⚠️ Το “Μανιφέστο” Τσίπρα: Πίσω από τις ωραίες λέξεις, ο woke Αλέξης μιας άλλης εποχής

Το Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα παρουσίασε την Πρωτομαγιά ένα εκτενές πολιτικό κείμενο για τη σύμπραξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Το κείμενο παρουσιάζεται ως μανιφέστο για μια νέα “Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής”, ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα δεν αποτελεί ακόμη την επίσημη διακήρυξη νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, αλλά χαράζει το ιδεολογικό πλαίσιο της πολιτικής του επιστροφής.

Στην επιφάνεια, όλα ακούγονται όμορφα. Ειρήνη. Δικαιοσύνη. Ισότητα. Δημοκρατία. Πράσινη μετάβαση. Τεχνητή Νοημοσύνη. Νέα γενιά. Κοινωνικό κράτος. Ελπίδα.

Όμως ακριβώς εδώ αρχίζει το πρόβλημα.

Διότι πίσω από το βαρύ λεξιλόγιο και τις προσεκτικά επιλεγμένες έννοιες, το κείμενο μοιάζει λιγότερο με πρόταση για το μέλλον και περισσότερο με ιδεολογικό απολίθωμα. Ένα σκοταδιστικό κείμενο μιας άλλης εποχής. Ένα κείμενο ανθρώπων βαθιά νυχτωμένων απέναντι στις πραγματικές ανάγκες της χώρας. Και γι’ αυτό, πολιτικά επικίνδυνο.

Ένα μανιφέστο που μιλά για το μέλλον με υλικά του χθες

Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα του κειμένου είναι ότι προσπαθεί να ντύσει με σύγχρονη γλώσσα παλιές ιδεολογικές εμμονές. Μιλά για Τεχνητή Νοημοσύνη, πράσινη μετάβαση, ψηφιακότητα και νέα παραγωγική εποχή, αλλά η βασική του ψυχή παραμένει καθηλωμένη στον εικοστό αιώνα.

Η λύση που προτείνει είναι η γνωστή παλιά συνταγή: περισσότερο κράτος, περισσότερη αναδιανομή, περισσότερη ρύθμιση, περισσότερη ιδεολογική επιτήρηση, περισσότερη πολιτική καθοδήγηση της κοινωνίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο το μανιφέστο μιλά για σύγκλιση των τριών ρευμάτων της Αριστεράς του εικοστού αιώνα: σοσιαλδημοκρατία, ριζοσπαστική Αριστερά και πολιτική οικολογία. Αυτό παρουσιάζεται ως “νέα σύνθεση”. Στην πραγματικότητα, όμως, μοιάζει με ανακύκλωση παλαιών υλικών σε νέα συσκευασία.

Η Ελλάδα του σήμερα, όμως, δεν χρειάζεται ιδεολογικά πειράματα. Χρειάζεται παραγωγή. Χρειάζεται ισχυρή εθνική στρατηγική. Χρειάζεται ασφάλεια. Χρειάζεται σχολεία που μορφώνουν, όχι που μετατρέπονται σε εργαστήρια ιδεολογικής αναμόρφωσης. Χρειάζεται πανεπιστήμια που παράγουν γνώση, όχι χώρους πολιτικής αναπαραγωγής. Χρειάζεται κράτος σοβαρό, όχι κράτος-κηδεμόνα.

Ο woke πυρήνας πίσω από τις “ωραίες λέξεις”

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο του μανιφέστου δεν είναι η οικονομική του ρητορική. Είναι ο πολιτισμικός του πυρήνας.

Εκεί όπου το κείμενο μιλά για έμφυλες διακρίσεις, ταυτότητα φύλου, ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, συμπερίληψη, ορατότητα, εκπαιδευτικές πρακτικές και θεσμική συμμετοχή ομάδων στη διαμόρφωση πολιτικών, αποκαλύπτεται ο πραγματικός του χαρακτήρας.

