Η τρομοκρατική επίθεση στον Ελληνορθόδοξο Ναό της Δαμασκού, με θύματα αθώους πιστούς, δεν ήταν απλώς ένα ακόμα έγκλημα των ισλαμιστών. Ήταν ένα χαστούκι στην παγκόσμια χριστιανοσύνη – κι όμως, για την ελληνική κυβέρνηση δεν άξιζε καν ένα δάκρυ ειλικρίνειας.
Η Ελλάδα όφειλε να είναι η πρώτη που θα βροντοφώναζε την αλήθεια. Όμως επέλεξε τη μιζέρια της διπλωματικής υποκρισίας, ακολουθώντας την πεπατημένη της “λύπης και καταδίκης” χωρίς πράξεις. Οι Ελληνορθόδοξοι της Μέσης Ανατολής σφαγιάζονται, διώκονται, σβήνονται από τον χάρτη. Κι εμείς, οι “ομόδοξοι”, οι “προστάτες”, τους έχουμε εγκαταλείψει.
Η Δύση σιωπά μπροστά στους φανατικούς, γιατί φοβάται. Η Ελλάδα σιωπά γιατί ντρέπεται. Και η υποκρισία περισσεύει: δάκρυα για την Ουκρανία, σιωπή για τη Συρία. Όπλα στον Ζελένσκι, αδιαφορία για τους δικούς μας ανθρώπους.
Αν ο κ. Μητσοτάκης θέλει να δείξει πως η κυβέρνησή του διαθέτει ακόμα ίχνη ηθικής ραχοκοκαλιάς, ας εγκαταλείψει το θέατρο των αναρτήσεων και των επικοινωνιακών φιέστων. Οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας δεν ζητούν φιλανθρωπία. Ζητούν αξιοπρέπεια, προστασία, φωνή. Και την Ελλάδα παρούσα. Όχι εξαφανισμένη.
Syria Burns, and Greece Whispers
The slaughter of Greek Orthodox Christians and the shameful silence of the Greek state
The Islamist terrorist attack on the Greek Orthodox Church in Damascus was not just another atrocity. It was a declaration of religious cleansing — and yet, the Greek government barely blinked.
Greece should have been the first to raise its voice. Instead, it chose the cowardice of diplomatic clichés — “regret” and “condemnation” without a shred of action. Greek Orthodox Christians in the Middle East are being hunted, erased, exterminated. And we, their so-called “brethren,” have turned our backs on them.
The West remains silent out of fear. Greece remains silent out of shame. And the hypocrisy is staggering: tears for Ukraine, silence for Syria. Weapons for Zelensky, indifference for our own people.
If Prime Minister Mitsotakis wants to prove his government still has a spine, let it act — not post. The Greek Orthodox of Syria are not begging for charity. They demand dignity, protection, and a voice. And above all, a Greece that does not abandon its own.
