Η γεωπολιτική κατάρρευση της ελληνικής διπλωματίας στη ΝΑ Μεσόγειο συντελείται βήμα-βήμα, με χειρουργική ψυχρότητα και πολιτική συγκατάβαση, υπό την πρωθυπουργία Μητσοτάκη και με τον Γιώργο Γεραπετρίτη στον ρόλο του μεθοδικού αλλά ασπόνδυλου συνομιλητή. Η αδράνεια του 2019, όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης αγνόησε τις προειδοποιήσεις Κύπρου και Αιγύπτου, δεν ήταν απλώς ένα λάθος – ήταν η απαρχή της αποδοχής ενός στρατηγικού ακρωτηριασμού της Ελλάδας.
Η υπογραφή του τρίτου τουρκολιβυκού μνημονίου το 2022 δεν ήταν έκπληξη. Ήταν το αποτέλεσμα σιωπής, παραίτησης, ή –κάποιοι θα πουν– συναίνεσης. Και σήμερα, το έργο συνεχίζεται. Η Λιβύη ανοίγει τις πόρτες της τουρκικής TPAO νότια της Κρήτης, κι εμείς πανηγυρίζουμε γιατί «μόνο δύο οικόπεδα ακουμπούν την υφαλοκρηπίδα μας». Η ηγεσία της Βεγγάζης κυρώνει το τουρκολιβυκό σύμφωνο, ενώ η Τρίπολη αμφισβητεί ελληνικούς διαγωνισμούς. Κι η Ελλάδα; Προετοιμάζει επισκέψεις χωρίς ανταλλάγματα, και προσφέρει αεροπορικές συνδέσεις εκεί που η Ε.Ε. επιβάλλει εμπάργκο.
Η συνταγή γνωστή: πολιτικό «ράφι», ρητορικά παιγνίδια και υπεραισιοδοξία βασισμένη σε αναλύσεις που ποτέ δεν λέγονται ολόκληρες. Ο Γεραπετρίτης, αντιγράφοντας τις πιο αμφιλεγόμενες σελίδες του ΠΑΣΟΚ του ’80, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες χωρίς όρους, λες και δεν έμαθε τίποτα από το «mea culpa» του Ανδρέα. Ο δε Παπασταύρου επιστρέφει από την Ουάσινγκτον μεταφέροντας ψευδαισθήσεις αντί για δεσμεύσεις – άλλο ένα χαρτί επικοινωνιακής πλάνης, την ώρα που τα ενεργειακά μας δικαιώματα εξανεμίζονται.
Αυτό που δεν λέγεται είναι πως η Τουρκία έχει κερδίσει το αφήγημα. Και πίσω από τα παρασκήνια, ο ρόλος της ελληνικής ηγεσίας μοιάζει όλο και περισσότερο με εκείνον του διαχειριστή μιας ελεγχόμενης παραχώρησης. Όχι μόνο εθνικού χώρου, αλλά και πολιτικής κυριαρχίας. Το ερώτημα δεν είναι πια αν χάσαμε το τρένο, αλλά αν θέλαμε ποτέ να το πάρουμε.
Greece in Reverse – The Quiet Collapse Orchestrated by Its Own Leaders
Greece’s geopolitical standing in the Eastern Mediterranean is not being challenged; it is being quietly surrendered. And the masterminds of this downward spiral—Prime Minister Kyriakos Mitsotakis and Foreign Minister Giorgos Gerapetritis—seem less like defenders of national interests and more like stewards of a controlled decline.
It all began in 2019 when Mitsotakis disregarded timely warnings from both Cyprus and Egypt, allowing Turkey and Libya to sign the infamous maritime memorandum that bypassed Greek islands and seabed rights. It wasn’t an error—it was the foundational crack of a strategy built on silence and calculated withdrawal.
By 2022, the third Turkish-Libyan memorandum, allowing joint exploitation of hydrocarbons, landed without resistance. The Greek government’s response? Celebrating that “only two of the 22 blocks” in Libya’s energy auction touched Greek continental shelf areas—as if proximity equates to irrelevance. Now, with Benghazi validating the Turkish pact and Tripoli openly challenging Greek energy bids, Athens… sends invitations. No conditions, no strategy—just diplomatic formalities and reinstated air routes that Brussels still bans.
Gerapetritis, invoking outdated PASOK diplomacy, proposes to shelve the Turkish-Libyan pact, like Papandreou did with the Cyprus issue in 1988. But he forgets the “mea culpa” that followed. Meanwhile, Energy Minister Papastavrou returns from Washington high on optimism but empty-handed—no commitments, no geopolitical leverage, just polite nods and warnings that fossil fuels remain crucial, unlike Athens’ fixation on renewables.
The bitter truth? Turkey is writing the narrative. And the Greek leadership appears increasingly complicit—administrators of a retreat cloaked in technical jargon and PR management. This is no longer about diplomatic missteps. It’s about whether we ever intended to defend our sovereign space—or simply manage its gradual erosion.
