@nikoskarabasis Αν πιστεύεις πως η μνήμη δεν εξαγοράζεται με επιδόματα, κάνε follow, like και share. Την ώρα που στη Λάρισα άνοιγε η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών μέσα σε συνθήκες ντροπής, ασφυξίας και ταπείνωσης, η κυβέρνηση μοίραζε ακόμη ένα πακέτο “στήριξης”. Δεν είναι δύο διαφορετικές εικόνες. Είναι η ίδια πολιτική. Μέσα στην αίθουσα, στριμωγμένοι συγγενείς, επιζώντες, μνήμη και οργή. Έξω από την αίθουσα, επιδόματα, επικοινωνία και αγορασμένος χρόνος. Αυτό δεν είναι απλώς αντίθεση. Είναι πολιτική ομολογία. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να στέκεται όρθια σε μια αίθουσα ταπείνωσης, την ώρα που η εξουσία μοιράζει vouchers για να σβήσει τη μνήμη. Αυτό ακριβώς είναι η ντροπή. Αυτό ακριβώς είναι η Ελλάδα που μας επιβάλλουν να συνηθίσουμε. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr ✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature Αν πιστεύεις πως η μνήμη δεν εξαγοράζεται με επιδόματα, κάνε follow, like και share. Γράψε τη λέξη: ΝΤΡΟΠΗ. #Τεμπη #Τεμπη_δικαιοσυνη #Λαρισα #δικη #δικαιοσυνη #Μητσοτακης #κυβερνηση #πολιτικη #Ελλαδα #αληθεια #ντροπη #συγγενειςθυματων #TheTruthNetwork #NikosKarabasis #nikoskarabasisgr #KarabasisReports
♬ original sound – nikos karabasis
🟩
Την ίδια ακριβώς ημέρα που στη Λάρισα άνοιξε η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, μέσα σε συνθήκες ασφυξίας και εμφανών ελλείψεων, η κυβέρνηση ανακοίνωνε ένα ακόμη πακέτο «στήριξης» ύψους 300 εκατομμυρίων ευρώ.
Η σύμπτωση δεν είναι απλώς χρονική. Είναι πολιτική.
Από τη μία πλευρά, η Δικαιοσύνη καλείται να διαχειριστεί μια υπόθεση με δεκάδες κατηγορούμενους, εκατοντάδες μάρτυρες και τεράστιο κοινωνικό βάρος, σε έναν χώρο που ήδη καταγγέλλεται ως ακατάλληλος. Οι εικόνες από την αίθουσα, με συγγενείς θυμάτων να δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τη διαδικασία, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για τον σεβασμό προς τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν.
Από την άλλη, στο κυβερνητικό επίπεδο, η ίδια ημέρα συνοδεύεται από ανακοινώσεις για επιδοτήσεις καυσίμων, fuel pass και εκπτώσεις στις μετακινήσεις.
Δύο εικόνες που, όσο και αν παρουσιάζονται ως ανεξάρτητες, στην πραγματικότητα συνθέτουν μια ενιαία αφήγηση.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο λειτουργικό. Δεν αφορά μόνο την καταλληλότητα μιας αίθουσας ή την επάρκεια των υποδομών.
Το ζήτημα είναι βαθύτερο.
Αφορά τη σχέση της πολιτείας με τη μνήμη, τη Δικαιοσύνη και την ίδια την κοινωνία.
Όταν μια δίκη τέτοιου βάρους ξεκινά σε συνθήκες που προκαλούν δυσφορία και αγανάκτηση, ενώ ταυτόχρονα η πολιτική εξουσία επιχειρεί να αναδείξει μέτρα οικονομικής ανακούφισης, δημιουργείται μια εικόνα που δύσκολα αγνοείται.
Μια εικόνα διπλή.
Στη Λάρισα, το κράτος εμφανίζεται ως μηχανισμός που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο θεσμικό του ρόλο.
Στο Μαξίμου, το ίδιο κράτος εμφανίζεται ως διαχειριστής της καθημερινότητας, έτοιμος να προσφέρει προσωρινές λύσεις.
Η αντίθεση αυτή γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα:
Μπορεί η απονομή Δικαιοσύνης να συνυπάρχει με την επικοινωνιακή διαχείριση του πένθους;
Για τους συγγενείς των θυμάτων και τους επιζώντες, η απάντηση δεν είναι θεωρητική.
Είναι βιωματική.
Αφορά την εμπειρία του να βρίσκεσαι σε έναν χώρο που υποτίθεται ότι αποδίδει Δικαιοσύνη, αλλά ταυτόχρονα σου υπενθυμίζει τα όριά του.
Και την ίδια στιγμή, να βλέπεις την πολιτική πραγματικότητα να συνεχίζει σαν να μην υπάρχει αυτή η σύγκρουση.
Η συζήτηση, τελικά, δεν περιορίζεται στη συγκεκριμένη ημέρα.
Αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε τη λειτουργία του κράτους.
Αφορά το αν η Δικαιοσύνη μπορεί να σταθεί με την απαιτούμενη αξιοπρέπεια.
Αφορά το αν η κοινωνία μπορεί να διατηρήσει τη μνήμη της χωρίς να την αντικαταστήσει με στιγμιαίες ανακουφίσεις.
Γιατί σε τέτοιες στιγμές, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η διαχείριση της πραγματικότητας.
Είναι η στάση απέναντί της.
Και αυτή η στάση είναι που τελικά κρίνεται.
