@nikoskarabasis Ακολούθησε. Μοιράσου. Μην αφήσεις την αλήθεια να γίνει ασύμφορη. ✒️ 🕊️ «Δεν το λέμε γενοκτονία — γιατί θα ενοχλήσει το επενδυτικό κλίμα.» ✒️ Ο πρωθυπουργός αποφάσισε: η λέξη είναι «βαριά». Εμείς ρωτάμε: πόσα παιδιά πρέπει να πεθάνουν για να το ονομάσουμε; Δες, στείλε, μοιράσου. Η αλήθεια δεν είναι προϊόν. Η λέξη που δεν βολεύει 🕊️⚖️ 🌐🔗 nikoskarabasis.gr Σε μια χώρα χωρίς πρόσωπο… Ο πρωθυπουργός μιλάει σαν γραφείο. «Δεν μπορούμε να πούμε γενοκτονία.» Γιατί; — Θα χαλάσει το επενδυτικό κλίμα. Παιδιά πεθαίνουν. Εικόνες που δεν αλλάζουν την πολιτική. Η λέξη είναι «τοξική ορολογία». Η εξουσία φοβάται την αλήθεια. Εσύ τι λες; — Γράψε τώρα. #KarabasisLeaks #ΗΑλήθειαΔενΣβήνεται #NikosKarabasis #ByThePowerOfSignature #Πολιτική #Δημοσιογραφία #Γάζα #Γενοκτονία #Αλήθεια #δικαιοσύνηγιατηγάζα ♬ original sound – nikos karabasis
Σε μια χώρα όπου το πολιτικό ον έχει απολεσθεί, ο πρωθυπουργός δεν είναι παρά ένας εκπρόσωπος τύπου της σιωπής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την κρυστάλλινη ψυχρότητα ενός τραπεζικού υποκαταστήματος που έχει καταπιεί τη Βουλή, ενημέρωσε την κοινή γνώμη ότι δεν υφίσταται γενοκτονία στη Γάζα, διότι ο όρος είναι «βαρύς». Θα μπορούσε να πει και «παλιομοδίτικος», αλλά επέλεξε τον καθωσπρεπισμό ενός νηπιαγωγείου του ΝΑΤΟ.
Η γενοκτονία, για να υπάρχει, πρέπει να συμφέρει. Αν δεν συμφέρει, δεν υπάρχει.
Πεθαίνουν παιδιά; Εντάξει.
Βομβαρδίζονται μαιευτήρια; Δύσκολο.
Εκτοπίζονται εκατομμύρια; Κατανοητό.
Αλλά «μη μας ζητάτε να το πούμε γενοκτονία», γιατί η λέξη αυτή θα χαλάσει το επενδυτικό κλίμα.
Στη γλώσσα της εξουσίας του κυρίου Μητσοτάκη, οι λέξεις είναι παράγωγα χρηματιστηρίου. Το «γενοκτονία» είναι «τοξική ορολογία». Αν ειπωθεί, θα πέσουν τα επιτόκια, θα ενοχληθεί η στρατηγική σύμπραξη με το Ισραήλ, και ίσως χαλάσει και καμία κοινή φωτογραφία στην Κνωσό. Δεν έχει σημασία πόσα κεφάλια παιδιών λιώνουν κάτω από τα συντρίμμια, αρκεί να μην λειώσει η γεωπολιτική μας στροφή.
Η λεκτική απόσυρση του όρου γενοκτονία είναι το πιο σαφές σημάδι της πλήρους εξάλειψης του πολιτικού προσώπου από το πεδίο της εξουσίας. Ο Κυριάκος δεν είναι υποκείμενο· είναι περιστέρι επικοινωνίας, avatar της τεχνοκρατικής αναλγησίας, ένας ομιλών αλγόριθμος που μετράει κόστος ανάλογα με το τι θα γράψουν οι Financial Times, όχι με το τι φωνάζουν τα κορμιά.
Πίσω από το «δεν μπορούμε να πούμε γενοκτονία», βρίσκεται η συστημική φοβία απέναντι στην αλήθεια. Μια εξουσία που δεν μπορεί να κατονομάσει το Κακό, επειδή είναι εταίρος του, συμμέτοχος, συνεργός. Η γενοκτονία δεν λέγεται, διότι είναι προαπαιτούμενο των εξοπλιστικών συμβάσεων. Ο θάνατος παιδιών στην Παλαιστίνη είναι απλώς παράπλευρη φθορά της στρατηγικής ωριμότητας.
Η ειρωνεία όμως είναι αβάσταχτη. Γιατί αν δεν υπάρχει γενοκτονία στη Γάζα, τότε τι ακριβώς συμβαίνει; Ξεκαθάρισμα pixel; Μηχανική καθαριότητα; Δοκιμαστικό drone fire στα πλαίσια της start-up διπλωματίας; Πόσοι πρέπει να πεθάνουν για να αποκτήσει το πράγμα όνομα; Μάλλον τόσοι, όσοι δεν απειλούν τη συμφωνία για φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο Μητσοτάκης δεν αδιαφορεί για τους νεκρούς. Τους βλέπει σαν πρόβλημα PR. Δεν του είναι αόρατοι· του είναι επικίνδυνοι για τη βιτρίνα. Και για έναν πολιτικό που δεν διαθέτει πρόσωπο, μόνο βιτρίνα, η γενοκτονία είναι το απόλυτο ρίσκο εικόνας.
Αυτή η πολιτική στάση δεν είναι απλώς άρνηση. Είναι η νέα μορφή διαχειριστικής συγκάλυψης του Κακού. Είναι ο ραφιναρισμένος φασισμός των CEO, που διατυπώνεται με παγωμένο βλέμμα, φόντο γραφείων στο Σύνταγμα και ύφος απόλυτης αυτοσυγκράτησης – γιατί το αίμα δεν πρέπει να πιτσιλίσει το κοστούμι.
Η Ελλάδα, δια στόματος του Πρωθυπουργού της, παραιτήθηκε από το ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν μίλησε ως κράτος που σέβεται το διεθνές δίκαιο, ούτε ως απόγονος των γενοκτονημένων του εικοστού αιώνα. Μίλησε σαν ένα μικρό εξαρτημένο γρανάζι της δυτικής υποκρισίας που αρνείται να πει την αλήθεια γιατί έχει υπογράψει ότι η αλήθεια δεν είναι συμφέρουσα.
Και κάπως έτσι, στη χώρα του Ομήρου, του Καζαντζάκη, του Ρίτσου, του Θεοδωράκη και της Μελίνας, η λέξη «γενοκτονία» δεν είναι απλώς βαριά. Είναι ασύμφορη.
Μάνος Λαμπράκης | FB
