@nikoskarabasis

👉 Αν συμφωνείς ότι η αλήθεια πρέπει να βγαίνει στο φως… 💬 Γράψε την άποψή σου στα σχόλια! ❤️ Πάτα Like για να στηρίξεις την προσπάθεια. 🔄 Κάνε Share για να φτάσει παντού. ➕ Κάνε Follow για να μην χάσεις τα επόμενα αποκαλυπτικά βίντεο. Η ιστορία της ενέργειας στην Ελλάδα είναι γεμάτη λάθη, καθυστερήσεις και χαμένες ευκαιρίες. Σήμερα η Chevron φέρνει ελπίδα – αλλά και κίνδυνο. Εσύ τι πιστεύεις; 🇬🇷 Η Ελλάδα έχει το θάρρος να διεκδικήσει τα δικά της; ✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature 🌐🔗 nikoskarabasis.gr #KarabasisReports #KarabasisLeaks #NikosKarabasis #Ενέργεια #Κρήτη #Πελοπόννησος #Chevron #Ελλάδα #ΑΟΖ #Μεσόγειος #Πολιτική #Truth #ByThePowerOfSignature

♬ original sound – nikos karabasis

Μέρος Α

Η προσφορά της Chevron στο διαγωνισμό για τα θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Πελοποννήσου και νοτίως και δυτικά της Κρήτης είναι πολύ ευχάριστο νέο για την Ελλάδα.
Δημιουργεί αληθινή ανακούφιση, γιατί το αντίθετο θα ήταν πραγματικά καταστροφικό.

Για να είμαστε σοβαροί, ωστόσο, δεν είναι «επιτυχία» της Ελληνικής Κυβέρνησης· είναι διόρθωση προηγουμένων λαθών – έστω και την τελευταία στιγμή.
Και δεν ξέρουμε καν αν είναι πλήρης διόρθωση…
(Γιατί στο βάθος υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της Συνεκμετάλλευσης. Αποκλειστικά των δικών μας…).

Για να καταλάβετε τι συνέβη, να ένα σύντομο οδοιπορικό για το πώς φτάσαμε ως εδώ:

Τομή Σαμαρά (2011)

Τον Ιανουάριο του δύο χιλιάδες έντεκα η Νέα Δημοκρατία, με αρχηγό τον Αντώνη Σαμαρά τότε, προκάλεσε Προ Ημερησίας Διάταξης Συζήτηση στην Ελληνική Βουλή με θέμα την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.
Μέχρι τότε επισήμως η Ελλάδα μίλαγε μόνο για «υφαλοκρηπίδα» κι όχι για Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη που είναι έννοια πολύ πιο σύγχρονη και πολύ ευρύτερη.

Να σημειωθεί ότι η έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης είχε θεσπιστεί στο Διεθνές Δίκαιο από το χίλια εννιακόσια ογδόντα δύο (Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας στο Montego Bay) κι έγινε εθιμικό Δίκαιο από το χίλια εννιακόσια ενενήντα πέντε.
Αλλά η Αθήνα, ενώ είχε προσυπογράψει εξαρχής τη Σύμβαση που ευνοεί την Ελλάδα, αρνιόταν ως τότε επισήμως κάθε αναφορά στον όρο Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Αυτή η σιωπή έσπασε τότε οριστικά με τη Συζήτηση Προ Ημερησίας που προκάλεσε ο Αντώνης Σαμαράς.
Στη διάρκεια εκείνης της συζήτησης, η μεν Αριστερά – κυρίως ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – υποστήριζε ότι δεν υπάρχουν αξιόλογα κοιτάσματα στις θαλάσσιες ζώνες ελληνικής δικαιοδοσίας, ενώ το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα ταλαντευόταν αμήχανα επί του θέματος.

Οι πρώτες κινήσεις Μανιάτη και Μπιρμπίλη

Αμέσως μετά, και πάντα μέσα στο δύο χιλιάδες έντεκα, ο Γιάννης Μανιάτης, υπουργός του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος τότε, όρισε για πρώτη φορά θαλάσσια τεμάχια δυτικά και νοτίως της Κρήτης.
Την ίδια περίοδο, η υπουργός του ίδιου κόμματος, Τίνα Μπιρμπίλη, ουσιαστικά έκανε τα πάντα για να ακυρώσει κάθε περαιτέρω προσπάθεια αξιοποίησής τους.

