Δύο Ελλάδες. Όχι στα χαρτιά. Στην καθημερινότητά μας.
Η μία, η «Ελλάδα νούμερο ένα», φοράει τα καλά της, φωτογραφίζεται σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, μοιράζει επαίνους και ψάχνει επιβεβαίωση στους διεθνείς οίκους. Έχει λεφτά και προνομιακή πρόσβαση στα κρατικά και τραπεζικά ταμεία. Αναβαθμίσεις, ποσοστά, νούμερα, πρωτογενή πλεονάσματα.
Την ίδια ώρα… Πίσω απο τα φώτα, πίσω από την κουρτίνα, όπως λέμε στο βάθος κήπος, υπάρχει η «Ελλάδα νούμερο δύο». Η δική μας. Η καθημερινή. Με χαμηλούς πενιχρούς μισθούς πολλές φορές και ανύπαρκτους, τους νέους που φεύγουν για όπου μπορούν μήπως και σωθούν, ηλικιωμένους που δεν αντέχουν να πληρώσουν ούτε τα φάρμακά τους. Με σπίτια που τα αρπάζουν με βουλιμία νεκροθάφτη τα κοράκια του συστήματος, με γη που αγοράζεται κοψοχρονιά από ξένους, με παραγωγή που έχει γίνει μακρινή ανάμνηση.
Οι αριθμοί ευημερούν. Για τους πολύ λίγους. Οι άνθρωποι, όμως; Οι πολλοί;
Πώς γίνεται λοιπόν να λέμε πως αναπτυσσόμαστε όταν εισάγουμε μέχρι και πατάτες; Πώς λέμε πως σώζουμε τη χώρα όταν ξεπουλάμε κάθε τι που θα μπορούσε να τη σώσει;
Τι σημασία έχει αν διαφημίζουμε ότι πληρώνουμε τους τοκογλύφους που μας είπαν ότι χρεωκοπήσαμε, όταν δεν μπορούμε να ταΐσουμε τα παιδιά μας; Όταν αφήνουμε τη γη μας ακαλλιέργητη και την δωρίζουμε στους ξένους εποίκους;
Αυτή η «Ελλάδα του νούμερο ένα» προφανώς και δεν είναι ανάπτυξη. Είναι βιτρίνα. Είναι ένας καθρέφτης ψεύτικος, που αντανακλά μόνο ότι θέλουν να βλέπουν οι τοκογλύφοι που κάνουν πάρτυ πλιάτσικου στις ζωές μας.
Και η «Ελλάδα του νούμερο δύο»; Είναι μεν η μόνη αληθινή. Αλλά αυτή σιωπά. Δηλώνει κουρασμένη. Εξαντλημένη. Αποκαμωμένη. Μπουχτισμένη από τα άπειρα ψέματα, τα παχιά λόγια του αέρα. Αρνείται και να ψηφίσει σε ένα θέατρο του παραλόγου. Σε ένα παιχνίδι στημένο και από πριν ξεπουλημένο.
Ήρθε η ώρα όμως να μιλήσει. Να σηκωθεί. Να διεκδικήσει. Η τουλάχιστον αυτό πρέπει να κάνει. Εάν θέλει βέβαια να υπάρχει και αύριο. Εάν θέλουμε να υπάρχουν αύριο για τα παιδιά μας.
Γιατί αν δεν ανασάνουμε, δεν βρούμε καθαρό οξυγόνο δεν υπάρχει καμία αναβάθμιση που να μας σώσει. Οι ζωές θα έχουν χαθεί στα γέλια τους.
—————————
Two Hellas. Not on paper. In our everyday life.
One of them, “Greece number one”, is wearing its best, being photographed in European capitals, handing out praise and seeking confirmation in international houses. It has money and privileged access to state and bank funds. Upgrades, ratings, numbers, primary surpluses.
At the same time… Behind the lights, behind the curtain, as we say in the back garden, there is “Greece number two”. Ours. The everyday one. With low meagre salaries sometimes and non-existent, young people fleeing to wherever they can in case they can be saved, old people who can’t even afford to pay for their medicines. With houses that are snatched away by the crows of the system with the greed of a gravedigger, with land that is bought for a song by foreigners, with production that has become a distant memory.
The numbers are prospering. For the very few. But the people? The many?
So how can we say we’re growing when we even import potatoes? How can we say we’re saving the country when we’re selling off everything that could save it?
What difference does it make if we advertise that we are paying the loan sharks who told us we are bankrupt when we can’t feed our children?
When we leave our land uncultivated and donate it to foreign settlers?
This “Greece number one” is obviously not development. It is a front. It is a false mirror, reflecting only what the loan sharks who are having a looting party in our lives want to see.
What about “Greece number two”? It is the only true one. But she is silent. She declares herself tired. Exhausted. Recovered. Bloated by the infinite lies, the fat words of the air. She even refuses to vote in a theatre of the absurd. In a game staged and pre-sold out.
