Από την οπτική ενός ανθρώπου του θεάτρου:
Τα φώτα της ράμπας πέφτουν, η αυλαία ανοίγει, και ιδού το πρώτο tableau: Ο Πάμπλο Εσκομπάρ, ντυμένος με λευκό κοστούμι σαν εύσπλαχνος πατήρ, εγκαινιάζει… ΟΚΑΝΑ και ΚΕΘΕΑ. Η ειρωνεία κυλάει απ’ τις κουΐντες, μα το κοινό χειροκροτεί. Ο δράστης γίνεται θεραπευτής. Ο έμπορος του θανάτου, σωτήρας ζωής. Μήπως τελικά το θέατρο είναι πιο ειλικρινές από την πολιτική;
Γιατί ακόμη κι ο “κακός” Εσκομπάρ είχε τουλάχιστον το θάρρος να μην υποδύεται τον καλό. Δεν προσποιήθηκε ποτέ τον σωτήρα. Απλά, έκανε business. Και το παραλήρημα συνεχίζεται: κάποιοι με λευκά κολάρα και άσπιλες λέξεις, χωρίς την τραγική ενσυναίσθηση της αρχαίας τραγωδίας, στήνουν παραστάσεις φτηνής υποκριτικής τέχνης – φάρσες που παίζονται κάθε μέρα στην Επίδαυρο της εξουσίας.
Είναι οι ίδιοι που προσβάλλουν τον λαό τους, τον εξοντώνουν με λογαριασμούς, του φορτώνουν φταίξιμο για τα Τέμπη, του σερβίρουν ακρίβεια και λένε «στείλ’ το στον Πούτιν». Που βαφτίζουν «σωστή πλευρά της ιστορίας» την αποστολή όπλων χωρίς έγκριση. Που κλείνουν τον ΟΠΕΚΕΠΕ μετά τη λεηλασία, με το θράσος του ηθοποιού που ξαναπαίζει τον ίδιο ρόλο νομίζοντας ότι το κοινό δεν θυμάται.
Μα το θέατρο έχει μνήμη. Όπως και ο λαός. Και κάθε παράσταση τελειώνει – ακόμη κι αυτή που παίζεται από το πιο σκοτεινό καστ, με σκηνοθέτη τη σήψη και παραγωγό την αλαζονεία.
Η ελπίδα μας; Όχι να πέσει η αυλαία από μόνη της, αλλά να τη ρίξουν εκείνοι που δεν αντέχουν άλλο να βλέπουν το θέατρο του παραλόγου να παίζει εις βάρος τους.
—————————–
Pablo Escobar and the Clean Hands Play
A theatrical allegory about power, hypocrisy, and the modern tragedy of governance
The lights dim, the curtain rises, and here comes the first tableau: Pablo Escobar, dressed in white like a benevolent father, inaugurates… drug rehab centers. Irony drips from the wings while the audience applauds. The dealer becomes the healer. The merchant of death turns into a savior. Perhaps, in the end, theatre is more honest than politics.
Because even the “villain” Escobar never pretended to be the good guy. He never wore a mask of salvation. He just did business. Meanwhile, today’s real-life actors, in white collars and sterile language, stage shows of sham morality, farces more grotesque than any absurdist script ever written.
They insult their people, suffocate them with bills, blame them for disasters like Tempi, and suggest with sarcasm that they “send their energy bills to Putin.” They call unconstitutional arms shipments “the right side of history.” They shut down looted state agencies like OPEKEPE, pretending to cleanse what they themselves soiled.
Yet theatre remembers. So do the people. Every performance has an end—even the darkest ones, directed by corruption and produced by greed.
Our hope? Not that the curtain falls on its own, but that it is pulled down by those who can no longer stand the theatre of cruelty being staged at their expense.
