Από την οπτική ενός Ευρωπαίου πολίτη
Κάποτε την έλεγαν λίκνο του πολιτισμού. Τώρα, η Ελλάδα φιγουράρει ως παράδειγμα θεσμικής παρακμής και οργανωμένης διαφθοράς. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με εμπλεκόμενους υπουργούς και κρατικούς μηχανισμούς, δεν είναι πια εσωτερική υπόθεση – είναι ευρωπαϊκή ντροπή.
Και η ντροπή αυτή έχει όνομα: ατιμωρησία.
Ενώ ο πρωθυπουργός της Ελλάδας πλασάρει τη χώρα του σαν «πυλώνα σταθερότητας», ο ευρωπαϊκός Τύπος ξεγυμνώνει την πραγματικότητα: ένα κράτος-μέλος που απορροφά δισεκατομμύρια σε ευρωπαϊκά κονδύλια, την ώρα που τα ελέγχει ελάχιστα έως καθόλου. Όταν η Εισαγγελέας της Ε.Ε., Λάουρα Κοβέσι, μιλά για πολιτικές παρεμβάσεις και για μια κυβέρνηση που εμποδίζει τη δικαιοσύνη, δεν πρόκειται για θεωρίες – είναι καταγγελίες από το ανώτατο επίπεδο ευρωπαϊκού θεσμού.
Και τι κάνει η Αθήνα; Ειρωνεύεται. Προστατεύει. Συγκαλύπτει. Με άρθρα όπως το 86 του Συντάγματός της, μετατρέπει τους υπουργούς σε ανέγγιχτους βασιλείς και τη Δικαιοσύνη σε διακοσμητικό στοιχείο. Είναι αυτό το «ευρωπαϊκό κράτος δικαίου» που υποσχεθήκαμε στους πολίτες μας;
Τα διεθνή μέσα δεν ασχολούνται με την Ελλάδα από τουριστικό ενδιαφέρον, αλλά επειδή το σκάνδαλο απειλεί ευθέως την αξιοπιστία της ίδιας της Ένωσης. Αν ένα κράτος-μέλος μπορεί να στήσει κύκλωμα απάτης με ευρωπαϊκά χρήματα και να το παρουσιάζει ως “ανάπτυξη”, τότε έχουμε όλοι πρόβλημα. Και το Ευρωκοινοβούλιο το γνωρίζει.
Η υπόθεση της Ελλάδας είναι ο καθρέφτης μιας μεγαλύτερης κρίσης: της αδυναμίας της Ευρώπης να επιβάλει μηχανισμούς ελέγχου και τιμωρίας όταν η διαφθορά γίνεται κυβερνητική πρακτική. Αν δεν δράσουμε τώρα, το επόμενο σκάνδαλο δεν θα είναι στην Αθήνα. Θα είναι δίπλα μας.
Greece Stinks of Corruption
From “success story” to European scandal: A member state that refuses accountability drags the whole Union down with it
From the perspective of a European citizen
Once hailed as the cradle of civilization, Greece now stands as a textbook example of institutional rot and organized corruption. The OPEKEPE scandal, implicating ministers and state mechanisms, is no longer an internal matter — it’s a European disgrace.
And that disgrace has a name: impunity.
While Greece’s Prime Minister promotes his country as a “pillar of stability,” the European press exposes the raw truth: a member state that absorbs billions in EU funds while doing almost nothing to ensure transparency or accountability. When EU Chief Prosecutor Laura Kövesi speaks of political interference and a government that blocks the pursuit of justice, these are not theories — they are accusations from the very top of Europe’s judicial apparatus.
And what does Athens do? It mocks. It protects. It conceals. With constitutional weapons like Article 86, it turns its ministers into untouchables and justice into a mere ornament. Is this the “European rule of law” we promised our citizens?
International outlets aren’t covering Greece out of cultural curiosity, but because the scandal threatens the credibility of the Union itself. If a member state can orchestrate a fraud scheme with EU funds and call it “growth,” we are all in danger. And the European Parliament knows it.
Greece is the mirror of a larger failure: Europe’s inability to enforce checks and consequences when corruption becomes state policy. If we don’t act now, the next scandal won’t be in Athens. It’ll be at our doorstep.