But the time has come for her to speak. To stand up. To demand. Or at least that is what he must do. If he wants to exist tomorrow. If we want there to be a tomorrow for our children.
Because if we don’t breathe, if we don’t get clean oxygen, there is no upgrade that can save us. Lives will be lost in their laughter.
Ανακοίνωση – αντίδραση της ΑΔΕΔΥ (συνδικαλιστές του Δημόσιου Τομέα) για τις προθέσεις Μητσοτάκη και ΣΙΑ να άρουν την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων.
Μετά τη γνωστή δημοσκόπηση κυριακάτικης εφημερίδας, σχετικά με τη μονιμότητα στο Δημόσιο, όλως τυχαίως ακολούθησε ο Πρωθυπουργός, ο οποίος σε χθεσινή ραδιοφωνική εκπομπή, ανέφερε πως το κόμμα του θα προτείνει κατά τη συνταγματική αναθεώρηση την κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο.
Ένας πρωθυπουργός και μια Κυβέρνηση που διπλασίασαν στα χρόνια διακυβέρνησής τους μετακλητούς υπαλλήλους (από 1.700 έγιναν 3.350) μας λέει ότι θα καταργήσει την εμβληματική συνταγματική μεταρρύθμιση που έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1911 ακριβώς για να μη διορίζονται κομματικοί φίλοι και μετακλητοί στο Δημόσιο, αλλά και για να έχουμε «μιαν αφατρίαστον και ακομμάτιστον δημόσιαν διοίκησην», όπως χαρακτηριστικά είπε στην αγόρευσή του στη Βουλή το 1911.
Προφανώς ο κ. Πρωθυπουργός θέλει να μας επαναφέρει στις προ του 1911 καταστάσεις, όπου η εκάστοτε κυβέρνηση απέλυε τους Δημοσίους Υπαλλήλους της προηγούμενης και προσλάμβανε τους δικούς της. Επιθυμεί, μάλλον, να γενικεύσει το καθεστώς των μετακλητών στο Δημόσιο.
Έχει, επίσης, σημασία το χρονικό σημείο κατά το οποίο γίνεται η παρέμβαση του Πρωθυπουργού. Γίνεται 10 μέρες πριν τη διεξαγωγή της πρότυπης δίκης για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο, αίτημα το οποίο στηρίζει ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, αφού κανείς λογικός άνθρωπος δεν κατανοεί γιατί τα δώρα δίνονται (και καλώς) στον ιδιωτικό τομέα και όχι στο Δημόσιο, 7 χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια.
Ο Πρωθυπουργός, αντιμέτωπος με τα αδιέξοδα που δημιούργησε η πολιτική της κυβέρνησής του, επιστρατεύει για άλλη μια φορά, τη δημαγωγία, και δημόσιες πολιτικές που εξαντλούνται στην αναπαραγωγή αρνητικών στερεοτύπων και τον κοινωνικό αυτοματισμό
Στριμωγμένος από τις βαριές πολιτικές αλλά και ποινικές ευθύνες της κυβέρνησής του για το Έγκλημα των Τεμπών, αδιάφορος για την ακρίβεια που κατατρώει τα εισοδήματα των εργαζομένων, προκλητικός απέναντι στα αιτήματα για αυξήσεις μισθών, ο πρωθυπουργός της χώρας με τους φτωχότερους Δημοσίους Υπαλλήλους στη Ευρώπη(σύμφωνα με τη Eurostat) επιχειρεί να ανοίξει ζήτημα «κατάργησης της μονιμότητας» και απολύσεων στο Δημόσιο.
Και αλήθεια, τι εξυπηρετεί η επιστροφή στην αλήστου μνήμης εποχή, που ο νυν Πρωθυπουργός, τότε Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, οδηγούσε σε διαθεσιμότητες-απολύσεις χιλιάδες εργαζομένους και εργαζόμενες; Ειδικά όταν η κυβέρνηση, αρνείται πεισματικά να αντιμετωπίσει τη δραματική υποστελέχωση και υποχρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών, ανεχόμενη, αν όχι ενισχύοντας τις ρουσφετολογικές πρακτικές.
Υπενθυμίζουμε ότι, η με Συνταγματική πρόβλεψη(θεμελιωμένη εδώ και 110 χρόνια) μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων, αποσκοπεί στη προστασία του δημοσίου συμφέροντος και την ανεξαρτησία των εργαζομένων, από περισπασμούς και καταναγκασμούς που μπορεί να προέλθουν από τη πολιτική εξουσία. Η μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων, ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, αποτελεί κανονικότητα στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Τουλάχιστον σε αυτές με δημοκρατικούς θεσμούς και ισχυρό Κράτος Δικαίου.
Είναι προφανές, πως οποιαδήποτε προσπάθεια της κυβέρνησης να γυρίσει τη χώρα στην εποχή του Δηληγιάννη και της Πλατείας Κλαυθμώνος αποτελεί «αιτία πολέμου» και τα επίχειρα όσων το τολμήσουν θα είναι βαριά.
