@nikoskarabasis Αν πιστεύεις ότι η Ιστορία δεν γράφτηκε για να ξεχαστεί… πάτα follow. Αν κάτι μέσα σου “ξύπνησε”… κάνε like. Αν θεωρείς ότι αυτά πρέπει να τα ακούσουν κι άλλοι… κάνε share. Και γράψε στα σχόλια: 👉 Είμαστε άξιοι των προγόνων μας… ή όχι; Η Ιστορία δεν είναι παρελθόν. Είναι καθρέφτης. Και σήμερα… δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε. 👉 Το 1821 ξεκίνησε κόντρα σε όλους. 👉 Πολέμησαν μόνοι. Άντεξαν. Νίκησαν. Και σήμερα; Μας έχουν πείσει ότι δεν μπορούμε ούτε να σηκώσουμε κεφάλι… ⚠️ Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η Ιστορία… αλλά εμείς; 🚀 Αν πιστεύεις ότι η Ιστορία δεν γράφτηκε για να ξεχαστεί… πάτα follow. Αν κάτι μέσα σου “ξύπνησε”… κάνε like. Αν θεωρείς ότι αυτά πρέπει να τα ακούσουν κι άλλοι… κάνε share. Και γράψε στα σχόλια: 👉 Είμαστε άξιοι των προγόνων μας… ή όχι; 🔥 #ελλαδα #1821 #ιστορια #αληθεια #πατριδα #δημοκρατια #ελευθερια #πολιτικη #globalism #εθνικησυνειδηση #truthnetwork #karabasisreports
♬ original sound – nikos karabasis
Η Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης είναι από τις πιο πολυειπωμένες στην εθνική μας αφήγηση. Κι όμως, παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη. Όχι επειδή λείπουν τα γεγονότα, αλλά επειδή συχνά λείπει η ουσία τους. Και αυτή η ουσία είναι που μας στοιχειώνει ακόμα. Διότι δεν μας θυμίζει μόνο τη Δόξα εκείνων που ξεσηκώθηκαν. Μας υπενθυμίζει και την Παρακμή μέσα στην οποία έχουμε περιέλθει σήμερα.
Η Επανάσταση του χίλια οκτακόσια είκοσι ένα είχε τρεις μεγάλες μοναδικότητες, που σπανίως προβάλλονται όπως πρέπει. Η πρώτη είναι ότι υπήρξε μία από τις πρώτες εθνικές επαναστάσεις της εποχής της στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και η μόνη που πέτυχε άμεσα χειροπιαστά αποτελέσματα. Άλλες εθνικές ή δημοκρατικές εξεγέρσεις ξέσπασαν, καταπνίγηκαν, επανήλθαν αργότερα ή δικαιώθηκαν πολλές δεκαετίες μετά. Οι Έλληνες, αντίθετα, άνοιξαν δρόμο νωρίς και νίκησαν μέσα σε ένα περιβάλλον όπου όλα έδειχναν εχθρικά.
Η δεύτερη μεγάλη ιδιαιτερότητα είναι ακόμη βαθύτερη. Ο Αγώνας των Ελλήνων ήταν η πρώτη επανάσταση κατά μιας προνεωτερικής αυτοκρατορίας, η οποία κατέληξε στη δημιουργία εθνικού κράτους. Δεν επρόκειτο απλώς για μια τοπική εξέγερση, ούτε για μία διοικητική μεταβολή που προέκυψε από διπλωματικό συμβιβασμό. Ήταν η γέννηση ενός κράτους μέσα από εθνική αφύπνιση, πολεμική αυτοθυσία και δημοκρατική φιλοδοξία. Αυτό από μόνο του άλλαζε τα δεδομένα της εποχής.
Η τρίτη μοναδικότητα είναι ίσως η πιο συγκλονιστική. Η Ελληνική Επανάσταση ξέσπασε στη χειρότερη δυνατή διεθνή συγκυρία. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, η Ευρώπη είχε περάσει στην παλινόρθωση των μοναρχιών. Η Ιερά Συμμαχία είχε συγκροτηθεί ακριβώς για να συντρίβει ό,τι μύριζε εθνική εξέγερση και δημοκρατία. Και όμως, ακριβώς τότε, οι Έλληνες επαναστάτες όχι μόνο ύψωσαν σημαία ελευθερίας απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά διακήρυξαν εξαρχής ότι επιδιώκουν και πολιτική χειραφέτηση με όρους πρωτοποριακούς για την εποχή τους.
