Ζω στην Αθήνα. Μια πόλη γεμάτη φως, αλλά και σκοτάδια. Περπατάω καθημερινά ανάμεσα σε ανθρώπους που χαμογελούν βιαστικά, πίσω από κινητά και καφέδες στο χέρι. Κι όμως, καμία εικόνα δεν μπορεί να κρύψει τη σιωπή που κουβαλάμε μέσα μας. Σήμερα διάβασα για την καταγγελία μιας 27χρονης, και ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Γιατί θα μπορούσα να είμαι εγώ. Θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από εμάς.
Μια κοπέλα, σε ανάγκη, σε απόγνωση, που απλώς ήθελε να σώσει τη μάνα της. Κι αντί να βρει βοήθεια, έπεσε στα χέρια ενός τέρατος. Ενός ανθρώπου που την παγίδευσε, που της πήρε τα πάντα — σώμα, αξιοπρέπεια, ψυχή. Που χρησιμοποίησε την ευαισθησία της σαν αδυναμία, και την έκλεισε σ’ έναν εφιάλτη. Έναν εφιάλτη που δεν έζησε μόνη της. Έξι κοπέλες. Η μία μόλις 16.
Και τώρα; Αυτός ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Ελεύθερος, λένε, γιατί έχει “κονέ”. Ελεύθερος, ενώ εκείνες ζουν με τον φόβο. Κρύβονται στα σπίτια τους. Φοβούνται για τις οικογένειές τους. Φοβούνται να κοιμηθούν. Φοβούνται να ζήσουν.
Και ρωτάω: Εμείς; Η κοινωνία; Η πολιτεία; Οι νόμοι; Πού είναι; Πού είμαστε όταν ένα κορίτσι φωνάζει για βοήθεια και κανείς δεν τη βοηθά; Πώς γίνεται να μην έχει δοθεί καμία ουσιαστική προστασία; Πώς γίνεται, το 2025, η σιωπή να είναι πιο δυνατή από τη Δικαιοσύνη;
Δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς, αλλά νιώθω οργή. Και νιώθω φόβο. Γιατί σήμερα ήταν αυτή η κοπέλα. Αύριο μπορεί να είμαι εγώ. Κι αν δεν μιλήσουμε τώρα, αν δεν σταθούμε όλες μαζί, τότε ποιος θα το κάνει; Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η ιστορία δε θα περάσει έτσι. Ότι δεν θα ξεχαστεί μετά το επόμενο scroll. Ότι θα έχει φωνή. Ότι θα βρει Δικαιοσύνη.
Γιατί αν χαθεί κι αυτή η φωνή… τότε τι μας μένει;
— Μια κοπέλα 23 χρονών, κάπου στην Αθήνα.
————————–
From the perspective of a young girl living in Athens today
I live in Athens. A city full of light and darkness. I walk everyday among people smiling hurriedly, behind cell phones and coffee in hand. And yet, no image can hide the silence we carry inside. Today I read about a 27-year-old woman’s complaint, and I felt my stomach clench. Because it could have been me. It could have been any one of us.
A girl, in need, in desperation, who just wanted to save her mother. And instead of finding help, she fell into the hands of a monster. A man who trapped her, who took everything from her – her body, her dignity, her soul. Who used her sensitivity as a weakness, and locked her in a nightmare. A nightmare she didn’t live alone. Six girls. One only 16.
And now? This man is free. Free, they say, because he’s got a connection. Free, while they live in fear. They hide in their homes. They fear for their families. They’re afraid to sleep. They’re afraid to live.
And I ask: What about us? Society? The state? The laws? Where are they? Where are we when a girl cries out for help and no one helps her? How can it be that no real protection has been given? How is it that, in 2025, silence is more powerful than justice?
I don’t know how else to say it, but I feel anger. And I feel fear. Because today was that girl. Tomorrow it could be me. And if we don’t speak up now, if we don’t all stand together, then who will? I’d like to think that this story won’t go away. That it won’t be forgotten after the next scroll. That it will have a voice. That it will find justice.
Because if that voice is lost too… then what are we left with?
- A 23-year-old girl, somewhere in Athens.