Γιατί μέσα στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα – που ήταν κυβέρνηση τότε – συνυπήρχαν δύο αντίρροπες δυνάμεις:
α) εκείνοι που ήθελαν την αξιοποίηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες ζώνες,
β) κι εκείνοι που ήδη από τότε δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτα για υδρογονάνθρακες.

Η κυβέρνηση συνεργασίας (2012–2015)

Το διάστημα δύο χιλιάδες δώδεκα έως δύο χιλιάδες δεκαπέντε, όταν κυβέρνηση ήταν πλέον η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά μαζί με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα του Ευάγγελου Βενιζέλου, η μεν κυρία Μπιρμπίλη έφυγε στο εξωτερικό, ο δε Γιάννης Μανιάτης έγινε υπουργός και με τη θερμή στήριξη Σαμαρά έκανε το επόμενο βήμα το δύο χιλιάδες δεκατέσσερα:

Προκήρυξε δεκαεπτά θαλάσσια οικόπεδα – μεταξύ των οποίων κι αυτά για τα οποία εξέφρασε ενδιαφέρον τώρα η Chevron – για έρευνες, και σε δύο περιπτώσεις και για γεωτρήσεις.

Σε αυτό, ο Γιάννης Μανιάτης είχε και τη στήριξη του Μάκη Παπαγεωργίου, υφυπουργού τότε (από τη Νέα Δημοκρατία).
Άρα αυτό που ξαναγίνεται σήμερα είχε ξεκινήσει ουσιαστικά από το δύο χιλιάδες δεκατέσσερα επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά και επί υπουργίας Γιάννη Μανιάτη.

Από το δύο χιλιάδες δεκατέσσερα ξεκίνησε λοιπόν· κι αν είχε προχωρήσει κανονικά – αν δεν το είχαν ναρκοθετήσει στην πορεία – σήμερα θα είχαμε πλήρη εκμετάλλευση.
Και μάλιστα σε πολύ ευρύτερες περιοχές από τα τέσσερα οικόπεδα που ήλθαν στο προσκήνιο της δημοσιότητας σήμερα.

Μέρος Β

Το πάγωμα της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ (2015–2019)

Από το δύο χιλιάδες δεκαπέντε, ωστόσο, η διαδικασία πάγωσε.
Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν προώθησε τις έρευνες.
Παράλληλα, οικολογικές οργανώσεις κατέθεταν ασφαλιστικά μέτρα σε βάρος όλων των εταιρειών που είχαν συμβόλαια σε όλα τα θαλάσσια οικόπεδα.
Την ίδια περίοδο, σε διεθνές επίπεδο υιοθετήθηκαν οι συμφωνίες για μηδενικούς καθαρούς ρύπους έως το έτος δύο χιλιάδες πενήντα.

Στα μέσα του δύο χιλιάδες δεκαεννέα, λίγο πριν χάσει τις εκλογές και τη διακυβέρνηση, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς φρόντισε να ανανεώσει τα περισσότερα συμβόλαια έρευνας που είχαν αδειοδοτηθεί ήδη από το δύο χιλιάδες δεκατέσσερα.
Τα συμβόλαια εκμετάλλευσης είχαν όμως εγκαταλειφθεί.

Η αλλαγή κυβέρνησης και η στροφή της Νέας Δημοκρατίας

Με το που ανέλαβε η νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έδειξε ξεκάθαρα την απέχθειά της τόσο προς τους υδρογονάνθρακες γενικά όσο και προς τις έρευνες σε ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα.