Δεν πρόκειται απλώς για μια κλασική αριστερή κοινωνική ατζέντα. Πρόκειται για πλήρη υιοθέτηση της woke πολιτικής γλώσσας. Δηλαδή μιας ιδεολογίας που βλέπει την κοινωνία όχι ως ενιαίο σώμα πολιτών, αλλά ως σύνολο ταυτοτικών ομάδων, θυμάτων, κατηγοριών, διεκδικήσεων και μόνιμων συγκρούσεων.

Αυτό δεν ενώνει την κοινωνία. Την τεμαχίζει.

Δεν απελευθερώνει τον πολίτη. Τον φυλακίζει σε ετικέτες.

Δεν παράγει εθνική συνοχή. Παράγει πολιτισμική διάσπαση.

Και όταν αυτή η λογική μπαίνει στην εκπαίδευση, στην πολιτική, στη δημόσια διοίκηση και στη νομοθεσία, τότε παύει να είναι απλή “ευαισθησία”. Γίνεται μηχανισμός μετασχηματισμού της κοινωνίας από τα πάνω.

Η “Κυβερνώσα Αριστερά” ως νέα πολιτική βιτρίνα

Το κείμενο χρησιμοποιεί επανειλημμένα τον όρο “Κυβερνώσα Αριστερά”. Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Δεν μιλά για κίνημα διαμαρτυρίας. Μιλά για δύναμη εξουσίας. Για πολιτικό υποκείμενο που θέλει να κυβερνήσει.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία.

Το μανιφέστο δεν είναι αθώα θεωρητική άσκηση. Είναι πολιτικό σήμα. Είναι προσπάθεια ανασύνταξης του χώρου γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα. Είναι κάλεσμα προς τη σοσιαλδημοκρατία, την ανανεωτική Αριστερά, τους οικολόγους, τα κινήματα δικαιωμάτων, τους απογοητευμένους νέους, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους εργαζόμενους, τους μικρομεσαίους.

Με άλλα λόγια, επιχειρεί να χτίσει μια νέα κοινωνική και πολιτική συμμαχία. Όχι στο Κέντρο, αλλά “στα αριστερά του Κέντρου”, όπως τονίζεται χαρακτηριστικά και στα δημοσιεύματα για το κείμενο.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η “νέα” συμμαχία στηρίζεται σε παλιές αυταπάτες. Υπόσχεται σχεδόν τα πάντα στους πάντες: τριάντα πέντε ώρες εργασίας χωρίς μείωση μισθών, ισχυρό κοινωνικό κράτος, δωρεάν πρόσβαση σε πολιτισμό, στέγαση, δημόσια υγεία, δημόσια παιδεία, πράσινες θέσεις εργασίας, ενεργειακή μετάβαση, περιφερειακή ανάπτυξη, έλεγχο της Τεχνητής Νοημοσύνης, νέο πατριωτισμό, νέα δημοκρατία, νέα ελπίδα.

Όμως η χώρα δεν χρειάζεται κατάλογο ευχών. Χρειάζεται απαντήσεις.

Ποιος πληρώνει;
Πώς εφαρμόζεται;
Με ποιους πόρους;
Με ποια παραγωγική βάση;
Με ποια διοικητική ικανότητα;
Με ποια εθνική στρατηγική;

Το μανιφέστο έχει πολλές λέξεις. Έχει λιγότερη πραγματικότητα.

Η επικίνδυνη σύγχυση για την Ελλάδα και τον κόσμο

Στο διεθνές σκέλος, το κείμενο παρουσιάζει έναν κόσμο αστάθειας, πολέμων, γεωπολιτικών κρίσεων και κατάρρευσης του Διεθνούς Δικαίου. Μέχρι εδώ, η διάγνωση δεν είναι αβάσιμη. Ζούμε πράγματι σε έναν σκληρότερο, πιο ασταθή και πιο επικίνδυνο κόσμο.

Όμως η απάντηση του μανιφέστου μοιάζει αφοπλιστικά αφελής.

