@nikoskarabasis

κάνε 👍 like στο βίντεο, πάτησε follow, κάνε share σε όσους θέλουν να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει στην Ανατολική Μεσόγειο και γράψε τη γνώμη σου στα σχόλια. Η παγκόσμια σκακιέρα αλλάζει. Το Ιράν συζητά για αλλαγή καθεστώτος. Η Αμερική αλλάζει ενεργειακή στρατηγική. Η Ευρώπη πυροβολεί τα πόδια της. Και η Ανατολική Μεσόγειος επιστρέφει στο κέντρο της ιστορίας. Ελλάδα. Κύπρος. Αίγυπτος. Ισραήλ. Ένα νέο γεωπολιτικό τόξο μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες. Το ερώτημα όμως είναι άλλο. Έχουμε στρατηγική; Ή απλώς παρακολουθούμε την ιστορία να γράφεται γύρω μας; 🌐🔗 nikoskarabasis.gr ✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature 🚀 Αν πιστεύεις ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει πραγματική ενεργειακή και γεωπολιτική στρατηγική, κάνε 👍 like στο βίντεο, πάτησε follow, κάνε share σε όσους θέλουν να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει στην Ανατολική Μεσόγειο και γράψε τη γνώμη σου στα σχόλια. Η συζήτηση τώρα αρχίζει. 🔥 #️⃣ #γεωπολιτικη #ενεργεια #iran #πετρελαιο #ανατολικημεσογειος #ευρωπη #παγκοσμιαπολιτικη #στρατηγικη #ελλαδα #truthnetwork #nikoskarabasis #karabasisreports

♬ original sound – nikos karabasis

🌍 Η Ανατολική Μεσόγειος επιστρέφει στη μεγάλη γεωπολιτική σκακιέρα

Η ενεργειακή κρίση, οι αντιφάσεις της Δύσης και ο νέος στρατηγικός ρόλος Ελλάδας και Κύπρου

Τα τελευταία δραματικά γεγονότα έφεραν ξανά στο προσκήνιο έναν όρο που μέχρι πρόσφατα ακουγόταν κυρίως στις αίθουσες γεωπολιτικής ανάλυσης: «αλλαγή καθεστώτος».

Ο όρος αυτός σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κυβερνητική αλλαγή. Σημαίνει βαθιά αναδιάταξη προτεραιοτήτων, συμμαχιών, στρατηγικών επιλογών και κανόνων λειτουργίας ενός πολιτικού συστήματος – τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές πεδίο.

Στην ελληνική πολιτική γλώσσα θα μπορούσε κανείς να το αποδώσει με μια λέξη που γνωρίζουμε καλά: Μεταπολίτευση.

Σήμερα η συζήτηση αφορά κυρίως το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν. Όμως η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες αλλαγές δεν συμβαίνουν μόνο μέσω πολέμων ή στρατιωτικών επεμβάσεων.

Υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα βαθιών πολιτικών μεταβολών που πραγματοποιήθηκαν χωρίς στρατιωτική σύγκρουση.

Η μετάβαση της Κίνας μετά τον θάνατο του Μάο το 1976 και η πολιτική στροφή του Τενγκ Σιαοπίνγκ λίγα χρόνια αργότερα αποτέλεσαν μια από τις πιο εντυπωσιακές «μεταπολιτεύσεις» του εικοστού αιώνα. Το ίδιο ισχύει και για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, μια κοσμοϊστορική αλλαγή που πραγματοποιήθηκε χωρίς άμεση στρατιωτική σύγκρουση.

Το ενεργειακό παράδοξο του Ατλαντικού κόσμου

Στη σημερινή συγκυρία, η διεθνής ενεργειακή αγορά βρίσκεται σε εξαιρετικά εύθραυστη ισορροπία. Ο πόλεμος με το Ιράν και η γενικευμένη γεωπολιτική ένταση έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον αβεβαιότητας που επηρεάζει άμεσα τις τιμές της ενέργειας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίζεται μια εντυπωσιακή αντίφαση στον ίδιο τον Ατλαντικό κόσμο.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει ανακοινώσει την πρόθεσή του να χαλαρώσει τις κυρώσεις στις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου, επιδιώκοντας αύξηση της προσφοράς στην παγκόσμια αγορά. Σχεδόν ταυτόχρονα όμως, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προχωρούν σε επιχειρήσεις κατά των πλοίων του λεγόμενου shadow fleet της Ρωσίας – δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο παρακάμπτοντας τις κυρώσεις.

Με απλά λόγια, την ώρα που η Ουάσιγκτον προσπαθεί να αυξήσει την προσφορά πετρελαίου για να συγκρατήσει τις τιμές, ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επιχειρούν να την περιορίσουν.

