@nikoskarabasis ❤️ + 👤 = Δύναμη στη φωνή μας! Κάνε Like και Follow τώρα! – Σπίτι: Όνειρο ή Εφιάλτης; 🏚️ Πόσο αντέχεις να πληρώνεις για μια στέγη που δεν σου ανήκει; #ΣτεγαστικήΚρίση" – "Νοίκι στα ύψη, μισθός στο πάτωμα. Πόσο ακόμα; #ΔικαίωμαΣτηΣτέγη" – Όταν το σπίτι γίνεται επένδυση και όχι καταφύγιο, εμείς μένουμε άστεγοι στα όνειρά μας. #ΣπίτιΓιαΌλους #ΝέαΓενιά #Μισθοί #Ελλάδα2025 ➔ "Εσύ πόσα πληρώνεις για το νοίκι σου;" – ➔ "Πιστεύεις ότι θα αποκτήσεις ποτέ δικό σου σπίτι;" – κάνε επίσκεψη στο nikoskarabasis.gr
♬ original sound – nikos karabasis
Κοιτάζω γύρω μου και νιώθω σαν να κυνηγώ ένα φάντασμα. Στην προσπάθειά μου να βρω ένα σπίτι να νοικιάσω – πόσω μάλλον να αγοράσω – το 2025 στην Ελλάδα, καταλαβαίνω ότι η στέγαση έχει γίνει προνόμιο για λίγους.
Στα χαρτιά, οι αριθμοί είναι αδιάψευστοι: τα ενοίκια ανέβηκαν κατά 9,9% τον περασμένο χρόνο και οι τιμές σε περιοχές όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη αγγίζουν ύψη που θυμίζουν κακές εποχές. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ και την Τράπεζα της Ελλάδος, το 2025 είδε μια ακόμα αύξηση, με τον δείκτη τιμών ενοικίων να φτάνει το 109,7.
Όμως δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι το αίσθημα ότι ακόμα κι αν καταφέρεις να πληρώσεις το ενοίκιο, πρέπει να θυσιάσεις ένα τεράστιο κομμάτι του εισοδήματός σου. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 35,2% του διαθέσιμου εισοδήματος στην Ελλάδα καταναλώνεται για στέγαση – το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. Πώς να κάνεις όνειρα για το μέλλον όταν το παρόν σε κρατάει δέσμιο σε ένα μικρό διαμέρισμα με ενοίκιο όσο ο μισός σου μισθός;
Αναρωτιέμαι αν αξίζει καν να σκέφτομαι την αγορά σπιτιού. Με τα επιτόκια δανείων να μην ευνοούν και τις τιμές των ακινήτων να εκτοξεύονται λόγω ξένων επενδυτών και Airbnb, η ιδιοκατοίκηση μοιάζει με μακρινό όνειρο. Τα κενά ακίνητα στην Αθήνα – πάνω από 125.000 – μένουν αναξιοποίητα, ενώ νέοι σαν κι εμένα μένουν στο παιδικό τους δωμάτιο, ελπίζοντας σε ένα θαύμα.
Η κοινωνική κατοικία παραμένει ένα σύνθημα χωρίς ουσία. Τα προγράμματα «Σπίτι μου» δεν κατάφεραν να αγγίξουν τις πραγματικές ανάγκες μας, ενώ οι νέες εξαγγελίες μοιάζουν περισσότερο με ευχολόγια παρά με λύσεις.
Στη δική μου καθημερινότητα, η αναζήτηση κατοικίας έχει μετατραπεί σε μια ατελείωτη περιήγηση σε πλατφόρμες, γεμάτη απογοήτευση και αδιέξοδα. Διαμερίσματα μικρά, παλιά και υπερκοστολογημένα. Ιδιοκτήτες διστακτικοί και τιμές που αυξάνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Και το χειρότερο; Η αίσθηση ότι τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα.
Θέλω να χτίσω τη ζωή μου, να στήσω το σπίτι μου, να αισθανθώ ασφάλεια και σταθερότητα. Όμως σε μια χώρα όπου η στέγη έχει μετατραπεί σε επενδυτικό προϊόν και οι νέοι σε νοικάρηδες χωρίς ελπίδα, αυτό το όνειρο μοιάζει πιο μακρινό από ποτέ.