Μιλά για ειρήνη, διεθνές δίκαιο, ευρωπαϊκή ενοποίηση και προοδευτική στρατηγική, αλλά δεν εξηγεί πώς μια χώρα όπως η Ελλάδα θα προστατεύσει τα σύνορά της, την κυριαρχία της, τα νησιά της, την άμυνά της, την ενεργειακή της ασφάλεια και τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε μια εποχή που η Τουρκία ενισχύεται, που η Μέση Ανατολή φλέγεται, που η Ευρώπη επανεξοπλίζεται, που οι μεγάλες δυνάμεις παίζουν σκληρό γεωπολιτικό παιχνίδι, η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται με αφηρημένα συνθήματα περί “ειρήνης”. Η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με ευχολόγια. Διασφαλίζεται με ισχύ, διπλωματία, συμμαχίες, αποτροπή και εθνική αυτοπεποίθηση.

Εδώ το μανιφέστο δείχνει βαθιά νυχτωμένο.

Το κράτος ως απάντηση για όλα

Ένα ακόμη κεντρικό στοιχείο του κειμένου είναι η λατρεία του κράτους. Όχι ενός αποτελεσματικού κράτους που υπηρετεί τον πολίτη, αλλά ενός πολιτικά φορτισμένου κράτους που παρεμβαίνει σχεδόν παντού.

Στην οικονομία.
Στην εργασία.
Στην ενέργεια.
Στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Στην εκπαίδευση.
Στον πολιτισμό.
Στην κοινωνική οργάνωση.
Στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Στις ταυτότητες.
Στη διαμόρφωση αξιών.

Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα. Διότι όταν το κράτος γίνεται ο τελικός ρυθμιστής των πάντων, ο πολίτης δεν γίνεται ελεύθερος. Γίνεται εξαρτημένος.

Και η Ελλάδα γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει κρατισμός χωρίς παραγωγή: πελατειακό σύστημα, αναποτελεσματικότητα, κομματική λεηλασία, φορολογική πίεση, φυγή νέων, επενδυτική ανασφάλεια.

Το μανιφέστο καταγγέλλει το πελατειακό κράτος. Αλλά προτείνει περισσότερη κρατική ισχύ. Καταγγέλλει τη διαπλοκή. Αλλά δεν εξηγεί πώς θα αποφύγει τη νέα κομματική αναδιανομή. Καταγγέλλει τα καρτέλ. Αλλά δεν παρουσιάζει πραγματικό σχέδιο ανταγωνιστικότητας.

Η νεολαία ως πεδίο πολιτικής στρατολόγησης

Το κείμενο αφιερώνει μεγάλο μέρος στη νέα γενιά. Μιλά για κόστος ζωής, στέγη, εργασία, ψηφιακή εποχή, άγχος, Πανελλήνιες, πολιτιστική πρόσβαση και φυγή στο εξωτερικό.

Πολλά από αυτά είναι πραγματικά προβλήματα. Αλλά η απάντηση που δίνεται είναι ξανά πολιτικά ύποπτη: η νεολαία παρουσιάζεται ως κοινωνικό πεδίο που πρέπει να “κερδηθεί” από τη νέα Αριστερά.

Δεν είναι τυχαίο ότι το κείμενο ανησυχεί για την επιρροή της δεξιάς και της ακροδεξιάς στις νεότερες ηλικίες. Αυτό σημαίνει ότι η νεολαία δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως γενιά με ανάγκες. Αντιμετωπίζεται και ως εκλογικό-ιδεολογικό ακροατήριο.

Εδώ βρίσκεται ένας ακόμη κίνδυνος: η μετατροπή της εκπαίδευσης και της νεανικής πολιτικής σε χώρο ιδεολογικής κατήχησης. Όταν το σχολείο καλείται να “αντανακλά νέες πραγματικότητες” χωρίς σαφές περιεχόμενο, όταν οι εκπαιδευτικές πολιτικές συνδέονται με έμφυλες και ταυτοτικές ατζέντες, τότε ανοίγει η πόρτα για ένα σχολείο που δεν μορφώνει απλώς, αλλά αναδιαμορφώνει συνειδήσεις.

