Γράφει ένας 18χρονος Αθηναίος
Ζω στον Άγιο Παντελεήμονα. Μια γειτονιά που πριν μερικά χρόνια σήμαινε οικογένεια, μικρά μαγαζιά και παλιές πολυκατοικίες με ζωή. Σήμερα, όμως, το όνομά της φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των περιοχών με τα περισσότερα περιστατικά νεανικής βίας στην Αθήνα. Μαζί της, η Ακρόπολη, η Ομόνοια, η Καλλιθέα, το Μαρούσι, η Γλυφάδα, οι Αχαρνές, ο Ασπρόπυργος, το Μοσχάτο και το Κερατσίνι. Όλοι ξέρουμε κάποιον που «έμπλεξε». Κάποιον που δεν βρήκε αλλού να ξεσπάσει.
Τα τελευταία στοιχεία που δημοσίευσε «Το Βήμα» αποτυπώνουν με αριθμούς αυτό που εμείς ζούμε με τα μάτια μας. Ξύλο έξω από τα σχολεία, συμμορίες στο Instagram, απειλές στα μηνύματα, παιδιά 13-14 ετών να κρατούν μαχαίρια. Ναι, συμβαίνει. Κι όχι μόνο σε «κακές» περιοχές. Συμβαίνει στην Κηφισιά, στον Κολωνό, στη Νέα Ιωνία, στο Νέο Ηράκλειο. Στην Ηλιούπολη και στου Ρέντη. Συμβαίνει και μέσα στα σπίτια.
Το πρώτο τετράμηνο του 2025 φαίνεται πως υπήρξε μια μικρή μείωση στην παραβατικότητα, περίπου 10%. Μα εμείς δεν νιώθουμε τίποτα να αλλάζει. Ναι, οι συλλήψεις μειώθηκαν λίγο. Αλλά όταν 7χρονα βλέπουν TikTok με βία και 12χρονα δοκιμάζουν να κάνουν το ίδιο για «χαβαλέ», κάτι πιο βαθύ φταίει. Και δεν διορθώνεται με ένα “Kids Wallet” ή με περισσότερη αστυνομία μόνο.
Οι αριθμοί σοκάρουν. Το 2024 υπήρξαν πάνω από 10.000 παράνομες ενέργειες από ανηλίκους, 14.500 συλλήψεις, 685 υποθέσεις σωματικών βλαβών, 315 ληστείες, 40 υποθέσεις βιασμών – με δράστες παιδιά. Το διάστημα 2022-2024 η αύξηση έφτασε το 60%. Εγκληματικές οργανώσεις, μαχαιρώματα, εξυβρίσεις ακόμα και από 12χρονα. Κάτι μέσα μας έχει ραγίσει.
Ακούω πολλούς να ρίχνουν το φταίξιμο στους γονείς. Ναι, υπάρχουν ευθύνες. Αλλά δεν φτάνει να κατηγορούμε. Αντί για αποβολές, ας δώσουμε στους μαθητές κοινωνική εργασία. Να βοηθήσουν μικρότερα παιδιά, να καθαρίσουν την αυλή του σχολείου τους, να φροντίσουν συμμαθητές. Όχι μόνο για να «τιμωρηθούν», αλλά για να θυμηθούν την έννοια της κοινότητας.
Η νέα γενιά δεν είναι χαμένη. Είναι πληγωμένη. Νιώθει αόρατη. Αντί να τη φοβόμαστε ή να την καταστέλλουμε, ας τη δούμε. Ας τη ρωτήσουμε τι έχει ανάγκη. Στην Ακρόπολη, στην Καλλιθέα, στη Δραπετσώνα, στο Μαρούσι, στον Πειραιά. Παντού.
Γιατί αν συνεχίσουμε να μετράμε μόνο αριθμούς, θα χάσουμε ανθρώπους. Και τότε, θα είναι αργά.
—————————–
Written by an 18-year-old Athenian
I live in Agios Panteleimon. A neighborhood that a few years ago meant family, small shops and old apartment buildings with life. Today, however, its name tops the list of areas with the most incidents of youth violence in Athens. Alongside her, Acropolis, Omonia, Kallithea, Maroussi, Glyfada, Acharnes, Aspropyrgos, Moschato and Keratsini. We all know someone who got into trouble. Someone who couldn’t find anywhere else to let off steam.
The latest figures published by “To Vima” capture with numbers what we are living with our eyes. Wood outside schools, gangs on Instagram, threats in messages, kids 13-14 years old holding knives. Yes, it’s happening. And not just in “bad” areas. It happens in Kifissia, Kolonos, Nea Ionia, Neo Heraklion. In Heliopolis and in Rentis. It also happens in the houses.
In the first quarter of 2025 there seems to have been a slight decrease in delinquency, about 10%. But we don’t feel anything changing. Yeah, arrests are down a bit. But when 7 year olds watch TikTok with violence and 12 year olds try to do the same for “fun”, something deeper is to blame. And it can’t be fixed with a “Kids Wallet” or more police alone.
The numbers are shocking. In 2024 there were over 10,000 illegal actions by minors, 14,500 arrests, 685 cases of bodily harm, 315 robberies, 40 rape cases – with child perpetrators. Between 2022-2024 the increase reached 60%. Criminal organizations, stabbings, stabbings, insults even by 12-year-olds. Something inside us is cracked.
I hear a lot of people blaming parents. Yes, there is blame. But it’s not enough to blame. Instead of suspensions, let’s give students community service. Help younger kids, clean up their schoolyard, take care of classmates. Not just to “punish” them, but to remind them of the concept of community.
The younger generation is not lost. It is wounded. It feels invisible. Instead of fearing it or suppressing it, let’s see it. Let’s ask them what they need. In Acropolis, in Kallithea, in Drapetsona, in Maroussi, in Piraeus. Everywhere.
Because if we continue to count only numbers, we will lose people. And then, it will be too late.
