Ρεπορτάζ Γνώμης: Ένας νεολαίος πρώην ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη διάλυση – Με αφορμή την παραίτηση Γιώργου Τσίπρα
Ήμουν μόλις 20 χρονών το 2015. Θυμάμαι σαν χτες εκείνη την εκλογική βραδιά του Ιανουαρίου. Η τηλεόραση έδειχνε τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα με εκείνο το νικηφόρο χαμόγελο που έμοιαζε να ξημερώνει μια καινούργια Ελλάδα. Στην πλατεία Συντάγματος, κόσμος χόρευε, αγκαλιαζόταν, έκλαιγε. Ήμασταν η γενιά που είχε μεγαλώσει μέσα στη φωτιά της κρίσης, της ανεργίας, της μετανάστευσης των φίλων μας, της εξαθλίωσης των γονιών μας. Και νιώθαμε επιτέλους ότι έρχεται μια αλλαγή.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν για μας απλώς ένα κόμμα. Ήταν μια ελπίδα. Ήταν η φωνή που έλεγε «φτάνει πια». Και εμείς, η νεολαία εκείνης της περιόδου, ρίξαμε την ψήφο μας σαν τελευταίο αποκούμπι αξιοπρέπειας.
Δέκα χρόνια μετά, κοιτάζοντας τα αποκαΐδια του αποτυχημένου συνεδρίου του 2025 και διαβάζοντας την επιστολή παραίτησης του Γιώργου Τσίπρα, νιώθω πως δεν υπάρχει πια τίποτα να υπερασπιστώ. Ούτε καν να θυμώσω. Μόνο μια βαριά, σχεδόν μεταφυσική αδιαφορία. Ένα τέλος που έχει έρθει αργά, βασανιστικά, και σχεδόν χωρίς αντίσταση.
Η συνθηκολόγηση του 2015: Η πρώτη ρωγμή
Δεν θα ξαναγράψω την ιστορία του δημοψηφίσματος του 2015. Την ξέρουμε όλοι. Το «Όχι» έγινε «Ναι», οι ελπίδες μας θάφτηκαν νύχτα μέσα σε διαπραγματεύσεις και συνθηκολογήσεις. Ήταν η πρώτη μας πικρία. Τότε όμως είπαμε: «Ήταν δύσκολο. Ήταν εκβιασμός. Είχαν απέναντι το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, τη Μέρκελ. Τους δίνουμε άλλη μια ευκαιρία».
Κι έτσι, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, παρά τον θυμό, τους ξαναψηφίσαμε. Ίσως από ανάγκη, ίσως από φόβο για το χειρότερο. Κυρίως όμως από ανάγκη να μην χαθεί η τελευταία φλόγα.
Τα χρόνια της εξουσίας: Η μεταμόρφωση
Από εκεί και μετά άρχισε η σταδιακή, αργή, βασανιστική αλλοίωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε χρόνο με το χρόνο σε ένα κλασικό κόμμα εξουσίας. Η επαναστατική γλώσσα ξεθύμανε. Το κράτος παρέμεινε δυσκίνητο. Τα μεγάλα συμφέροντα παρέμειναν άθικτα. Οι διορισμοί, οι ισορροπίες, οι προσωπικές ατζέντες άρχισαν να κυριαρχούν.
Κάποιοι από εμάς τότε αρχίσαμε να αποστασιοποιούμαστε. Άλλοι βολεύτηκαν, άλλοι απογοητεύτηκαν, άλλοι έφυγαν στο εξωτερικό.
Όμως η μεγάλη χαμένη ευκαιρία ήταν η τετραετία 2019-2023. Εκεί που θα μπορούσε να γίνει ουσιαστικός απολογισμός. Όπως σωστά γράφει ο Γιώργος Τσίπρας στην επιστολή του, το 32% του 2019 ήταν η δεύτερη ευκαιρία που τους δώσαμε — κι αυτοί την πέταξαν.
Από το κόμμα των πολλών, στο κόμμα των λίγων
Αντί για ανασυγκρότηση ήρθε η εσωστρέφεια, η αδράνεια και το κυνήγι της προσωπικής θέσης. Τα ίδια στελέχη, οι ίδιες ομάδες, τα ίδια παζάρια. Το κόμμα έγινε ένα εσωτερικό πεδίο διαρκούς μικροπολιτικής συναλλαγής. Όπως εύστοχα γράφει και ο Γ. Τσίπρας: «Το μόνο που ενδιέφερε πολλά από τα επώνυμα στελέχη του ήταν η αναπαραγωγή θέσεων».
Και η κοινωνία; Η κοινωνία έφυγε. Αργά, αλλά σταθερά. Όχι γιατί μετακινήθηκε δεξιότερα. Αλλά γιατί απλώς έπαψε να ελπίζει από τη συγκεκριμένη πρόταση.
Το φιάσκο Κασσελάκη: Το τελευταίο καρφί στο φέρετρο
Η εκλογή Κασσελάκη ήταν το αποκορύφωμα αυτής της κρίσης. Ήρθε σαν καρικατούρα σωτήρα, σαν τηλεοπτικό προϊόν marketing, σαν την πιο ακραία εκδοχή της πολιτικής φούσκας. Η εκλογή του δεν ήταν αιτία της κρίσης, ήταν σύμπτωμά της.