Ο “νέος πατριωτισμός” ως ιδεολογικό περιτύλιγμα

Ίσως το πιο ενδιαφέρον επικοινωνιακό τέχνασμα του μανιφέστου είναι η αναφορά σε έναν “νέο πατριωτισμό”. Δημοκρατικό, συμπεριληπτικό, συνταγματικό, ευρωπαϊκό, κοινωνικό.

Η λέξη “πατριωτισμός” δεν χρησιμοποιείται τυχαία. Η Αριστερά γνωρίζει ότι χωρίς πατριωτική γλώσσα δεν μπορεί να μιλήσει σε μεγάλα λαϊκά στρώματα. Γι’ αυτό προσπαθεί να επανανοηματοδοτήσει τον πατριωτισμό.

Όμως εδώ υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά.

Πατριωτισμός χωρίς έθνος γίνεται αφηρημένη ηθικολογία.
Πατριωτισμός χωρίς σύνορα γίνεται σύνθημα.
Πατριωτισμός χωρίς ιστορική συνέχεια γίνεται επικοινωνιακό προϊόν.
Πατριωτισμός χωρίς εθνική ισχύ γίνεται πολιτική αυταπάτη.

Το μανιφέστο μιλά για πατριωτισμό, αλλά η βαθύτερη γλώσσα του είναι μεταεθνική, ταυτοτική, δικαιωματική και ιδεολογικά διεθνιστική. Αυτός δεν είναι πατριωτισμός με ρίζες. Είναι πατριωτισμός-βιτρίνα.

Συμπέρασμα: Δεν είναι νέο σχέδιο. Είναι παλιός κίνδυνος με νέα συσκευασία

Το μανιφέστο του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως σύγχρονη πολιτική απάντηση σε έναν κόσμο που αλλάζει. Στην πραγματικότητα, όμως, μοιάζει με παλιό ιδεολογικό μηχανισμό που φόρεσε νέα ψηφιακή μάσκα.

Μιλά για Τεχνητή Νοημοσύνη, αλλά σκέφτεται με όρους παλιού κρατισμού.
Μιλά για δημοκρατία, αλλά προωθεί κοινωνική μηχανική.
Μιλά για ισότητα, αλλά βλέπει την κοινωνία μέσα από ταυτότητες και διαχωρισμούς.
Μιλά για πατριωτισμό, αλλά αποφεύγει την ουσία της εθνικής ισχύος.
Μιλά για νέα γενιά, αλλά τη θέλει πολιτικό ακροατήριο.
Μιλά για ελπίδα, αλλά επιστρέφει στις αυταπάτες.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από έναν “woke Αλέξη” που θα επιστρέψει με ωραίες λέξεις, ακαδημαϊκή φρασεολογία και παλιά συνθήματα μεταμφιεσμένα σε “νέα εποχή”.

Η Ελλάδα χρειάζεται καθαρό μυαλό.
Χρειάζεται παραγωγή.
Χρειάζεται εθνική στρατηγική.
Χρειάζεται οικογένεια, σχολείο, εργασία, ασφάλεια, αξιοπρέπεια.
Χρειάζεται μια δημοκρατία που δεν θα μετατρέπεται σε εργαστήριο ιδεολογικών πειραμάτων.

Γιατί πίσω από κάθε “μανιφέστο” κρύβεται πάντα ένα σχέδιο εξουσίας.

Και εδώ το σχέδιο είναι καθαρό: επιστροφή της παλιάς Αριστεράς, με νέο περιτύλιγμα, woke λεξιλόγιο και φιλοδοξία διακυβέρνησης.

Μόνο που η Ελλάδα του σήμερα δεν αντέχει άλλα πειράματα.

🌐🔗 nikoskarabasis.gr
✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature.

Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής – Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα