Δεν υπάρχει άνθρωπος από την Ήπειρο που να μην έχει μεγαλώσει με τον ήχο του Πετρολούκα Χαλκιά. Για εμάς, τα παιδιά αυτής της γης, το κλαρίνο του δεν ήταν απλώς μουσική. Ήταν το soundtrack των πανηγυριών μας, των γιορτών μας, των αποχαιρετισμών μας. Σήμερα, που ο μεγάλος δάσκαλος έφυγε από τη ζωή στα 91 του χρόνια, η παρακαταθήκη του παραμένει ζωντανή σε κάθε γωνιά του τόπου μας.
Γεννημένος στο Πωγώνι το 1934, ο Πετρολούκας έμαθε το κλαρίνο από τα 11 του, δίπλα στον πατέρα του Περικλή και τον μυθικό δάσκαλο Φίλιππα Ρούντα. Από παιδί έπαιζε δίπλα στον πατέρα του στα πανηγύρια. Αργότερα, η Αθήνα του έδωσε το πρώτο του ραδιοφωνικό βήμα, ενώ το 1960 ταξίδεψε στις ΗΠΑ, όπου έφτασε να παίξει ακόμη και στον Λευκό Οίκο.
Όμως, ο Πετρολούκας δεν ξέχασε ποτέ την Ήπειρο. Παρέμεινε πιστός στον αυθεντικό, βαθύ και δωρικό ήχο του ηπειρώτικου κλαρίνου. Στην εποχή που το κλαρίνο στην υπόλοιπη Ελλάδα δυσκολευόταν να βρει θέση λόγω των κοινωνικών προκαταλήψεων, εκείνος το κράτησε αγνό. Μαζί με άλλους μεγάλους, όπως τον Τάσο Χαλκιά, υπερασπίστηκε την ουσία της μουσικής μας.
Εμείς οι νέοι της Ηπείρου μάθαμε να αγαπάμε την παράδοση μέσα από τα χέρια του Πετρολούκα. Στα πανηγύρια, όταν έπιανε το κλαρίνο, όλοι σιωπούσαμε. Ο ήχος του έλεγε ιστορίες για τον έρωτα, τον θάνατο και την ξενιτιά — για όλα όσα αποτελούν την ψυχή του τόπου μας.
Όταν γύρισε από την Αμερική, η Ελλάδα ήταν έτοιμη πια να τον αγκαλιάσει ξανά. Η ραδιοφωνία, η τηλεόραση και οι μεγάλες σκηνές άνοιξαν τον δρόμο. Πάνω από χίλια τραγούδια συνθέσεων, διασκευών και στίχων φέρουν την υπογραφή του. Μα το μεγαλύτερο έργο του ήταν η διδασκαλία: νέοι καλλιτέχνες συνεχίζουν σήμερα αυτό που εκείνος υπηρέτησε με πάθος.
Τον είδα ζωντανά στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, πριν από χρόνια. Εκεί κατάλαβα γιατί όλοι τον λέμε «Δάσκαλο». Ο Πετρολούκας δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος μουσικός. Ήταν η ίδια η ψυχή της Ηπείρου. Και για εμάς, τους νέους που μεγαλώσαμε με τον ήχο του, θα είναι πάντα ζωντανός.
Αντίο Δάσκαλε. Σου χρωστάμε την ψυχή της γης μας.
—————————————-
Petroloukas: The Soundtrack of Our Lives
The voice of Epirus through Petroloukas Halkias’ clarinet — my personal journey as a young man from Epirus
There’s no person from Epirus who hasn’t grown up listening to Petroloukas Halkias. For us, the youth of this land, his clarinet was never just music. It was the soundtrack of our festivals, our celebrations, our farewells. Today, as the great master passed away at 91, his legacy remains alive in every corner of our region.
Born in Pogoni in 1934, Petroloukas started learning the clarinet at the age of 11, taught by his father Periklis and the legendary teacher Philippos Rountas. As a child, he played alongside his father at village festivals. Later, Athens offered him his first radio appearance, and in 1960 he traveled to the USA, where he even performed at the White House.
But Petroloukas never forgot Epirus. He remained faithful to the authentic, deep and Doric sound of the Epirot clarinet. At a time when clarinet struggled to find its place in broader Greek society due to cultural prejudices, he kept it pure. Alongside other masters like Tasos Halkias, he defended the essence of our musical identity.
We, the youth of Epirus, learned to love our tradition through his hands. During festivals, when he picked up his clarinet, everyone went silent. His sound told stories of love, death and exile — the very soul of our land.
When he returned from America, Greece was finally ready to embrace him again. Radio, television and major concert halls opened the way. Over a thousand songs bear his signature, through compositions, adaptations, and lyrics. But his greatest work was teaching: new artists today continue what he passionately served.
I saw him live once at the Anti-Racism Festival, years ago. That’s when I understood why everyone calls him “The Master.” Petroloukas wasn’t just a great musician. He was the very soul of Epirus. And for us, the young people who grew up with his sound, he will always be alive.
Farewell, Master. We owe you the soul of our land.