Το ότι επί 11 μήνες η πλειοψηφία του στελεχικού δυναμικού ανέχθηκε την αυθαίρετη ηγεσία του, όπως ομολογεί και ο Γ. Τσίπρας, είναι το μεγαλύτερο δείγμα του ηθικού εκφυλισμού του κόμματος. Γιατί ανέχθηκαν τα πάντα, ελπίζοντας σε μια θέση στη βάρκα που βούλιαζε.
Και όταν τελικά ήρθε η εκπαραθύρωσή του, όλοι έκαναν σαν να μη συνέβη τίποτα. «Ενωτικά» και «υπεύθυνα». Τόσο υπεύθυνα, που ούτε μία σοβαρή δημόσια αυτοκριτική δεν έγινε.
Το αποτυχημένο Συνέδριο: Ο ήχος του τίποτα
Το Συνέδριο του 2025, το οποίο ολοκληρώθηκε αυτές τις μέρες, δεν είχε καμία απολύτως απήχηση στην κοινωνία. Ούτε καν οι δημοσιογράφοι δεν ασχολήθηκαν σοβαρά. Σαν να συνεδρίαζε ένα πολιτικό φάντασμα.
Όσα κατατέθηκαν εκεί δεν απαντούν στα πραγματικά ερωτήματα. Δεν αγγίζουν την ουσία της αποτυχίας. Δεν εξηγούν γιατί, ενώ ξεκίνησαν με 36% το 2015, σήμερα παλεύουν για την κοινοβουλευτική τους επιβίωση.
Το Συνέδριο αυτό ήταν η επισημοποίηση του τέλους. Ένα κόμμα που δεν εμπνέει ούτε οργή, ούτε ελπίδα. Μόνο αδιαφορία.
Η ρίζα του προβλήματος: Η απουσία πολιτικής
Η πιο ουσιαστική διαπίστωση στην επιστολή Γιώργου Τσίπρα είναι η φράση: «Με απούσα την πολιτική το έλλειμμα βούλησης και σχεδιασμού για τη χάραξη μιας διαφορετικής προοπτικής για τη χώρα και την κοινωνική πλειοψηφία δεν αποτελεί ανεξήγητο μυστήριο.»
Αυτό ακριβώς λείπει σήμερα από κάθε απόπειρα της ελληνικής Αριστεράς: ένα πειστικό, δομημένο, ρεαλιστικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και στις καλύτερες στιγμές του, ποτέ δεν συγκρότησε ένα βαθύ πολιτικό σχέδιο εναλλακτικής πορείας. Λειτουργούσε ως συμμαχία ευκαιρίας διαφορετικών τάσεων, χωρίς ενιαία στρατηγική.
Κι όταν ήρθε η ώρα της δοκιμασίας, αυτή η εσωτερική ασυνέχεια έγινε τοξική.
Τι απομένει σε εμάς τους νέους
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, η δική μου γενιά δεν έχει πια ψευδαισθήσεις. Ζήσαμε την πλήρη διαδρομή: ελπίδα, ήττα, απογοήτευση, διάλυση.
Δεν είμαστε ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε «νέα αριστερά», ούτε «παλιά αριστερά». Δεν πιστεύουμε στα προσωποπαγή πειράματα τύπου Κασσελάκη. Δεν μας αγγίζουν τα εσωκομματικά παζάρια για το ποιος θα «ελέγξει» τα υπολείμματα.
Η κοινωνία μας διψά για κάτι άλλο:
- Για σοβαρότητα και πολιτικό σχέδιο.
- Για ειλικρίνεια και ευθύνη.
- Για ένα ρεαλιστικό όραμα που δεν θα μετατρέπεται σε φούσκα μόλις αγγίζει την εξουσία.
Αν δεν υπάρξει αυτό, απλώς θα συνεχίσουμε να απέχουμε. Όχι από αδιαφορία, αλλά από σεβασμό στην ίδια την έννοια της πολιτικής.
Επίλογος
Η παραίτηση του Γιώργου Τσίπρα, με όσα γράφει ανοιχτά και όσα αφήνει να εννοηθούν, δεν είναι το τέλος μόνο του δικού του πολιτικού βίου μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η δημόσια σφραγίδα του τέλους μιας ολόκληρης εποχής.
Και καθώς το κόμμα του άλλοτε 36% βυθίζεται στην ανυποληψία, εμείς οι νέοι που κάποτε πιστέψαμε, ας κρατήσουμε τουλάχιστον το δίδαγμα:
Η πολιτική χωρίς σχέδιο, χωρίς ήθος και χωρίς βούληση για το κοινό καλό, είναι απλώς κενό κέλυφος. Όσο λαμπερή κι αν μοιάζει στην αρχή, πάντα στο τέλος θα αποσυντίθεται μέσα στη σιωπή.
