Στην Ελλάδα, ο εργάτης πηγαίνει για μεροκάματο.
Κάποιοι άλλοι πηγαίνουν για… χρηματοδότηση.
Τα χρήματα που προορίζονταν για εκπαίδευση και κατάρτιση εργαζομένων μετατράπηκαν, σύμφωνα με τις αρχές, σε ιδιωτικό πλούτο. Επιδόματα, προγράμματα, ευρωπαϊκά κονδύλια. Όλα με μια λέξη: «ανάπτυξη».
Μόνο που η ανάπτυξη δεν έφτασε ποτέ στον εργάτη.
Έφτασε σε λογαριασμούς. Σε θυρίδες. Σε ακίνητα.
Η ειρωνεία είναι πικρή.
Εκείνοι που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται το μεροκάματο, κατέληξαν να το τρώνε.
Η ιστορία αυτή δεν είναι απλώς δικαστική υπόθεση.
Είναι πολιτικό σύμπτωμα.
Όταν ο συνδικαλισμός γίνεται επάγγελμα και όχι αποστολή, τότε ο εργάτης μένει μόνος.
Και τότε η λέξη «εκπρόσωπος» ακούγεται σαν ανέκδοτο.
Το σκίτσο της σειράς «Η Αλήθεια – Χωρίς Ζάχαρη» δεν κατηγορεί.
Καθρεφτίζει.
Και ο καθρέφτης δεν λέει ψέματα.