• Ήταν η εποχή που επικράτησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η ακραία άποψη ότι η Ευρώπη θα καταργούσε τους υδρογονάνθρακες τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν από το έτος δύο χιλιάδες πενήντα.
  Μερικές χώρες, όπως η Πολωνία, φρόντισαν να αυτοεξαιρεθούν από αυτήν την πολιτική.
• Ήταν η περίοδος που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατάργησε την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από λιγνίτη, κλείνοντας το εργοστάσιο νέας τεχνολογίας στην Πτολεμαΐδα – εργοστάσιο πολύ χαμηλών ρύπων – και ακύρωσε τα σχέδια εκσυγχρονισμού των υπόλοιπων λιγνιτικών μονάδων.
  Να σημειωθεί ότι η Γερμανία εγκαινίασε τρία χρόνια αργότερα, το δύο χιλιάδες είκοσι τρία, παρόμοια εργοστάσια με αυτά που εμείς είχαμε από το δύο χιλιάδες δεκατέσσερα και κλείσαμε το δύο χιλιάδες είκοσι.
• Ήταν η περίοδος που υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας διακήρυσσαν ότι η Ελλάδα «δεν ενδιαφέρεται για νέα κοιτάσματα» επειδή στηρίζει την Πράσινη Ενέργεια.
  Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να δηλώνουν ότι, ακόμα κι αν βρίσκαμε κοιτάσματα, δεν θα τα αξιοποιούσαμε γιατί «δεν θέλουμε να γίνει το Αιγαίο Κόλπος του Μεξικού».

Η τουρκική επιθετικότητα και οι οικολογικές αγωγές

• Ήταν επίσης η περίοδος που ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεδίπλωνε τη στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας», δηλαδή τη διεκδίκηση όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο.
  Οι Τούρκοι τότε έλεγαν προς τους ξένους επενδυτές:
  «Αφού οι Έλληνες δεν ενδιαφέρονται να βρουν κοιτάσματα κι εμείς ενδιαφερόμαστε, καλύτερα να τα πάρουμε εμείς».
• Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε το λεγόμενο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.
• Ήταν επίσης η περίοδος που διάφορες οικολογικές οργανώσεις κατέθεταν σωρηδόν ασφαλιστικά μέτρα σε βάρος ξένων εταιρειών με συμβόλαια ερευνών.
  Η Ελληνική Δικαιοσύνη όριζε δικάσιμο μετά από χρόνια, συχνά τη στιγμή που έληγαν οι άδειες που είχαν δοθεί στις εταιρείες αυτές.
  Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι «οικολογικές ευαισθησίες» στην Ελλάδα εναρμονίζονταν πλήρως με τον τουρκικό αναθεωρητισμό στην Ανατολική Μεσόγειο.
• Ήταν επίσης η περίοδος που η γαλλική Total αναγκάστηκε να αποχωρήσει αγανακτισμένη από έρευνες σε οικόπεδα, ανάμεσα στα οποία είναι και αυτά που ενδιαφέρουν σήμερα τη Chevron.
  Η αποχώρηση οφειλόταν στη συστηματική κωλυσιεργία που ασκούσαν οι λεγόμενοι «οικολόγοι» με την εμφανή παρασκηνιακή στήριξη της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης αλλά και της Ελληνικής Δικαιοσύνης.
• Τα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης, οι ίδιοι που σήμερα πανηγυρίζουν για την είσοδο της Chevron, διαβεβαίωναν τότε ότι η Total δεν έφυγε από την Ελλάδα επειδή την διώξαμε εμείς, αλλά επειδή «όλες οι πετρελαϊκές εταιρείες αποσύρονται από έρευνες διεθνώς».
  Μας έλεγαν ότι οι υδρογονάνθρακες θα καταργηθούν σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια.
• Όμως αποδείχθηκε αργότερα ότι, την ίδια ώρα που εγκατέλειπε την Ελλάδα, η Total δραστηριοποιούνταν σε νέες έρευνες σε διάφορα σημεία του κόσμου.
  Άρα τα όσα μας έλεγαν τότε τα κυβερνητικά παπαγαλάκια ήταν απλώς ψέματα.

Μέρος Γ

Η διεθνής στροφή και η επιστροφή στους υδρογονάνθρακες

Τον Νοέμβριο του δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα επανεξελέγη στην Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ο Ντόναλντ Τραμπ, με το σύνθημα «drill, baby drill».
Δηλαδή επιστροφή στις έρευνες για νέα κοιτάσματα παντού.

