Πρέπει να έχεις χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα ή να σε ξυρίζει μεθυσμένη μαϊμού με φαλτσέτα, για να μη σε τρομάζει η ιδέα να αποκτήσουν οι μουλάδες του Ιράν πυρηνικά όπλα. Εκτός κι αν ανήκεις σε εκείνη την ιδιότυπη κάστα δυτικών αριστερών κουτομόγιαδων που βλέπουν στους ισλαμιστές ένα υποτιθέμενο «αντιιμπεριαλιστικό» ανάχωμα. Η ψευδαίσθηση αυτή δεν είναι μόνο επικίνδυνη. Είναι θανάσιμη.
Εδώ και χρόνια, το Ιράν, μια ακραία θεοκρατική δικτατορία, όχι απλώς επιδιώκει αλλά φτάνει όλο και πιο κοντά στην απόκτηση επιχειρησιακών πυρηνικών όπλων. Το πυρηνικό του πρόγραμμα, ενώ επισήμως περιοριζόταν σε εμπλουτισμό ουρανίου 3,5%, σήμερα έχει φτάσει στο 60%. Στο 90%, το βήμα για την κατασκευή μιας πλήρους ατομικής βόμβας είναι εξαιρετικά μικρό.
Και ποιο είναι αυτό το καθεστώς που θα κρατήσει στα χέρια του το κουμπί; Ένα καθεστώς που κρεμάει τους αντιφρονούντες από γερανούς στις πλατείες, που λιθοβολεί γυναίκες επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την καταναγκαστική μαντίλα, που ιδρύει και χρηματοδοτεί τρομοκρατικές οργανώσεις σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο.
Το Ισραήλ, με απόλυτη χειρουργική ακρίβεια, έχει χτυπήσει καίριους στόχους αυτού του προγράμματος. Οι επιχειρήσεις εξόντωσης των πυρηνικών επιστημόνων, η κυριολεκτική εξαέρωση του Χουσεΐν Σαλαμί, του αρχηγού των Ισλαμικών Επαναστατικών Φρουρών, αποδεικνύουν για άλλη μια φορά την απόλυτη πολεμική και τεχνολογική υπεροχή του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί δεν χρειάζεται να στήσουν μαζικές εκστρατείες. Χτυπούν χειρουργικά, άμεσα, αθόρυβα. Και το κάνουν όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά για ολόκληρη τη Δύση.
Και βέβαια, δεν είναι μόνο το Ιράν. Υπάρχει και μια δεύτερη απειλή που παραμονεύει στην περιοχή μας: η Τουρκία. Ένα κράτος-συμμορία που μεθοδικά στρατιωτικοποιεί την πολιτική του, απλώνεται από τον Καύκασο έως τη Λιβύη, εκβιάζει τους γείτονες και φιλοδοξεί να αποκτήσει και αυτό πυρηνικά όπλα — με τη βοήθεια, φυσικά, των Ρώσων.
Η Τουρκία του Ερντογάν δεν διαφέρει ουσιαστικά από το Ιράν ως προς τις φιλοδοξίες της. Θέλει να ηγεμονεύσει, να εκβιάζει, να μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε ζωτικό της χώρο. Και όμως, εμείς ως Ελλάδα σιωπούμε. Δεν προτάσσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, δεν πιέζουμε τη Δύση να μπλοκάρει αποφασιστικά το τουρκικό πυρηνικό πρόγραμμα. Αντίθετα, βυθιζόμαστε στην παραδοσιακή μας ραθυμία.
Το Ισραήλ δεν λειτουργεί έτσι. Όταν εξαντλούνται οι πολιτικές και διπλωματικές δυνατότητες, ενεργεί. Εξ ου και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του στη Βαγδάτη το 1982, στο Ιράν σήμερα, αλλά και οι σαφείς δηλώσεις του απέναντι στην τουρκική επεκτατικότητα. Ο ίδιος ο Νετανιάχου ξεκαθάρισε πρόσφατα ότι «η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν θα επιστρέψει».
