«Δεν την ήξερα, την είδα δύο–τρεις φορές». «Δεν απείλησα, απλώς βρέθηκα εκεί». «Δεν γνώριζα, απλώς γνώριζαν οι συγγενείς μου». Κι έτσι, με λόγο που θυμίζει περισσότερο απολογία σε τηλεοπτική σαπουνόπερα παρά κατάθεση σε υποθέσεις με άρωμα Δημοκρατίας, η Δικαιοσύνη επιχειρεί να βάλει “τελεία” εκεί που η κοινωνία απαιτεί θαυμαστικό και ερωτηματικό μαζί.
Ο εφέτης Δημήτρης Σκουτέρης, που εμφανίζεται ως σκιά δίπλα στη μητέρα-σύμβολο Μαρία Καρυστιανού, δεν θυμάται πολλά. Δεν θυμάται, λέει, πως βρέθηκε εκεί, δεν θυμάται αν ήταν πρωταγωνιστής ή κομπάρσος σε μια συνάντηση που έγινε «για λογαριασμό άλλων». Δεν θυμάται, αλλά ήξερε για φρουρούς, νησιά, απειλές, καλοκαίρια και «φουσκωτούς». Ένας Δικαστικός με εξαιρετικά ενεργή φαντασία ή κάποιος που διάλεξε πολύ πρόθυμα να γίνει «ταχυδρόμος της ανησυχίας»;
Η δικηγόρος του, παρούσα σε όλα, αλλά απούσα στα βασικά. Το απόρρητο της κόβει τη μιλιά. Δεν θυμάται πώς κανόνισε ραντεβού, δεν θυμάται γιατί ενδιαφέρθηκε τόσο ξαφνικά για την υπόθεση των Τεμπών, δεν θυμάται πότε ο φίλος της, ο δικαστικός, έγινε «σκιώδης σύμβουλος» και παραδότης εγγράφων που αποδείχθηκαν “άνθρακες”.
Και σαν να μη φτάνει αυτό, στη μέση του σκηνικού, σαν γαρνιτούρα πικρής ειρωνείας, έρχεται το παρελθόν: στενοί συγγενείς του εφέτη εργάζονταν για χρόνια στο δικηγορικό γραφείο του πρώην συμβούλου του Πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη. «Σύμπτωση» είπε το σύστημα, κι η Ιστορία αναστέναξε.
Η υπόθεση, λέει, “ολοκληρώθηκε” σε πρώτη φάση. Η ΕΛ.ΑΣ παρέδωσε τον φάκελο, η Δικαιοσύνη πήρε κατάθεση, τα ΜΜΕ φιλοξένησαν αντιφατικές αφηγήσεις. Τι απέμεινε; Η σιωπή. Και τα “κενά”, που είναι τόσο ευδιάκριτα όσο και το τραύμα της κοινωνίας που παρακολουθεί το κράτος να μπάζει, όχι μόνο τις μνήμες του δυστυχήματος των Τεμπών, αλλά και τις ευθύνες.
Η Μαρία Καρυστιανού, αντί για προστασία, έλαβε “υποδείξεις προσοχής”. Αντί για στήριξη, είδε “επισκέψεις φιλίας”. Και αντί για αλήθεια, ακούει τις ίδιες κουρασμένες λέξεις να επαναλαμβάνονται: «Δεν γνωρίζω», «δεν ήξερα», «έτυχε». Τι έτυχε όμως; Ότι ο φόβος ντύνεται με νομικά κοστούμια; Ότι η μητέρα ενός θύματος πρέπει να ερμηνεύει γρίφους από αστυνομικούς και δικαστές; Ότι ο θρήνος απαιτεί νομική προστασία, επειδή έχει το θράσος να φωνάζει;
Το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι ποιος είπε τι. Είναι ποιος θυμάται την ευθύνη και ποιος κρύβεται πίσω από «νόμιμες συμπτώσεις». Όταν όλα μοιάζουν τυχαία, τότε τίποτα δεν είναι.
Κι αν, τελικά, η Μαρία Καρυστιανού κάνει λάθος, έχει την εντιμότητα να εκτεθεί στο φως. Οι υπόλοιποι;
Προς το παρόν, κρύβονται πίσω από σκιές.
📌 Follow για τα επόμενα επεισόδια της θεσμικής αμνησίας.
🎯 Γιατί η Δικαιοσύνη χωρίς μνήμη είναι σαν πολιτεία χωρίς πολίτες.
✍️ #TempiTruth #ΚαθαρσηΤωρα #ΕσχατηΠροδοσια #ΟχιΣτηΣιωπη #JusticeForTempi
“Just an acquaintance… who happened to know everything”
When Justice “can’t remember”, Democracy is at risk of being forgotten
“I didn’t know her, I just saw her two or three times.” “I didn’t threaten her, I just happened to be there.” “I knew nothing, though my close relatives worked in the law office of the Prime Minister’s nephew.” And just like that—like a badly rehearsed script—Justice attempts to put a period where society demands an exclamation mark, or at least a question mark.
Judge Dimitris Skouteris, who now appears in the shadows of the mother-turned-symbol Maria Karystianou, claims he recalls little. He doesn’t remember how he got there, doesn’t recall if he was a protagonist or merely an extra in a meeting “on someone else’s behalf.” He doesn’t remember, yet he somehow knew about security guards, islands, threats, summer jobs, and “muscle-bound” men. A judge with an overactive imagination—or a willing courier of warnings?
