Φωνές μέσα στη σιωπή
Voices in the Silence
Μουσική και Στίχοι από τον Νίκο Καραμπάση
Music and Lyrics by Nikos Karabasis
Στης νύχτας το σκοτάδι, ένα τρένο σφυρίζει, μακρινό, μα νέες ψυχές, δεν φτάνουν, χάθηκαν στον ουρανό. Φοιτητές με όνειρα, στο δρόμο της ζωής, μα η μοίρα, τους πρόδωσε, στη γραμμή Αθήνα Θεσσαλονίκη.
Τέμπη, δάκρυα κυλούν, φωνές ζητούν αλήθεια, σιωπή που απλώνεται, όπως το σκοτεινό πέπλο της κυβέρνησης. Λόγια κενά, ψυχρά, ψεύτικα, υποκριτικά.
Υποσχέσεις και κάποιες ευχές, γραμμένες σε χαρτί που σβήνει, μια αλήθεια που μπαζώθηκε και ουρλιάζει. Γονείς με τις φωτογραφίες στα χέρια σφιχτά, ρωτούν πού είναι η δικαιοσύνη, για τα παιδιά, που δεν θα γυρίσουν ποτέ ξανά, στο σπίτι.
Τέμπη, καυτά δάκρυα κυλούν, φωνές ουρλιάζουν για την αλήθεια, μια σιωπή απλώνεται σαν σάβανο, ένας ακόμη θάνατος. Λόγια κενά, ψυχρά, ψεύτικα, υποκριτικά, για τις ψυχές που πια έφυγαν στον ουρανό.
Δεν θα σωπάσουμε ποτέ, ουρλιάζουν οι φωνές, μέχρι να λάμψει εκείνο το φως. Να μπούνε φυλακή, να μην ξαναζήσει κανείς άλλον, τέτοιον εφιάλτη.
Τέμπη, δάκρυα καυτά κυλούν, φωνές που ψάχνουν την αλήθεια, μια σιωπή απλώνεται, παντού. Λόγια κενά, ψυχρά, ψεύτικα, υποκριτικά, στη γραμμή Αθήνα Θεσσαλονίκη.
A train at night, the sky was still,
They carried dreams they hoped to fill.
Students laughing, calling home,
Now names engraved in silent stone.
No warning came, no angels cried,
Just steel and fire in the night.
And when the lights began to fade,
The truth was lost, the blame delayed.
Now voices echo in the silence,
Through broken glass and twisted steel.
They ask for justice, not for pity,
They ask for what the heart can feel.
We won’t forget, we won’t be quiet—
The blood still stains the track of lies.
They said “a tragic human error,”
But years of rust fed this terror.
Empty seats and shattered frames,
Governments hiding behind names.
How many more must fall asleep
For leaders buried deep in sleep?
You called it fate—we call it crime,
And we’ll keep singing through all time.
Now voices echo in the silence,
From mothers, brothers, friends and flames.
Not numbers, not a headline’s whisper,
But souls with stories, lives and names.
We won’t forget, we won’t stay quiet—
Until the truth breaks through the lies.
Μαρία Καρυστιανού
Η Ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού σήμερα στην συνέντευξη τύπου των Συλλόγου που ίδρυσαν οι γονείς των παιδιών που χάθηκαν εκείνο το βράδυ στην σύγκρουση των τρένων στην περιοχή των Τεμπών.
«Στις 28/2/2023 η Ελλάδα συγκλονίστηκε από μία τραγωδία, δύο τρένα συγκρούστηκαν, τουλάχιστον 57 άνθρωποι σκοτώθηκαν, κάποιοι από τη σύγκρουση, κάποιοι από την έκρηξη και τη φωτιά που ξέσπασε αμέσως μετά. Σε κάποιες οικογένειες παραδόθηκαν οι σοροί των θυμάτων του, σε άλλες μόνο μέλη. Κάποιες πήραν μία χούφτα στάχτες, μία οικογένεια απολύτως τίποτα.
