«Σε κάθε κρίση, το κράτος είναι το τελευταίο και πιο σταθερό καταφύγιο των πολιτών.»
Χρόνια τώρα καλλιεργείται ένας ιδεολογικός μύθος περί αναγκαιότητας συρρίκνωσης του κράτους και εκχώρησης βασικών υπηρεσιών και αγαθών στον ιδιωτικό τομέα. Υποστηρίζεται ότι κάτι τέτοιο θα βελτίωνε τη λειτουργία και την ποιότητα των υπηρεσιών προς τους πολίτες. Ωστόσο, οι κρίσιμες στιγμές διαψεύδουν αυτή τη θεωρία: εκεί όπου ο ιδιωτικός τομέας αδυνατεί να ανταποκριθεί, το δημόσιο στέκεται όρθιο.
Κατά την πανδημία, στηριχτήκαμε στα δημόσια νοσοκομεία και χειροκροτήσαμε τους υγειονομικούς του ΕΣΥ. Στραφήκαμε στους καθηγητές των δημόσιων πανεπιστημίων για επιστημονικές συμβουλές. Στην καθημερινότητά μας βασιζόμαστε σε δημόσιους υπαλλήλους για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων, την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και την εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν αμείβονται υψηλά. Το κίνητρο εργασίας δεν είναι οι μισθοί αλλά η μονιμότητα—θεσπισμένη ως θεσμική εγγύηση, όχι ως προνόμιο. Η ιστορία της Πλατείας Κλαυθμώνος είναι χαρακτηριστική: η μονιμότητα δημιουργήθηκε για να αποτρέψει τις απολύσεις μετά από κάθε πολιτική αλλαγή, εξασφαλίζοντας τη συνέχεια του κράτους και τη δημοκρατική λειτουργία.
Η μονιμότητα δεν σημαίνει ασυλία. Ο Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας προβλέπει αυστηρές διαδικασίες και κάθε χρόνο καταγράφονται απομακρύνσεις υπαλλήλων για σοβαρά παραπτώματα. Οι προβληματικές συμπεριφορές δεν είναι προνόμιο του δημόσιου τομέα—υπάρχουν παντού, και συχνά οι πραγματικά ανεπαρκείς υπάλληλοι ξέρουν να αποφεύγουν τον έλεγχο.
Σήμερα, η διαμάχη για την αξιολόγηση αφορά κυρίως την εκπαίδευση. Δεν είναι άρνηση της αξιολόγησης, αλλά διαφωνία για τον τρόπο και τον σκοπό της: αν θα βοηθήσει τους εκπαιδευτικούς να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους ή αν θα χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο εκφοβισμού.
Ας είμαστε ρεαλιστές: οι δημόσιοι υπάλληλοι διατηρούν το κράτος λειτουργικό, παρά τις αντιξοότητες—υποστελέχωση, ελλείψεις, κακή οργάνωση. Αυτό που χρειάζεται είναι ουσιαστική μεταρρύθμιση και ενίσχυση του δημόσιου τομέα, όχι απαξίωσή του.
Η στοχοποίηση της μονιμότητας είναι φτηνός λαϊκισμός. Ας σεβαστούμε το θεσμικό της ρόλο και ας αφήσουμε τη συνταγματική αναθεώρηση να ασχοληθεί με τα πραγματικά σοβαρά ζητήματα.
———————————–
The Public Sector and the Myths of Privatization
Why Civil Servants’ Job Security Is Not a Privilege but a Pillar of Democracy
"In every crisis, the state is the last and most stable refuge for citizens."
For years, an ideological myth has been propagated about the need to shrink the state and outsource essential services and goods to the private sector. It is claimed that this would ensure better efficiency and service quality for citizens. However, real-world crises consistently disprove this theory: when private forces falter, the public sector remains steadfast.
During the pandemic, it was public hospitals we relied on and National Health System (ESY) workers we applauded. We turned to public university professors for guidance. In everyday life, we depend on civil servants to manage European funds, protect cultural heritage, and enforce environmental laws.
Civil servants are not highly paid. Their primary motivation is not financial gain but job security—established not as a privilege but as a safeguard. The story of Klafthmonos Square in Athens highlights the reason for this guarantee: to prevent mass dismissals with every change of government, ensuring continuity and protecting democracy.
Job security does not imply immunity. Disciplinary laws are strict and enforced, and dismissals do occur for serious infractions. Problematic behavior is not unique to the public sector—poor performers exist in every field, and the truly ineffective often know how to avoid scrutiny.
Today’s debate over performance evaluations mainly concerns education. The conflict isn’t about rejecting evaluation but about ensuring it supports educators in doing their jobs well, rather than becoming a tool for intimidation.
Let’s be honest: civil servants keep the state functioning, despite shortages, outdated equipment, and bureaucratic complexity. What we need is serious reform and investment in human capital, not devaluation of their role.
Weaponizing job security is a shallow populist tactic. Let’s respect its role as an institutional safeguard and let constitutional reform address genuinely critical issues.