His lawyer, ever-present but perpetually silent, invoked confidentiality like a mantra. She doesn’t recall why she got involved, can’t recall how the June 9th meeting was arranged, and forgot when her judicial “friend” started becoming a shadow adviser delivering supposedly critical documents that turned out to be… rather unimpressive.
As if all this wasn’t surreal enough, the backdrop offers an even more theatrical twist: the judge’s close relatives had long worked at the law firm of Grigoris Dimitriadis, the former adviser to the Prime Minister. “Coincidence,” says the system. “Convenient,” says history.
Apparently, the investigation is now “complete”—for now. The police handed in their file, testimonies were given, and contradictions were aired across media outlets. What remains? Silence. And “gaps” large enough to bury public trust.
Instead of protection, Maria Karystianou received “warnings.” Instead of support, she got “friendly visits.” Instead of justice, she watches her grief get lawyered up and processed like a liability.
Karystianou dared to accuse the Prime Minister of high treason. That was enough, it seems, for a judge to show up—not summoned by law but by concern, and not to offer justice but to whisper caution. The warning wasn’t vague. Her son, allegedly, might be in danger. An “accident” on an island where he planned to work this summer. A tragedy waiting in the wings.
The judge now claims he just tagged along. The lawyer says little. The system—again—says nothing.
But the questions are multiplying. Why were these people so eager to “help”? Why was the warning so specific? And why does “not remembering” always seem to benefit the same side?
Karystianou’s lawsuit has now reached Parliament. Fourteen ruling-party MPs, members of the inquiry committee, stand accused of high treason, abuse of power, and obstruction of justice regarding the Tempi tragedy. And what is the reaction? That the lawsuit is “clearly baseless.” But not so baseless as to dismiss it openly. Better to let it quietly disappear through procedure.
Let’s be clear: the real threat to democracy is not a grieving mother raising her voice. It’s the confident indifference of those who think no one will remember. It’s the “coincidences” that always align for the powerful. It’s the silent approval of institutions pretending to function.
Karystianou still holds documents. Still holds hope. Still holds the unbearable weight of knowing that, in this country, mourning must also lawyer up.
📌 Follow for the next episode of “Institutional Amnesia”.
🎯 Because justice without memory is like a nation without citizens.
✍️ #TempiTruth #NoMoreLies #JusticeForTempi #DemocracyOnTrial #SystemicSilence
«Δεν την ήξερε, λέει.
Την είδε μόνο δύο–τρεις φορές.
Δεν την απείλησε – απλώς… έτυχε να είναι εκεί.
Δεν γνώριζε τίποτα – απλώς γνώριζαν οι συγγενείς του…
…που δούλευαν στο γραφείο του ανιψιού του Πρωθυπουργού.
Τυχαίο;
Όπως τυχαίο ήταν ότι προειδοποίησε τη Μαρία Καρυστιανού για “πιθανό τροχαίο” του γιου της…
σε νησί…
το καλοκαίρι.
Για την ασφάλειά του, λέει.
Για το καλό της, λέει.
Κι όλα αυτά – για χάρη μιας… φίλης-δικηγόρου.
Που δεν ξέρει τι είπε,
ούτε γιατί το είπε,
αλλά θυμάται ότι… δεν πρέπει να το πει.
Δεν είναι κατάθεση.
Είναι θεατρική πρόβα για παράσταση συγκάλυψης.
Και η Δικαιοσύνη;
Μια σκιά.
Που λέει πάντα:
Δεν θυμάμαι. Δεν γνωρίζω. Δεν ήμουν εκεί.
Κι όμως…
Πάντα βρίσκεται εκεί.
Εκεί που χρειάζεται η σιωπή.
Εκεί που φοβούνται την αλήθεια.
Εκεί που οι μάνες – σαν τη Μαρία – πληρώνουν τη φωνή τους με απειλές.
Μην ξεχάσεις ποιος σου είπε την αλήθεια.
Μην ξεχάσεις τα Τέμπη.
Μην ξεχάσεις τα παιδιά.
Γιατί αυτοί… έχουν ξεχάσει τα πάντα.»
@nikoskarabasis ➡️ Follow 💬 Σχολίασε με το τι πιστεύεις εσύ 🔁 Κάνε Share – να το δούνε όλοι ❤️ Κάνε Like αν δεν σε πείθουν οι “συμπτώσεις” 🔍 Όταν ένας δικαστής "δεν θυμάται"… 🕯️ Μια μάνα θυμάται για όλους. ⚖️ Μην ξεχάσεις τα Τέμπη. Μην ξεχάσεις τα παιδιά. 📖 Διάβαζε το: 👉 https://nikoskarabasis.gr 📂 Η σιωπή τους είναι οργανωμένη. Η αλήθεια μας είναι τεκμηριωμένη. 🛑 Μην το αφήνεις να περάσει έτσι. 🔖 #TempiTruth #JusticeForTempi #Karystianou #Skouteris #SystemicSilence #GreekJustice #Tempi2023 #Προδοσία #ΕσχάτηΠροδοσία #Ντροπή#nikoskarabasis #ΚαυστικόΣχόλιο #Αλήθεια #ξύπναέλληνα #ΑξιοπρέπειαΣτοΛόγο #ΤοΘέατροΣυνεχίζεται #TikTokΕιδήσεις ♬ original sound – nikos karabasis