Αν αυτό δεν συνιστά στρατηγική αντίφαση, τότε τι είναι;

Η πραγματικότητα αποκαλύπτει ένα βαθύτερο ρήγμα στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να αντιμετωπίζουν το ενεργειακό ζήτημα με ψυχρό γεωοικονομικό ρεαλισμό, ενώ η Ευρώπη παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ιδεολογική εμμονή.

Και οι συνέπειες είναι προβλέψιμες.

Όταν περιορίζεται η προσφορά ενέργειας σε περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας, οι τιμές αυξάνονται. Και όταν αυξάνονται οι τιμές της ενέργειας, το πρώτο θύμα είναι η βιομηχανία.

Με άλλα λόγια, η Ευρώπη επιταχύνει την αποβιομηχάνισή της.

Η επιστροφή των υδρογονανθράκων

Για πολλά χρόνια οι υποστηρικτές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης διακήρυσσαν την ανάγκη «απελευθέρωσης των διεθνών αγορών». Την ίδια στιγμή όμως επέβαλαν κυρώσεις στους μεγαλύτερους εξαγωγείς υδρογονανθράκων – τη Ρωσία, το Ιράν και τη Βενεζουέλα – στο όνομα της ταχείας πράσινης μετάβασης.

Το αποτέλεσμα ήταν διπλό: αποβιομηχάνιση στη Δύση και περιορισμός της ενεργειακής προσφοράς στην παγκόσμια αγορά.

Σήμερα όμως η πραγματικότητα αλλάζει.

Η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιδιώκει μια νέα ισορροπία που αυξάνει την προσφορά ενέργειας και μειώνει τις πιέσεις στις διεθνείς αγορές. Αν σε αυτό προστεθεί η πιθανότητα επανόδου του ιρανικού και του βενεζουελάνικου πετρελαίου στην αγορά, τότε το παγκόσμιο ενεργειακό σύστημα μπορεί να μετακινηθεί σε μια νέα ισορροπία αφθονίας.

Μια τέτοια εξέλιξη θα εξυπηρετούσε σχεδόν όλους – εκτός ίσως από όσους έχουν επενδύσει πολιτικά σε μια μόνιμη ενεργειακή στενότητα.

Η Ανατολική Μεσόγειος στο κέντρο του χάρτη

Σε αυτή τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα, η Ανατολική Μεσόγειος επιστρέφει δυναμικά στο κέντρο της παγκόσμιας στρατηγικής.

Η περιοχή δεν είναι μόνο μια ενεργειακή λεκάνη με σημαντικά αποθέματα υδρογονανθράκων. Είναι επίσης κρίσιμος θαλάσσιος διάδρομος που συνδέει Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Ασία.

Η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται στο κέντρο αυτής της γεωστρατηγικής ζώνης. Μαζί με την Αίγυπτο και το Ισραήλ μπορούν να διαμορφώσουν ένα σταθερό τόξο στρατηγικής συνεργασίας που θα μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς κόμβους του πλανήτη.

Οι υδρογονάνθρακες της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ αποκτούν έτσι ιδιαίτερη σημασία για την ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης.

Το ερώτημα της Τουρκίας

Σε αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον, η Τουρκία βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.

Η επιλογή μιας ευρασιατικής κατεύθυνσης, η νεοοθωμανική στρατηγική επέκτασης και η διαρκής σύγκρουση με γειτονικά κράτη δημιουργούν ένα πλαίσιο έντασης που τελικά απομονώνει την ίδια.

Μια χώρα που επιχειρεί να εκβιάζει τους πάντες καταλήγει συχνά να ενώνει τους πάντες εναντίον της.

Και έτσι η Τουρκία κινδυνεύει να μετατραπεί από στρατηγικό πλεονέκτημα σε γεωπολιτικό βάρος.

Το ελληνικό ερώτημα

Όλα αυτά οδηγούν σε ένα τελικό ερώτημα που αφορά άμεσα την Ελλάδα.

Σε έναν κόσμο όπου οι ενεργειακές ισορροπίες αλλάζουν και η Ανατολική Μεσόγειος επιστρέφει στο επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής, η χώρα μας πρέπει να αποφασίσει ποιον ρόλο θέλει να παίξει.

Θέλει να αποτελέσει βασικό ενεργειακό και γεωπολιτικό κόμβο της Ευρώπης;

Ή θα περιοριστεί στον ρόλο του θεατή των εξελίξεων;

Γιατί τελικά, η μεγάλη αναπροσαρμογή πολιτικής που συζητείται σήμερα για το Ιράν, την Ευρώπη και την Τουρκία ίσως να είναι απαραίτητη και για εμάς.

Μια νέα στρατηγική «μεταπολίτευση» στην εξωτερική και ενεργειακή πολιτική της Ελλάδας ίσως να είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

🌐🔗 nikoskarabasis.gr
✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature