Εγώ δεν είμαι ούτε πολιτικός, ούτε δημοσιογράφος. Είμαι ένας πατέρας που δεν θα ξαναδεί το παιδί του. Το παιδί μου έφυγε στα Τέμπη, εκείνο το βράδυ που σταμάτησε ο χρόνος για εμάς. Από τότε, παλεύουμε να βρούμε το δίκιο μας. Όχι για να γυρίσει το παιδί μας πίσω — αυτό δεν γίνεται. Αλλά για να μάθουμε γιατί έγινε ό,τι έγινε και ποιος φταίει. Να μη χαθούν κι άλλα παιδιά έτσι.
Αυτές τις μέρες ξανάνοιξε η πληγή. Την Κυριακή μίλησε η κυρία Καρυστιανού. Μια μάνα σαν κι εμένα. Είπε πράγματα βαριά. Ότι δέχεται απειλές επειδή κατηγόρησε τον πρωθυπουργό για εσχάτη προδοσία. Ότι η δικαιοσύνη παίρνει εντολές. Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε σε ποια χώρα ζούμε;
Μετά ήρθε το Ευρωκοινοβούλιο. Εκεί που τόσο καιρό δεν άφηναν να συζητηθεί η τραγωδία, τώρα επιτέλους έγινε η συζήτηση. Κι ακούστηκε η φωνή μας και έξω από την Ελλάδα. Γιατί, εδώ, πολλές φορές νιώθουμε πως δεν μας ακούει κανείς.
Και τώρα, η Βουλή. Η Τετάρτη θα είναι δύσκολη μέρα. Θα στηθούν 14 κάλπες, για να αποφασίσουν αν θα γίνει προανακριτική. Στο ψηφοδέλτιο θα είναι και το όνομα του πρωθυπουργού. Γιατί κάποιοι, κι εγώ μαζί, θεωρούμε πως έχει ευθύνη. Όχι μόνο εκείνος, αλλά όλοι όσοι κυβέρνησαν και άφησαν αυτό το σύστημα να σαπίζει. Όμως, ξέρουμε όλοι πως η κυβέρνηση έχει την πλειοψηφία. Δεν περιμένουμε πολλά.
Ακούω και τις δηλώσεις του πρωθυπουργού. Μας λέει πως δεν πρέπει να γίνει η Βουλή «αρένα εκδίκησης». Μα, όταν χάνεις το παιδί σου από εγκληματική αμέλεια, δεν ψάχνεις εκδίκηση — ψάχνεις δικαιοσύνη. Κι αν το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να την αποδώσει, τότε τι να περιμένει κανείς από τη Δικαιοσύνη;
Τρία 24ωρα λοιπόν που ξύπνησαν πάλι τον πόνο μας. Κι εμείς, οι γονείς των Τεμπών, θα συνεχίσουμε. Μέχρι να ακουστεί η αλήθεια.
“Three Days that Reopened Our Wound”
I am not a politician, nor a journalist. I am a father who will never see his child again. My child was lost in Tempi, that night when time stopped for us. Since then, we’ve been fighting for justice. Not to bring our children back — that’s impossible. But to learn why this happened, and who is responsible. So that no more children are lost like this.
These last few days reopened the wound. On Sunday, Mrs. Karystianou spoke. A mother like me. She said heavy things. That she’s receiving threats because she accused the Prime Minister of high treason. That justice is taking orders. If these claims are true, then what kind of country do we live in?
Then came the European Parliament. For months they refused to allow debate on the tragedy. Finally, it was discussed. Our voice was heard outside Greece, because here, we often feel no one listens.
Now it’s Parliament’s turn. Wednesday will be a tough day. Fourteen ballot boxes will be set up, to decide whether to establish a pre-investigation committee. The Prime Minister’s name will be there too. Because many of us, myself included, believe he shares responsibility. Not just him — all who governed and allowed this system to rot. But we know the government holds the majority. We expect little.
I also hear the Prime Minister’s statements. He says Parliament must not become an “arena of revenge.” But when you lose your child to criminal negligence, you don’t seek revenge — you seek justice. And if the political system cannot deliver it, what can we expect from the courts?
Three days that reopened our pain. And we, the parents of Tempi, will continue. Until the truth is heard.
