@nikoskarabasis ✨ Όταν η πολιτική ξαναβρίσκει την ψυχή της… Όταν το φως δεν είναι πια σύμβολο, αλλά πράξη δικαιοσύνης. Η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά δεν έκανε θόρυβο — έκανε ιστορία. 🕯️ Η αλήθεια δεν σβήνεται. ✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature 🌐🔗 nikoskarabasis.gr 👇 Αν πιστεύεις κι εσύ πως η πολιτική πρέπει να βλέπει τον άνθρωπο, 📲 πάτα ❤️ ➕ 💬 ➕ 🔁 ➕ 👤 για να δυναμώσει η φωνή της αλήθειας. 🕯️ Μερικές φορές χρειάζεται μόνο μία φωνή χωρίς συμφέρον… για να ξυπνήσει ολόκληρο το κράτος. Η πολιτική αρχίζει όταν βλέπει 👁️ #ByThePowerOfSignature 🌐 nikoskarabasis.gr #πολιτική, #αλήθεια, #ευθύνη, #δικαιοσύνη, #Σαμαράς, #Ελλάδα, #θεσμοί, #ήθος, #δημόσιος_λόγος, #φως, #KarabasisReports, #ByThePowerOfSignature
♬ original sound – nikos karabasis
Η δημόσια παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά πριν από δεκαπέντε ημέρες υπήρξε μια από τις σπάνιες στιγμές αυθεντικής πολιτικής πυκνότητας στη δημόσια σφαίρα. Δεν αποτέλεσε αντιπολιτευτικό ελιγμό ούτε πράξη προσωπικής ανάδειξης. Υπήρξε ανάκληση του θεσμικού ήθους, εκείνου του σιωπηλού αλλά αναγκαίου τόπου όπου η πολιτεία θυμάται πως δεν υπάρχει χωρίς την ευθύνη του ανθρώπινου προσώπου.
Ο Σαμαράς, ως ανεξάρτητος βουλευτής, δεν μίλησε εκ του ασφαλούς αλλά εκ του πολιτισμικού χρέους. Και το πολιτισμικό χρέος, όταν εκφέρεται σε εποχή θεσμικού κυνισμού, αποκτά τη βαρύτητα μιας πολιτικής πράξης καθαρμού.
Η φωνή του ακούστηκε τη στιγμή που η υπόθεση του Πάνου Ρούτσι είχε καταστεί σύμπτωμα κρατικής αναισθησίας. Ένας πατέρας που ζητούσε να μάθει αν τα οστά που του παραδόθηκαν ανήκουν πράγματι στο παιδί του συνάντησε τον τοίχο της διαδικασίας, εκεί όπου το διοικητικό δίκαιο εκτοπίζει την ανθρώπινη κρίση. Σ’ αυτό το σιωπηλό αδιέξοδο, η παρέμβαση του Σαμαρά, θεωρώ, έδρασε ως ανάκληση της θεσμικής ψυχής: όχι υπέρ του αιτούντος, αλλά υπέρ της ιδέας ότι το κράτος οφείλει να παραμένει ευαίσθητο απέναντι στην αλήθεια. Η πολιτική, για να είναι ζωντανή, δεν αρκεί να είναι νόμιμη.
Πρέπει να είναι και δίκαιη.
Η παρέμβασή του υπήρξε πράξη ανάκτησης της ηθικής ικανότητας του λόγου, κάτι που η σύγχρονη εξουσία έχει απωλέσει μέσα στην αυτοαναφορική της διαχείριση.
Δεν προκάλεσε θόρυβο. Προκάλεσε μετατόπιση νοήματος.
Από τη σφαίρα της αδράνειας, η κυβέρνηση οδηγήθηκε στη σφαίρα της ανταπόκρισης. Και αυτή η μεταβολή, όσο κι αν επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ως θεσμική κανονικότητα, προήλθε από την πίεση μιας ήρεμης φωνής που υπενθύμισε ότι η αλήθεια, όταν σωπαίνει, ζητά να ειπωθεί από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να κερδίσουν.
Η πράξη αυτή δεν είναι μικρή. Υπενθυμίζει πως η πολιτική, στον βαθμό που αποκόπτεται από το ηθικό της υπόβαθρο, καταρρέει σε τεχνοκρατία. Η παρέμβαση Σαμαρά αποκάλυψε ότι υπάρχει ακόμη ένας τρόπος πολιτικού λόγου που δεν τρέφεται από τον ανταγωνισμό, αλλά από την ευθύνη.
Η εξουσία σήμερα πάσχει από υπερβολή διαφάνειας και έλλειμμα ψυχής, γι’ αυτό και η απλή επίκληση του μέτρου —του μέτρου ως εσωτερικής αρχής του πολιτεύεσθαι— μοιάζει σχεδόν αντιρροπιστική. Ο Σαμαράς δεν αντιτάχθηκε αλλά ανέστειλε την αδράνεια, προσδίδοντας στην πολιτική πράξη το βάρος του ανθρώπινου βλέμματος.
Η τελική αποδοχή των αιτημάτων του Πάνου Ρούτσι δεν είναι απλώς θεσμική πράξη.
Είναι η ηθική απόρροια ενός πολιτικού αναστοχασμού. Η πολιτεία ενήργησε όχι επειδή υποχρεώθηκε, αλλά επειδή για πρώτη φορά άκουσε το εσωτερικό της αίσθημα να αφυπνίζεται. Το γεγονός ότι χρειάστηκε η φωνή ενός πρώην πρωθυπουργού για να επανενεργοποιηθεί αυτή η αίσθηση δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά μαρτυρία της αντοχής του πολιτικού ήθους.
Κι έτσι, όταν ο Πάνος Ρούτσι είπε «το φως νίκησε το σκοτάδι», η φράση του έπαψε να είναι απλώς υπαρξιακή, έγινε πολιτική. Το φως, εδώ, δεν είναι σύμβολο παρηγοριάς αλλά ενέργεια δικαιοσύνης. Είναι η στιγμή όπου ο δημόσιος λόγος ανακτά την ικανότητα να λυτρώνει.
Στο φως αυτό, η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά ίσως λειτούργησε ως καθρέφτης μιας εξουσίας που είδε για λίγο τον εαυτό της, όχι για να επιβεβαιωθεί, αλλά για να λυτρωθεί από την ίδια της την αδιαφορία.
Κι ίσως αυτό να είναι το ουσιώδες μάθημα της στιγμής: ότι η πολιτική δεν αρχίζει όταν νομοθετεί, αλλά όταν βλέπει. Όταν κατορθώνει, έστω για μια στιγμή, να αντικρίσει τον άνθρωπο πριν από τον θεσμό, την ευθύνη πριν από το συμφέρον, το φως πριν από το σκοτάδι. Γιατί μόνον τότε το κράτος παύει να είναι μηχανισμός και γίνεται χώρος ψυχικής παρουσίας, όπου η πράξη αποκτά το ήθος του βλέμματος.
Μάνος Λαμπράκης | FB
