Με λένε Ελένη και είμαι από την Κρήτη. Μεγάλωσα σ’ ένα μικρό χωριό έξω από τα Χανιά, ανάμεσα σε λιοστάσια και γιασεμιά. Η γη μας είναι σκληρή και περήφανη, όπως κι εμείς. Μα σήμερα, το χώμα που πατούν τα πόδια μου νιώθει ξένο.
Στην Κρήτη βλέπουμε καθημερινά ένα φαινόμενο που μεγαλώνει αθόρυβα: χιλιάδες άνθρωποι από μακρινές χώρες φτάνουν στις ακτές μας. Δεν είναι μόνο πρόσφυγες πολέμου, είναι και οικονομικοί μετανάστες από περιοχές χωρίς συγκρούσεις, νέοι άντρες στην ακμή τους, που δηλώνουν ανήλικοι ή άπατριδες. Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί: 4.700 φέτος ως τώρα, και μιλάμε για τριπλασιασμό μέχρι το τέλος του χρόνου.
Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η αδυναμία —ή η απροθυμία— της κυβέρνησης να δράσει αποφασιστικά. Άλλαξαν υπουργοί και πολιτικές, αλλά το πρόβλημα μονάχα φούντωσε. Από υπουργούς που παρακολουθούσαν αμήχανοι τις ροές, μέχρι “εθνομηδενιστές” ή ανίκανους πολιτικούς που φοβούνται τις Βρυξέλλες περισσότερο από τον δικό τους λαό.
Κάποτε είπαμε πως με τον Μάκη Βορίδη θα βλέπαμε επιτέλους πράξεις. Όμως η “αγριάδα” του εξαντλείται στην τηλεόραση, και στις Βρυξέλλες σκύβει το κεφάλι. Κι όσο για τη νέα υφυπουργό Μετανάστευσης; Μόνη της παραδέχτηκε πως δεν σκοπεύει να κάνει τίποτα για να σταματήσει το πρόβλημα — μόνο να μεταφέρει τους μετανάστες στην ηπειρωτική χώρα. Μα είναι λύση αυτή; Είναι λύση να αλλάζεις το πρόβλημα διεύθυνση;
Εμείς εδώ ζούμε την αλλαγή. Βλέπουμε τα σχολεία μας να γεμίζουν, τις πλατείες να αλλάζουν πρόσωπο, τις αξίες μας να αμφισβητούνται. Και όταν διαμαρτυρόμαστε, μας λένε ότι είμαστε ρατσιστές.
Όχι, δεν είμαστε ρατσιστές. Θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να παραμείνει η Ελλάδα ελληνική. Να μείνει η Κρήτη κρητική. Δεν μπορεί να θεωρείται “δικαίωμα” κάποιου να μπαίνει στη χώρα χωρίς ταυτότητα και έλεγχο, όταν αυτό διαλύει την κοινωνική συνοχή.
Προτείνω λοιπόν κάτι απλό: σεβασμό στον νόμο και στην κοινή λογική. Όποιος έρχεται χωρίς χαρτιά, να τίθεται σε κλειστή κράτηση, χωρίς κινητά, χωρίς επικοινωνία, μέχρι να αποδείξει ποιος είναι. Αν δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα, να επιστρέφει πίσω.
Αν αγαπάμε την Ευρώπη και την Ελλάδα, πρέπει να τις υπερασπιστούμε. Όχι να τις παραδώσουμε στο χάος και στην αποδόμηση. Αυτή είναι η ευθύνη της δικής μας γενιάς.
———————————–
Crete on the Front Line: When Homeland Feels Like Exile
Political timidity and wrong choices in immigration policy open wounds in the Greek soul
My name is Eleni, and I come from Crete. I grew up in a small village outside Chania, surrounded by olive trees and jasmine flowers. Our land is tough and proud, just like us. But today, the ground beneath my feet feels foreign.
In Crete, we witness every day a phenomenon that grows quietly: thousands of people from distant lands reach our shores. They are not just war refugees; they are economic migrants from regions without conflict, young men in their prime, many claiming to be minors or stateless. The numbers are alarming: 4,700 arrivals so far this year, and projections suggest a tripling by year-end.
Behind all this lies the government’s inability—or unwillingness—to act decisively. Ministers and policies have changed, yet the problem has only worsened. From hesitant ministers watching helplessly, to “nationless” ideologues and incapable politicians more afraid of Brussels than their own people.
We once hoped that with Makis Voridis, things would finally change. But his “toughness” only shows on TV screens, while in Brussels he bows his head. And the new Deputy Minister of Migration? She herself admitted that she does not intend to stop the problem—only to move migrants to mainland Greece. Is that a solution? Is it a solution just to change the address of the problem?
We experience the change firsthand. We see our schools filling up, our squares changing faces, our values being questioned. And when we protest, they call us racists.
No, we are not racists. We want to defend our right for Greece to remain Greek. For Crete to remain Cretan. It is not a “right” to enter a country without identity and control when this destroys social cohesion.
I propose something simple: respect for the law and for common sense. Anyone arriving without papers should be placed in closed detention, without mobile phones, without free communication, until they can prove who they are. If they cannot prove anything, they should be sent back.
If we love Europe and Greece, we must defend them. Not surrender them to chaos and disintegration. This is the responsibility of our generation.
