«Καλημέρα παιδάκια μου… Μου είπαν πως αυξήθηκαν οι συντάξεις.
Αυξήθηκαν, λέει… Δυο ευρώ και δέκα λεπτά!
Όσο κάνει ένα κουλούρι κι ένας αναστεναγμός.
Το ρεύμα τρώει τη μισή, τα φάρμακα την άλλη μισή,
κι εγώ μετράω τα ρέστα για να πάρω καφέ και εφημερίδα.
Κάποτε η σύνταξη ήταν τιμή — τώρα είναι δοκιμασία.
Και να σκεφτείς… Τριάντα πέντε χρόνια δούλευα.
Ξυπνούσα πριν χαράξει για να προλάβω το λεωφορείο,
να προλάβω τη ζωή, που πάντα έτρεχε πιο γρήγορα από μένα.
Κι αυτοί που κάθονται στα γραφεία, λένε πως όλα πάνε καλά.
Ναι, πάνε καλά — μόνο που δεν πάνε μαζί μας.
Εμείς μετράμε τα κέρματα, εκείνοι τις καρέκλες τους.
Εμείς σβήνουμε τα φώτα για να μη γράψει πολύ το ρολόι,
κι αυτοί ανάβουν τα φώτα των στούντιο για να μας πουν πόσο “ανακουφίστηκαν” οι συνταξιούχοι.
Μα ξέρεις τι δεν μπορούν να σβήσουν;
Την αξιοπρέπειά μας.
Εκείνη τη μικρή φλόγα που καίει ακόμα —
όπως το κερί που λιώνει, αλλά φωτίζει ως το τέλος.
Κι αν κάποτε δουν το φως αυτό,
ίσως θυμηθούν ποιοι τους μεγάλωσαν,
ποιοι τους έμαθαν να γράφουν, να σκέφτονται, να σέβονται.
Κι ίσως τότε, παιδάκια μου,
να μας δώσουν πίσω όχι λεφτά,
μα λίγη δικαιοσύνη.»
👵 Η Γιαγιά της Πλατείας δεν μιλά για κόμματα. Μιλά για συνειδήσεις.
Αν πιστεύεις ότι η φωνή της αξίζει να ακουστεί, άφησε ένα ❤️ και μοιράσου το βίντεο.
🌐 nikoskarabasis.gr
