Τίποτα δεν ήταν αυθόρμητο… και αυτό με τρομάζει – Από την οπτική ενός συνταξιούχου
Κάθομαι στο καφενείο και διαβάζω τα νέα, και δεν μπορώ να μην νιώσω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Όχι μόνο για το πώς κατάντησε αυτή η χώρα που αγάπησα και δούλεψα γι’ αυτή πενήντα χρόνια, αλλά και για το πώς η σημερινή εξουσία δεν κρατά ούτε τα προσχήματα. Η εκδήλωση της λεγόμενης «Ομάδας Αλήθειας» δεν ήταν απλώς μία κομματική συγκέντρωση. Ήταν μια δήλωση πρόθεσης. Ένας χάρτης πορείας για το πώς η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σκοπεύει να κινηθεί στο εξής: με σύγκρουση, με πόλωση, με τη γλώσσα των τρολ και όχι του θεσμικού λόγου.
Δεν πιστεύω ότι όλοι όσοι βρέθηκαν εκεί το έκαναν επειδή αγαπούν την «αλήθεια». Πιστεύω πως πήγαν γιατί έτσι όρισε το Μαξίμου. Όταν βλέπεις υπουργούς να στηρίζουν ανοιχτά έναν τέτοιο μηχανισμό, δεν είναι αυθόρμητο. Είναι εντολή. Και είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η εντολή δόθηκε για να σταλεί ένα μήνυμα: ότι η Ομάδα Αλήθειας δεν είναι απλώς ανεκτή, αλλά είναι το νέο προσωπείο της Νέας Δημοκρατίας. Το δικό της οργισμένο πρόσωπο.
Ως συνταξιούχος που τα έχει δει όλα, από χούντες και μεταπολιτεύσεις μέχρι ΟΝΕ και μνημόνια, αυτή η αισθητική με φοβίζει. Η επιθετικότητα, η χλεύη, η ψευδο-ηρωική αποδόμηση των πάντων δεν είναι πολιτική. Είναι θόρυβος. Είναι κάλυψη. Και όταν καλύπτεις, κάτι θες να κρύψεις.
Ξέρω τι θέλουν να κρύψουν. Τον εκτροχιασμό στα Τέμπη, την ακρίβεια που μας διαλύει, τις απευθείας αναθέσεις, τις υποκλοπές, τα πάρτι σπατάλης. Ξέρουν ότι δεν μπορούν να επαναπατρίσουν τους απογοητευμένους. Οπότε επενδύουν στους πιστούς. Και τους προσφέρουν αυτό που θέλουν να ακούσουν: μίσος για τους απέναντι.
Κι όμως, καμία χώρα δεν κυβερνήθηκε ποτέ με μίσος. Ούτε με προπαγανδιστικά βίντεο. Ούτε με επιστροφές προσώπων σαν τον Δημητριάδη, που ενώ έπρεπε να είναι στη σκιά, τώρα επανέρχεται στο φως γιατί η εξουσία θέλει τα δικά της παιδιά δίπλα. Να στηρίζουν, να σιωπούν, να κουνούν το δάχτυλο.
Αυτό το σχέδιο είναι σαφές. Πόλωση. Συσπείρωση. Πρόωρες εκλογές. Αδιαφορία για τη νέα γενιά, τους φοιτητές, τους συγγενείς των θυμάτων. Αντικατάσταση της λογικής με την προπαγάνδα.
Όμως, δεν είμαστε όλοι έτοιμοι να καταπιούμε αυτό το χάπι. Δεν είμαστε όλοι θεατές. Η ζωή δεν τελειώνει με τη σύνταξη. Η Δημοκρατία δεν λειτουργεί με αλγόριθμους και τρολ. Και οι κάλπες – το ξέρω καλά – είναι σαν τις μπουκάλες με το γράμμα μέσα: ποτέ δεν ξέρεις τι θα βγάλουν όταν τις ανοίξεις.
Αν υπάρχει κάτι που έμαθα σε αυτή τη ζωή, είναι πως όταν το πολιτικό σχέδιο δεν έχει ηθικό έρεισμα, πάντα καταρρέει. Η Νέα Δημοκρατία ίσως δεν το ξέρει ακόμη, αλλά δεν κυβερνάει πια. Διαχειρίζεται το τέλος της.
Nothing Was Spontaneous… And That Scares Me – From the Eyes of a Retired Citizen
I sit at the local café, sipping my coffee, and read the news with growing unease. Not just about where this country—one I have worked for and loved for over fifty years—has ended up, but also about how those in power don’t even bother to hide their intentions anymore.
The recent event of the so-called “Truth Team” wasn’t just a partisan gathering. It was a declaration. A battle plan for how Kyriakos Mitsotakis’s government intends to move forward: through confrontation, polarization, and troll-fueled propaganda, rather than reasoned democratic dialogue.
No, I don’t believe those who attended did so out of love for “truth.” I believe they were summoned. When ministers openly support such a machinery of manipulation, it’s not a grassroots movement—it’s top-down strategy. And the message is unmistakable: the Truth Team isn’t just tolerated—it is now the face of New Democracy. Its angry, combative, and unfiltered face.
As a retiree who’s seen it all—from dictatorship and restoration to the eurozone and bailout years—this aesthetic disturbs me deeply. The aggressiveness, the mockery, the pseudo-heroic dismantling of every opposing voice—this is not politics. This is noise. And noise always hides something.
And I know exactly what they want to hide: the Tempi train disaster, the ever-rising cost of living, unchecked public spending, wiretapping scandals, and a collapsing healthcare system. They know they’ve lost the disappointed middle. So now they rally the faithful. And what do they offer them? Hatred for the other side.
But no nation was ever governed by hatred. Not with memes, nor with YouTube propaganda. Not with the return of figures like Grigoris Dimitriadis—men who were supposed to stay away due to their involvement in surveillance affairs, but who now return to the spotlight. Power likes to keep its loyal men close—ready to cover, to silence, to point fingers.
The game plan is clear: Polarize. Consolidate. Call elections early. Ignore the youth, the students, the families of victims. Replace reason with narrative.
But not all of us are ready to swallow that pill. We are not all passive observers. Life doesn’t end at retirement. Democracy does not work with algorithms and troll armies. And elections—trust me—are like sealed bottles with unknown messages. You never know what surprise they hold when opened.
If there’s one thing I’ve learned over decades of watching Greek politics unfold, it’s this: When a political strategy lacks moral grounding, it always collapses. New Democracy may not realize it yet, but it is no longer governing. It is managing its exit.