Opinion Report: A Young Voter’s View on the Disintegration of SYRIZA – Inspired by Giorgos Tsipras’ Resignation
From the hope of 2015 to the cold indifference of 2025 — A personal account from the generation that once believed in “First Time Left.”
I was only 20 years old in 2015. I remember vividly that election night in January. On TV, Alexis Tsipras appeared with a victorious smile that seemed to signal the dawn of a new Greece. In Syntagma Square, people danced, hugged, cried. We were the generation that had grown up through the fire of the crisis — unemployment, friends emigrating, our parents’ financial ruin. And finally, we felt that change was coming.
SYRIZA wasn’t just a party for us. It was hope. It was the voice saying: “Enough is enough.” And we, the youth of that time, cast our votes as a last refuge of dignity.
Ten years later, looking at the wreckage of the failed 2025 congress and reading Giorgos Tsipras’ resignation letter, I feel like there’s nothing left to defend. Not even anger. Only a heavy, almost metaphysical indifference. An end that has arrived slowly, painfully, and almost without resistance.
The 2015 Capitulation: The First Crack
I won’t retell the story of the 2015 referendum. We all know it. The “No” turned into a “Yes”; our hopes were buried overnight in negotiations and surrender. It was our first deep disappointment. Yet, we told ourselves: “It was difficult. They were blackmailed. They faced the IMF, the ECB, Merkel. Let’s give them another chance.”
And so, in the September 2015 elections, despite our anger, we voted for them again. Perhaps out of necessity, perhaps out of fear of something worse. Mainly, though, out of a desperate need to keep that final flame alive.
The Years in Power: The Transformation
From then on, a slow, agonizing transformation began. SYRIZA gradually morphed into a typical party of power. Its revolutionary language faded. The state remained rigid. The major interests stayed intact. Appointments, balancing acts, and personal agendas started to dominate.
Some of us distanced ourselves at that point. Others adjusted, some grew disillusioned, others left the country.
But the greatest lost opportunity was during the 2019-2023 period. That was the moment for true introspection. As Giorgos Tsipras accurately points out in his letter, the 32% of 2019 was a second chance we generously offered — and they squandered it.
From a Party of the Many to a Party of the Few
Instead of rebuilding, SYRIZA sunk into introversion, paralysis, and a frantic scramble for personal advancement. The same faces, the same factions, the same internal bargains. The party became an arena of endless micro-political horse-trading. As Giorgos Tsipras aptly states: “What mainly preoccupies many of its leading figures is the reproduction of their positions.”
And society? Society simply drifted away. Not because it moved to the right, but because it stopped believing in this specific project.
The Kasselakis Fiasco: The Final Nail in the Coffin
The election of Kasselakis was the culmination of this crisis. He arrived as a caricature of a savior, a product of media marketing, the most extreme manifestation of political hollowness. His election was not the cause of the crisis but its symptom.
The fact that, for 11 months, the majority of the party’s leadership tolerated his arbitrary leadership, as Giorgos Tsipras admits, is the clearest sign of the party’s ethical decay. They tolerated everything, hoping for a better seat on the sinking ship.
And when Kasselakis was finally ousted, everyone acted as if nothing had happened. “United” and “responsible.” So responsible that not even one serious public self-criticism took place.
The Failed Congress: The Sound of Nothing
The 2025 Congress, which concluded recently, had absolutely no resonance in society. Not even journalists took it seriously. As if a political ghost was convening.
The topics discussed avoided the real questions. They failed to address the root causes of failure. They didn’t explain how, after starting with 36% in 2015, the party now struggles for parliamentary survival.
This Congress was simply the formal declaration of the end. A party that no longer evokes anger or hope — only indifference.
The Core of the Problem: The Absence of Politics
Perhaps the most crucial statement in Giorgos Tsipras’ letter is:
“With politics absent, the lack of will and planning for outlining a different prospect for the country and the social majority is no mystery.”
That is precisely what is missing from every attempt by the Greek Left today: a convincing, coherent, and realistic plan for the country’s future. Even at its best, SYRIZA never constructed a deep alternative vision. It always operated as a fragile alliance of various currents, lacking unified strategy.
When the time came for real testing, this internal inconsistency turned toxic.
What Remains for Us, the Young
Today, ten years later, my generation holds no illusions. We’ve lived the full arc: hope, defeat, disappointment, disintegration.
We are no longer SYRIZA, nor “New Left,” nor “Old Left.” We do not believe in personalized political experiments like Kasselakis. We are unmoved by internal party horse-trading over who will “control” the leftovers.
Our society thirsts for something else:
- Seriousness and political planning.
- Sincerity and accountability.
- A realistic vision that doesn’t evaporate the moment power is gained.
If this does not emerge, we will simply continue to abstain. Not out of apathy, but out of respect for the very concept of politics.
Epilogue
Giorgos Tsipras’ resignation — both in what he states and what he implies — is not just the end of his personal political journey within SYRIZA. It is the public sealing of the end of an entire era.
And as the once-36% party dissolves into irrelevance, we, the young who once believed, are left with one lasting lesson:
Politics without vision, ethics, and genuine commitment to the common good is nothing but an empty shell. No matter how dazzling it seems at first, it will always decay into silence in the end.
