Η εικόνα του Μακρόν στην Παναγία των Παρισίων ήταν όλα όσα ξέρει να πουλάει η σύγχρονη πολιτική: θέαμα, σκηνοθεσία, συμβολισμοί. Ο «ηγέτης» σε ρόλο σωτήρα, να ποζάρει ανάμεσα σε γκαργκόιλ, λες και βγήκε από τον ίδιο τον κατάλογο των τεράτων. Μόνο που στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να τον φανταστείς έτσι. Είναι ακριβώς αυτό: ο τραπεζίτης που έγινε πρόεδρος. Ο άνθρωπος που πούλησε τον ρομαντισμό της Γαλλίας για το συμβόλαιο των αγορών.
Δεν είναι απλώς ένας πολιτικός. Είναι ο αρχιτραπεζίτης της εξουσίας. Στο ένα χέρι κρατάει τα συμβόλαια των πολυεθνικών και στο άλλο τις εντολές των Βρυξελλών. Ό,τι πουλάει για «όραμα» είναι στην πράξη μια ψυχρή εξίσωση: κέρδος για τους λίγους, αδιέξοδο για τους πολλούς. Και αυτό δεν είναι «σατανισμός» με την αστεία καρικατούρα της λαϊκής φαντασίας. Είναι η καθημερινή τεχνοκρατική κόλαση που χτίζεται μέρα με τη μέρα.
Η Γαλλία έχει μια Ιστορία που μιλά για ελευθερία, για δημοκρατία, για εξέγερση. Ο Μακρόν θέλει να τη μετατρέψει σε startup. Να την τυλίξει σε κουστούμι και να τη σερβίρει σε επενδυτές. Από την Παναγία των Παρισίων μέχρι το τελευταίο εργοστάσιο της επαρχίας, όλα μπαίνουν στο ίδιο καλάθι: προϊόντα προς εκμετάλλευση.
Το ζήτημα όμως δεν είναι τι κάνει εκείνος. Το ζήτημα είναι τι θα κάνουν οι πολίτες. Θα τον αφήσουν να σταθεί δίπλα στα γκαργκόιλ σαν τρίτο τέρας της εποχής; Ή θα του δείξουν ότι το Παρίσι, η Γαλλία, η Ευρώπη δεν είναι το προσωπικό του χρηματιστήριο;
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή: όσο οι κοινωνίες ανέχονται «τραπεζίτες-ηγέτες», τόσο θα τους κυβερνούν τέρατα.
Macron’s appearance at Notre Dame was everything modern politics knows how to sell: spectacle, staging, symbolism. The “leader” posing among gargoyles, as if he had stepped straight out of the catalogue of monsters. Only, in reality, you don’t need to imagine him that way. He already is. The banker who became president. The man who traded France’s romance for the contracts of the markets.
He is not just another politician. He is the arch-banker of power. In one hand, the contracts of multinationals, in the other, the orders of Brussels. Whatever he sells as a “vision” is in fact a cold equation: profit for the few, dead-ends for the many. And this is not “Satanism” in the cartoonish sense of folklore. It is the everyday technocratic hell being built brick by brick.
France has a history that speaks of freedom, democracy, rebellion. Macron wants to turn it into a startup. Wrap it in a suit and pitch it to investors. From Notre Dame to the last factory in the provinces, everything goes into the same basket: assets to be exploited.
But the real issue is not what he does. The real issue is what the citizens will do. Will they let him stand next to the gargoyles as the third monster of the age? Or will they remind him that Paris, France, Europe are not his personal stock exchange?
The harsh truth is this: as long as societies tolerate “banker-leaders,” they will be ruled by monsters.
