@nikoskarabasis 👉 Η εικόνα του τσιτάχ καταρρέει. 👉 Ο μύθος του Μωϋσή σπάει. 👉 Και μαζί του… όσοι άθλιοι τον έχτισαν. Δεν είναι απλά «πολιτική». Είναι το σύστημα των Σημιτικομητσοτακιστών που σε κρατάει φτωχό… και σου λέει ότι ζεις καλύτερα. 👉 Ποιον πιστεύεις τελικά; 👉 Την πραγματικότητα ή το αφήγημα των παπαγάλων τζουκ μπόξ; 📌 Γράψε τη γνώμη σου. 📌 Μη φοβηθείς να το πεις. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr ✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature 🚀 Αν αυτό το βίντεο σε έκανε να σκεφτείς έστω και λίγο… 👉 πάτα like 👉 κάνε follow για να μη σου ξεφεύγει τίποτα 👉 στείλ’ το σε κάποιον που “ακόμα πιστεύει” 👉 και γράψε στα σχόλια: “Μύθος ή Αλήθεια;” 🔥 #Ελλάδα #πολιτική #αλήθεια #Μητσοτάκης #κυβέρνηση #οικονομία #media #διαφθορά #κρίση #νέα #ειδήσεις #tikTokGreece #fyp #foryou #viral #KarabasisReports
♬ original sound – nikos karabasis
Για χρόνια καλλιεργήθηκε συστηματικά η εικόνα ενός πρωθυπουργού που δήθεν βρισκόταν πάνω από τους αντιπάλους του, πάνω από τις περιστάσεις, σχεδόν πάνω και από την ίδια την πολιτική φθορά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάστηκε ως ο “αναντικατάστατος”, ως η μοναδική αξιόπιστη λύση, ως ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι μπορούσε να εγγυηθεί σταθερότητα, ανάπτυξη και ευρωπαϊκή κανονικότητα. Μαζί με αυτόν, όμως, χτίστηκε και ένας ολόκληρος μηχανισμός εικόνας: δημοσιογράφοι, εκδότες, σχολιαστές, δημοσκόποι και πρόθυμοι μηχανισμοί “ενημέρωσης” που λιβάνιζαν καθημερινά την εξουσία, κατασκευάζοντας προσδοκίες ασύνδετες με την πραγματική ζωή της κοινωνίας.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο αυτής της περιόδου δεν είναι μόνο η πολιτική διαχείριση της χώρας. Είναι η απόσταση ανάμεσα στην εικόνα και στην πραγματικότητα. Από τη μία, ένα αφήγημα περί μεταρρυθμίσεων, αξιοκρατίας και οικονομικής προόδου. Από την άλλη, μια κοινωνία που βυθίζεται στην ακρίβεια, στη στεγαστική ασφυξία, στην εργασιακή εξάντληση, στην αίσθηση ότι το κράτος λειτουργεί για λίγους και ισχυρούς. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι η κυβέρνηση απέτυχε να αλλάξει τη χώρα. Είναι ότι επιχείρησε να βαφτίσει ως επιτυχία μια κατάσταση βαθιάς κοινωνικής αποσύνθεσης.
Ο μεγάλος μύθος που προωθήθηκε μεθοδικά ήταν πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη “διόρθωσε” την οικονομία. Στην πραγματικότητα, αυτό που βελτιώθηκε ήταν κυρίως οι δείκτες που εξυπηρετούν τη βιτρίνα: τα μακροοικονομικά μεγέθη, οι αριθμοί που εντυπωσιάζουν στις Βρυξέλλες, οι λογιστικές απεικονίσεις μιας υποτιθέμενης ανάκαμψης. Όμως η κοινωνική οικονομία λέει άλλα. Η καθημερινότητα λέει άλλα. Οι νέοι που δεν μπορούν να σταθούν όρθιοι, οι οικογένειες που μετρούν το ρεύμα και το σούπερ μάρκετ, οι μικρομεσαίοι που στενάζουν και η παραγωγική βάση που συρρικνώνεται, συνθέτουν μια διαφορετική εικόνα: μια χώρα ακριβή, εξαρτημένη, κουρασμένη και ολοένα πιο άνιση.