Αυτή η τάση είχε αρχίσει ήδη πριν από την εκλογή του, αλλά με την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο πήρε νέα ώθηση:

• Η Ουάσιγκτον εγκατέλειψε πλήρως τους στόχους για Πράσινη Μετάβαση και επέστρεψε στους υδρογονάνθρακες.
• Ακόμα και η ίδια η Ευρώπη αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι πρέπει να μετριάσει τους στόχους της, με «περισσότερο ρεαλιστικό» και «λιγότερο ιδεοληπτικό» τρόπο.
  Με αυτό τον τρόπο ομολογούσε έμμεσα ότι ως τότε πολιτευόταν με ιδεοληψίες.

Έτσι, την τελευταία χρονιά βρισκόμαστε διεθνώς σε μια φάση ανοιχτής επιστροφής στους υδρογονάνθρακες.
Κι όλα τα κράτη γύρω από την Ελλάδα ποτέ δεν πήραν στα σοβαρά τις «πράσινες» αυταπάτες:

• Η Αίγυπτος μπήκε στην έρευνα μετά από εμάς και ήδη εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματά της.
• Το ίδιο και το Ισραήλ.
• Το ίδιο προσπαθεί και η Κύπρος.
• Ενώ η Τουρκία παλεύει να υφαρπάξει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και θαλάσσια οικόπεδα ελληνικής δικαιοδοσίας.

Η καθυστερημένη αφύπνιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ανακάλυψε ξανά την «κρυφή γοητεία» των υδρογονανθράκων και προκήρυξε νέο διαγωνισμό για οικόπεδα που είχαν αδειοδοτηθεί παλαιότερα, αλλά στην πορεία είχαν υπονομευθεί ή εγκαταλειφθεί.

Έτσι μπήκε η Chevron σε σημείο που αποδυναμώνει, έστω μερικώς, το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.
Και αυτό είναι θετικό, γιατί το αντίθετο θα ήταν ολέθριο.

Αλλά:

• Αν τα προηγούμενα συμβόλαια που είχαν δοθεί ήδη από το δύο χιλιάδες δεκατέσσερα είχαν προχωρήσει, σήμερα δεν θα υπήρχε καν Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.
• Αν μετά το δύο χιλιάδες δεκαεννέα δεν είχαμε χάσει τέσσερα χρόνια με τις «πράσινες» ακρότητες, τώρα θα μιλούσαμε για εξόρυξη και όχι για συμβόλαια μελλοντικών ερευνών.
  Η Αίγυπτος, από τη στιγμή που έδωσε άδεια έως τη στιγμή που ξεκίνησε εξόρυξη, χρειάστηκε μόλις πέντε χρόνια.

Και βεβαίως, στο εξής ο χρόνος μπορεί να συντμηθεί. Οι περιβαλλοντικές άδειες και οι λοιπές διαδικασίες μπορούν να επισπευστούν – αν όντως εννοούμε αυτά που λέμε.

Οι πανηγυρισμοί και η πραγματικότητα

Κάποιοι πανηγυρίζουν ότι η έλευση της Chevron «ενισχύει τις ελληνικές θέσεις για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».
Εν μέρει ισχύει αυτό.
Αλλά δεν πρέπει να το δέσουμε κόμπο.

Η Chevron, που εκδήλωσε ενδιαφέρον για τα ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα, βρίσκεται ταυτόχρονα σε διαπραγματεύσεις με τη Λιβύη – η οποία αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα – και διατηρεί ανοικτή επικοινωνία με την Τουρκία, η οποία μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας» καταπατά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Έγινε λοιπόν μόνο μερική διόρθωση σφάλματος.
Κι όσοι επαναπαύονται σε αυτήν είναι μακριά νυχτωμένοι.
Πολύ μακριά νυχτωμένοι.

Επίλογος

Υποσημείωση πρώτη: Παρέθεσα μόνο μερικά στοιχεία από το οδοιπορικό των τελευταίων δεκαπέντε ετών. Παρέλειψα αρκετά, πολύ πιο ανατριχιαστικά.
Υποσημείωση δεύτερη: Όσα παρέθεσα μπορούν να ελεγχθούν, ένα προς ένα. Υπάρχουν άλλωστε οι μαρτυρίες του Γιάννη Μανιάτη και του Μάκη Παπαγεωργίου, που δεν τους επικαλούμαι τυχαία.

Θανάσης Κ.