Η στέγαση έπρεπε να είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο. Αλλά σήμερα στην Ελλάδα του 2025, μοιάζει περισσότερο με εφιάλτη παρά με όνειρο.
Δεν ζητάμε πολυτέλειες, ζητάμε δικαιώματα. Θέλουμε στέγη για να χτίσουμε τα όνειρά μας, όχι για να μας στοιχειώνουν οι φόβοι μας. Σε μια Ελλάδα που προοδεύει μόνο στα χαρτιά, το δικαίωμα στη στέγαση πρέπει να πάψει να είναι πολυτέλεια για λίγους και να γίνει αυτονόητο για όλους. Αν δεν δοθούν λύσεις τώρα, το αύριο δεν θα ανήκει στους νέους — θα ανήκει στους φόβους τους. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε την πιο θεμελιώδη ελευθερία: το δικαίωμα σε ένα σπίτι που θα μπορούμε να λέμε δικό μας.
Ως νέος, δεν ζητώ θαύματα. Ζητώ ένα οργανωμένο σχέδιο που να στηρίζει πραγματικά όσους θέλουν να ζήσουν και να δημιουργήσουν. Χρειάζεται άμεση ενεργοποίηση προγραμμάτων κοινωνικής κατοικίας με έμφαση στη μακροχρόνια ενοικίαση, ανακαίνιση και αξιοποίηση των χιλιάδων κενών ακινήτων με κίνητρα σε ιδιώτες και δήμους, διαφανής ρύθμιση της βραχυχρόνιας μίσθωσης, και πολιτικές για την αύξηση των μισθών που να συμβαδίζουν με το κόστος ζωής. Χρειαζόμαστε λύσεις που δεν βλέπουν το σπίτι ως προϊόν κέρδους, αλλά ως θεμέλιο για τη ζωή και το μέλλον μας.
Housing: Dream or Nightmare?
A young person’s journey to find a home in Greece’s 2025 housing crisis
I look around and it feels like I’m chasing a ghost. In my attempt to find a house to rent – let alone buy – in Greece in 2025, I realize that having a roof over your head has become a privilege for the few.
On paper, the numbers speak for themselves: rents have risen by 9.9% over the past year, and prices in areas like Athens and Thessaloniki have soared to dizzying heights. According to ELSTAT and the Bank of Greece, 2025 saw yet another increase, with the rent price index reaching 109.7.
But it’s not just numbers. It’s the feeling that even if you manage to pay the rent, you must sacrifice a huge part of your income. Eurostat reports that 35.2% of disposable income in Greece goes toward housing—the highest rate in Europe. How can you dream of the future when the present chains you to a small apartment costing half your salary?
I wonder if it’s even worth considering buying a home. With mortgage rates unfavorable and property prices skyrocketing due to foreign investors and Airbnb rentals, homeownership seems like a distant dream. Meanwhile, over 125,000 properties in Athens remain vacant and unused, while people like me stay in their childhood bedrooms, hoping for a miracle.
Social housing remains a hollow slogan. Programs like “My Home” failed to meet our real needs, and new government promises feel more like wishful thinking than actual solutions.
In my everyday life, house-hunting has become a never-ending quest through online platforms, filled with frustration and dead ends. Small, old, overpriced apartments. Hesitant landlords and prices that increase overnight. And the worst part? The sense that none of this is going to change anytime soon.
I want to build my life, create my own home, feel safe and stable. But in a country where housing has become an investment commodity and young people are trapped as perpetual renters, that dream seems more distant than ever.
Housing should be a right, not a privilege. But today, in Greece of 2025, it feels more like a nightmare than a dream.
As a young person, I am not asking for miracles. I am asking for a solid, realistic plan that truly supports those who want to live and build their future. We urgently need the activation of social housing programs focused on long-term rentals, the renovation and utilization of thousands of vacant properties through incentives for private owners and municipalities, transparent regulation of short-term rentals, and wage policies that match the cost of living. We need solutions that see housing not as a commodity for profit but as a foundation for life and future stability.
We are not asking for luxuries; we are asking for rights. We want a home to build our dreams, not to be haunted by our fears. In a Greece that claims to be progressing only on paper, the right to housing must no longer be a privilege for the few but a given for all. If solutions are not offered now, the future will not belong to the youth — it will belong to their fears. It is time to demand the most fundamental freedom: the right to a home we can truly call our own.