Η δική μας ευθύνη είναι να εμβαθύνουμε τη συμμαχία μας με το Ισραήλ. Να αποτελέσουμε την αξιόπιστο γέφυρα του Ισραήλ προς τη Δύση. Να αντιληφθούμε ότι η ισραηλινή αποφασιστικότητα λειτουργεί και για την προστασία της δικής μας ελευθερίας.
Δυστυχώς, στον ευρωπαϊκό χώρο η παρακμή έχει οδηγήσει σε φαινόμενα φιλοϊσλαμικού αυτό-μαζοχισμού. Αριστερά κόμματα που κλείνουν το μάτι σε τζιχαντιστές στο όνομα ενός διεστραμμένου αντιιμπεριαλισμού. Κοινωνικά κινήματα που ανέχονται ή ακόμη και ενθαρρύνουν ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον Εβραίων στους δρόμους.
Στην Ελλάδα, εν έτει 2025, παρακολουθούμε με ντροπή τα ξεσπάσματα τραμπούκων κομμουνιστών που επιχειρούν πογκρόμ εναντίον Ελλήνων Εβραίων. Αυτή η αλητεία πρέπει να τελειώσει. Όχι μόνο γιατί είναι ανήθικη και εγκληματική. Αλλά γιατί υπονομεύει ευθέως τα εθνικά μας συμφέροντα.
Το Ισραήλ πολεμά και για εμάς. Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, οφείλουμε τουλάχιστον να επιδείξουμε τη στοιχειώδη σοβαρότητα που απαιτεί η Ιστορία.
———————————
The Madness of Letting the Mullahs Play with Nuclear Bombs
When Western delusions open the door to nuclear apocalypse.
You either have to be out of touch with reality — or drunk and being shaved by a monkey with a razor — not to fear the idea of Iran’s mullahs acquiring nuclear weapons. Unless, of course, you belong to that peculiar breed of Western leftists who see Islamists as “anti-imperialist allies.” This illusion is not only dangerous. It’s deadly.
For years now, Iran — an extreme theocratic dictatorship — has not only sought nuclear weapons but is steadily approaching their full operational capability. Officially, their uranium enrichment was supposed to stay at 3.5%. Today, it stands at 60%. At 90%, they are within arm’s reach of a functioning atomic bomb.
And who would hold the button? A regime that publicly hangs dissenters from cranes, stones women for daring to protest forced veils, and funds terrorist organizations across the Muslim world.
Israel, with absolute surgical precision, has struck key figures and infrastructure of this nuclear program. The elimination of nuclear scientists, and most notably the vaporization of Hossein Salami — the head of the Islamic Revolutionary Guard Corps — once again proves Israel’s unparalleled military and technological superiority. They don’t launch grandiose invasions. They strike surgically, swiftly, silently. And they do it not only for themselves, but for the entire West.
But Iran is not the only threat. There is another danger looming in our region: Turkey. A gangster-state systematically militarizing its politics, extending its reach from the Caucasus to Libya, bullying its neighbors, and — with Russian assistance — pursuing nuclear capabilities.
Turkey under Erdoğan is not fundamentally different from Iran in its ambitions. It seeks hegemony, blackmail, and domination of the Eastern Mediterranean. And yet, we Greeks remain largely silent. We fail to push the West to decisively halt Turkey’s nuclear ambitions. Instead, we sink into our habitual lethargy.
Israel does not operate that way. When political and diplomatic options are exhausted, it acts. As it did in Baghdad in 1982, as it does now in Iran, and as it makes increasingly clear toward Turkish expansionism. Netanyahu recently stated unequivocally: “The Ottoman Empire will not return.”
Our duty is to deepen our alliance with Israel. To be its reliable bridge to the West. To recognize that Israel’s determination also protects our own freedom.
Sadly, Europe’s moral decay has led to an absurd form of pro-Islamist self-masochism. Left-wing parties wink at jihadists in the name of twisted anti-imperialism. Social movements tolerate — or even encourage — racist attacks against Jews in the streets.
In Greece, in 2025, we shamefully witness communist thugs attempting pogroms against Greek Jews. This criminality must end. Not only because it is immoral and unlawful. But because it directly undermines our national interests.
Israel fights for us too. And in the face of this reality, we must show at least the minimum seriousness that history demands.