Τότε ξεκίνησε η πιο ανάλγητη δοκιμασία. Το Κράτος μπαίνει σαν σίφουνας και μπαζώνει τα πάντα στο πεδίο του εγκλήματος των Τεμπών. Εξαφανίζει και θάβει όλα τα κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία κάτω από ογκώδη μπάζα ώστε να μη βγει η αλήθεια στο φως. Οι συγγενείς άρχισαν να ψάχνουν μόνοι τους, σε χωράφια, για να βρουν μέλη των αγαπημένων τους και να τους θάψουν όπως τους αξίζει.
Κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη, κανείς δεν τήρησε τη βασική υποχρέωση της πολιτείας, να προστατεύσει να ερευνήσει, να αποδώσει δικαιοσύνη. Γιατί άραγε; Τον λόγο τον καταλαβαίνουμε όλοι, είναι ο λόγος που κατεβήκαμε στους δρόμους. Ένας χείμαρρος ανθρώπων που δεν αντέχει να τον θεωρεί το κράτος αφελή και που διψά για δικαιοσύνη. Ξεκίνησε ένας οδυνηρός Γολγοθάς χωρίς τέλος. Ένας αγώνας συγγενών που αναγκάστηκαν να γίνουν ερευνητές, επιστήμονες νομικοί. Που έπρεπε πρώτα να μάθουν τι σημαίνει τηλε-διοίκηση, συστήματα ασφαλείας, εκπαίδευση προσωπικού για να μπορούσαν να καταλάβουν τι δεν έγινε.
Συνειδητοποιήσαμε πολύ γρήγορα ότι μετά το έγκλημα της έκθεσης των παιδιών μας στο θάνατο ακολούθησε ένα ακόμα, αυτό της συγκάλυψης. Το βαθύ κράτος σε πλήρη λειτουργία, προς πάσα κατεύθυνση, προσφέρει εδώ και 2 χρόνια υπηρεσίες πλήρους προστασίας στους υψηλά ιστάμενους εμπλεκόμενους του εγκλήματος. Έγκλημα ονομάζεται μία τέτοια σύγκρουση, επειδή ο αρμόδιος υπουργός εγγυόταν την ασφάλεια, ενώ ασφάλεια δεν υπήρχε πουθενά. Δεν υπήρχαν εκπαιδευμένοι σταθμάρχες, ούτε συντονισμός, ούτε τήρηση πρωτοκόλλων. Εκατομμύρια ευρώ της Ε.Ε. και των Ελλήνων διατέθηκαν σε έργα που δεν έγιναν ποτέ, έργα ζωής που έμειναν στα χαρτιά. Εκατομμύρια ευρώ που κατέληξαν να γίνουν χρέος και πρόστιμο στο Κράτος για όλα αυτά που δεν έχουν γίνει.
Στραφήκαμε στη Δικαιοσύνη, το καταφύγιο των πολιτών. Και εκεί βρήκαμε εμπόδια, σιωπή, σκόπιμες καθυστερήσεις για να καμφθεί το ηθικό μας. Αναγκαστήκαμε να ψάξουμε μόνοι μας για να αποδείξουμε πώς κάηκαν τα παιδιά μας από εύφλεκτες χημικές ουσίες. Σήμερα, δύο χρόνια μετά, βρισκόμαστε θεατές στη μεγαλύτερη προσπάθεια παραπληροφόρησης, παραπλάνησης και επικοινωνιακής εξαπάτησης της κοινωνίας. Εμείς που χωρίς να έχουμε το καθήκον της έρευνας έχουμε λάβει εκούσια επ’ ώμου και έχουμε αναδείξει όλες τις εγκληματικές πράξεις – παραλείψεις των αρμόδιων αρχών κατηγορούμαστε από την κυβέρνηση – αν είναι δυνατόν – για σκόπιμη απόκρυψη της αλήθειας»
