ΑΝΑΛΥΣΗ
Η ψήφιση της συμφωνίας Mercosur από την ελληνική κυβέρνηση δεν έγινε σε κενό χρόνου.
Έγινε τη στιγμή που η ελληνική γεωργία καταγράφει ιστορική κατάρρευση.
Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, η παραγωγή βασικών αγροτικών προϊόντων
έχει μειωθεί δραματικά από το 2008 έως το 2024 —
με την πιο απότομη πτώση να καταγράφεται μετά το 2019.
Λάχανα, φασόλια, μαρούλια, σκόρδα, πατάτες, ντομάτες, κρεμμύδια, όσπρια:
σε ορισμένες περιπτώσεις η μείωση ξεπερνά το εξήντα έως ογδόντα τοις εκατό.
Αυτό σημαίνει ένα πράγμα:
η χώρα δεν παράγει πια όσα καταναλώνει.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Mercosur δεν είναι «εμπορική ευκαιρία».
Είναι μηχανισμός υποκατάστασης:
φθηνές εισαγωγές, χαμηλά στάνταρ, χημικά που απαγορεύονται στην Ευρώπη,
και αγρότες εκτός παιχνιδιού.
Η ρητορική περί «πράσινης μετάβασης» και «ανοιχτών αγορών»
κρύβει μια απλή πραγματικότητα:
η εγχώρια παραγωγή θυσιάζεται
για να διασωθούν βιομηχανίες αλλού
και να διατηρηθεί η ψευδαίσθηση φθηνών τιμών.
Το τίμημα, όμως, δεν είναι μόνο οικονομικό.
Είναι υγειονομικό, κοινωνικό και εθνικό.
Η αλεπού στο σκίτσο δεν προειδοποιεί.
Διαπιστώνει.
Όταν χάσεις τη διατροφική σου κυριαρχία,
χάνεις και την ελευθερία επιλογής.