Αντί για πραγματική παραγωγική ανασυγκρότηση, η Ελλάδα έμεινε εγκλωβισμένη σε ένα μοντέλο κατανάλωσης, τουριστικής μονοκαλλιέργειας και μεταβίβασης πλούτου. Η οικονομική πολιτική δεν αμφισβήτησε τα καρτέλ, δεν ελάφρυνε ουσιαστικά τα νοικοκυριά, δεν έδωσε πνοή σε μια εθνική παραγωγική στρατηγική. Αντίθετα, επέτρεψε να εμπεδωθεί η εντύπωση ότι η ανάπτυξη είναι υπόθεση αριθμών και όχι ανθρώπων. Και όταν μια κυβέρνηση δείχνει περισσότερη επιμονή στην ικανοποίηση των αγορών και λιγότερη στην ανακούφιση της κοινωνίας, τότε δεν έχουμε επιτυχία. Έχουμε πολιτική επιλογή υπέρ των ισχυρών.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίστηκε και στην ενέργεια. Σπασμωδικές στρατηγικές, αντιφάσεις, ιδεολογικά περιτυλίγματα και τελικά τεράστιο κόστος για τον πολίτη. Η πράσινη μετάβαση παρουσιάστηκε ως εθνικός εκσυγχρονισμός, αλλά εφαρμόστηκε με τρόπο που ευνόησε ισχυρά συμφέροντα, χωρίς σταθερό σχέδιο, χωρίς προστασία της κοινωνίας και χωρίς συνοχή. Το αποτέλεσμα ήταν να πληρώνει ο Έλληνας ακριβότερα, ενώ η κυβέρνηση μετακινούνταν από επιλογή σε επιλογή, σαν να αυτοσχεδιάζει πάνω σε έναν τομέα κρίσιμο για την εθνική οικονομία και την κοινωνική επιβίωση.
Και πάνω από όλα, υπάρχει το θεσμικό και ηθικό αποτύπωμα αυτής της εποχής. Η αίσθηση ότι η χώρα διοικείται μέσα από ένα σύστημα αδιαφάνειας, απευθείας αναθέσεων, παρακολουθήσεων, μηχανισμών ελέγχου, διαπλοκής και πολιτικής ασυδοσίας. Η εξουσία δεν λειτούργησε ως παράδειγμα σοβαρότητας και αποκατάστασης εμπιστοσύνης. Λειτούργησε, αντίθετα, ως κέντρο αναπαραγωγής ενός κυνισμού που διαβρώνει τους θεσμούς και εξοικειώνει την κοινωνία με τη διαφθορά ως κάτι σχεδόν φυσιολογικό.
Γι’ αυτό και η συζήτηση για τον “αναντικατάστατο” δεν είναι απλώς πολιτική υπερβολή. Είναι ο πυρήνας ενός ολόκληρου μηχανισμού χειραγώγησης. Όταν μια δημοκρατία πείθεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, τότε αρχίζει να νομιμοποιεί τα πάντα: την αυθαιρεσία, τη φτώχεια, τον ευτελισμό, τον φόβο. Η κατάρρευση αυτού του μύθου δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αφορά όλους εκείνους που τον συντήρησαν, τον προστάτευσαν, τον πούλησαν στην κοινωνία ως αναγκαίο κακό ή ακόμη και ως εθνική ευλογία.
Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι αν φθείρεται η εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το ερώτημα είναι πόσο βαθιά έχει πληγωθεί η ίδια η χώρα από το σύστημα που οικοδομήθηκε γύρω από το όνομά του. Και μαζί με αυτό έρχεται και το άλλο, το πιο δύσκολο: ποιοι θα λογοδοτήσουν, όχι μόνο πολιτικά αλλά και ιστορικά, για την εποχή της παρακμής που βαφτίστηκε “κανονικότητα”.
🌐🔗 nikoskarabasis.gr
✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature
