Κάποτε ήταν το καλαμπόκι. Τότε, στα πρώτα βήματα της ευρωπαϊκής Ελλάδας, κάποιοι σκέφτηκαν πως η Κοινή Αγροτική Πολιτική είναι κάτι σαν ATM χωρίς PIN. Έτσι, το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι απέκτησε ελληνική ταυτότητα και τα επιδοτούμενα ευρώ πήραν την ανηφόρα. Ο Αθανασόπουλος καταδικάστηκε. Το μάθημα δόθηκε—αλλά ουδείς το έλαβε.
Σήμερα, τέσσερις δεκαετίες αργότερα, ένα νέο σκάνδαλο, με πιο σύγχρονο design και ευρωπαϊκή σφραγίδα, φέρνει τη χώρα ξανά στο προσκήνιο: ΟΠΕΚΕΠΕ. Ή αλλιώς, πώς να δηλώνεις βοσκοτόπια χωρίς πρόβατα και να πληρώνεσαι σαν να είσαι ο Θεσσαλός βοσκός των θαυμάτων. Από την Κρήτη στον Γράμμο, τα κοπάδια έβοσκαν νοητά, αλλά οι επιδοτήσεις έπεφταν μετρητοίς.
Όλα αυτά, υπό τη διοικητική ευθύνη ενός κρατικού φορέα, υπό την εποπτεία υπουργών που σήμερα δηλώνουν «ουδεμία ευθύνη», λες και ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν κάποιο αυτοδιαχειριζόμενο αγροτικό startup. Κι όταν ήρθαν οι Ευρωπαίοι με τους ελεγκτικούς φακούς, η κυβέρνηση έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: σιώπησε. Ή μάλλον, επιτέθηκε στην αντιπολίτευση. Για τα Τέμπη. Για τη Θεσσαλονίκη. Για οτιδήποτε, εκτός από το σκάνδαλο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο άνθρωπος που υποσχέθηκε «αριστεία» και «μεταρρυθμίσεις», τώρα θυμίζει έναν Πρωθυπουργό-διαχειριστή ενός PR πρακτορείου που έχει πάρει φωτιά. Με υπουργούς που πάνε σε εκδηλώσεις «κομματικής αλήθειας» και λοιδορούν τα ΜΜΕ που κάνουν τη δουλειά τους, και με μια κυβέρνηση που κάνει ό,τι μπορεί για να μην ακουστεί ο ελέφαντας στο δωμάτιο.
Όμως η Ιστορία έχει καλό μνημονικό. Και δεν ξεχνά ούτε τα καλαμπόκια ούτε τις επιδοτήσεις. Ούτε τα πρόστιμα των 415 εκατομμυρίων ευρώ, ούτε τις σιωπές που τα συνοδεύουν. Γιατί στο τέλος, μπορεί να νομίζεις πως κυβερνάς, αλλά απλώς γεμίζεις τον σάκο. Και μια μέρα θα αναγκαστείς να δείξεις πόσα… καλαμπόκια έχει.
Επανέρχομαι σε αυτήν τη φωτογραφία γιατί είναι ο καθρέφτης μίας ολόκληρης εποχής.
— Nikos Moraitis (@Nikosmoraitis) June 20, 2025
Τρωκτικά υπήρχαν πάντα. Άλλωστε, μην ξεχνιόμαστε, αυτό το κόμμα χτίστηκε πάνω στη μετεμφυλιακή Δεξιά της βίας και νοθείας, του πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων, των πολιτών α’ και β’ κατηγορίας,… pic.twitter.com/sCMw2UekxE
Greece: The Land of Subsidies and Silences
From Yugoslav Corn to OPEKEPE: Six Years of Mitsotakis Governance and the Only Bills Paid Are Fines
Once upon a time, it was corn. Back in the early European days of Greece, some clever minds saw the Common Agricultural Policy as a sort of no-PIN ATM. Yugoslav corn magically turned Greek, and EU subsidies flowed like summer wine. Nikos Athanasopoulos was convicted. The lesson was taught—but no one was listening.
Now, forty years later, a scandal with a more modern interface and a Euro-inspector’s seal brings Greece back into the limelight: OPEKEPE. Or, how to declare pastures without sheep and get paid like a Thessalian shepherd of miracles. From Crete to Grammos, the flocks grazed in imagination, while the subsidies poured in, real and heavy.
All this, under the watch of a public agency supervised by ministers who today swear they saw nothing—perhaps mistaking their ministries for vacation rentals. When the European prosecutors came knocking, the government responded with its usual tactic: silence. Or rather, deflection—by attacking the opposition. Over Tempi. Over Thessaloniki. Over anything but the scandal itself.
Kyriakos Mitsotakis, the man who promised “excellence” and “reforms”, now resembles the PR manager of a flaming brand. With ministers attending partisan propaganda events, attacking journalists for simply doing their jobs, and a government pretending the elephant in the room is just a particularly large shadow.
But history remembers well. It remembers the corn. It remembers the subsidies. It will remember the €415 million fine and the heavy silence that wrapped it like cellophane. Because in the end, you may think you’re governing—but you’re just stuffing the sack. And one day, you’ll be forced to show how much… corn it holds.