Αυτό σημαίνει ότι το χίλια οκτακόσια είκοσι ένα δεν ήταν μια “βολική” επανάσταση. Δεν ήταν προϊόν ευνοϊκών ισορροπιών. Δεν ξεκίνησε επειδή υπήρχαν εγγυήσεις επιτυχίας. Το αντίθετο. Ξεκίνησε όταν σχεδόν κανείς δεν θα τολμούσε να ξεκινήσει.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για τον ρόλο των ξένων δυνάμεων χρειάζεται σοβαρότητα και όχι συνθήματα. Η γνωστή άποψη ότι “μας ελευθέρωσαν οι ξένοι στόλοι” δεν φωτίζει την Ιστορία. Την ακυρώνει. Παραβλέπει ότι η Επανάσταση είχε ήδη αντέξει επί χρόνια πριν από το Ναβαρίνο. Παραβλέπει ότι οι Έλληνες είχαν ήδη πετύχει εντυπωσιακές στρατιωτικές και πολιτικές νίκες από το χίλια οκτακόσια είκοσι ένα έως το χίλια οκτακόσια είκοσι πέντε. Παραβλέπει επίσης ότι αν δεν είχαν σταθεί όρθιοι οι επαναστατημένοι Έλληνες, δεν θα υπήρχε ούτε Ναβαρίνο ούτε μεταγενέστερη ξένη εμπλοκή υπέρ τους.
Η ξένη παρέμβαση υπήρξε σημαντική. Δεν ήταν όμως η γενεσιουργός αιτία της ελευθερίας. Ήταν αποτέλεσμα του ότι οι ίδιοι οι Έλληνες τόλμησαν, άντεξαν και επέβαλαν με το αίμα τους την ύπαρξή τους ως ιστορικό υποκείμενο. Το ίδιο έχει συμβεί και σε άλλες μεγάλες επαναστάσεις της νεότερης εποχής. Οι λαοί δεν απελευθερώνονται επειδή κάποια στιγμή τους λυπάται η Ιστορία. Απελευθερώνονται όταν αποδεικνύουν ότι θέλουν και μπορούν να πληρώσουν το τίμημα της ελευθερίας.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη σημασία της εθνικής επετείου σήμερα. Όχι στην τελετουργική ανακύκλωση ενδόξων αναμνήσεων. Αλλά στον καθρέφτη που μας δείχνει. Το χίλια οκτακόσια είκοσι ένα υπενθυμίζει ότι το εθνικό και το δημοκρατικό υπήρξαν αλληλένδετα στη γέννηση του σύγχρονου κόσμου. Υπενθυμίζει επίσης ότι κάθε εποχή παράγει τις δικές της “Ιερές Συμμαχίες”, τις δικές της υπερεθνικές ορθοδοξίες, τα δικά της ιδεολογικά σχήματα που βαφτίζουν τον πατριωτισμό “εθνικισμό”, τη λαϊκή κυριαρχία “λαϊκισμό” και την αυτοδιάθεση “αναχρονισμό”.
Γι’ αυτό και η επέτειος δεν είναι απλώς γιορτή μνήμης. Είναι δοκιμασία αυτογνωσίας. Μας ρωτά αν έχουμε απομείνει άξιοι μιας τέτοιας Ιστορίας. Αν διαθέτουμε ακόμα εκείνο το κράμα εσωτερικής ελευθερίας, εθνικής συνείδησης και πολιτικής βούλησης που χρειάζεται ένας λαός για να μην κατρακυλά στην παραίτηση. Και η απάντηση δεν είναι καθόλου βολική.
Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε σήμερα από το χίλια οκτακόσια είκοσι ένα, δεν είναι απλώς η Δόξα που δημιούργησαν οι τότε. Είναι η σύγκριση με το σήμερα. Είναι η αμηχανία που προκαλεί η αναμέτρηση με το μέγεθος εκείνων και τη μικρότητα των καιρών μας. Είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι που ξεσηκώθηκαν τότε δεν περίμεναν να τους σώσουν. Ενώ εμείς, πολύ συχνά, περιμένουμε ακόμη.
Και αυτό λέει ίσως τα περισσότερα για τη σημερινή Ελλάδα.
