Είμαι μετανάστης. Ζω στη Γερμανία εδώ και χρόνια. Δούλεψα, φοίτησα, έμαθα τη γλώσσα, έκανα φίλους, έγινα μέρος μιας κοινωνίας. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Μέχρι που έφτασε το γράμμα. Η επιστροφή «εθελοντική» ή με τη βία, στην Ελλάδα. Σε μια χώρα που, όταν την άφησα, με αποχαιρέτησε με ένα χαρτί ασύλου και σιωπή.
Η αλήθεια είναι πως όλοι μας το φοβόμασταν. Κάθε φορά που άλλαζε κυβέρνηση, κάθε φορά που ο δημόσιος λόγος γινόταν σκληρότερος, ήξερες πως κάτι ερχόταν. Τώρα έφτασε. Οι πρώτες επιστολές, χιλιάδες. Και το κράτος της Ελλάδας; Τέσσερις μέρες χρειάστηκαν για να απαντήσει με μια ανώνυμη “διαρροή”. Καμία επίσημη προστασία, κανένα σχέδιο υποδοχής. Μόνο σιωπή και φόβος.
Πολλοί από εμάς δεν έχουμε πού να πάμε πίσω. Δεν έχουμε σπίτι, δουλειά, δίκτυο. Η Ελλάδα δεν είναι πια πατρίδα, είναι μια ανάμνηση. Μια παλιά ανάγκη. Και τώρα, ένας κρατικός καταναγκασμός. Όχι επειδή κάναμε κάτι κακό, αλλά επειδή κάποτε περάσαμε από εκεί. Δεν θα μας φιλοξενήσουν· απλώς θα μας δεχτούν γιατί έτσι πρέπει.
Η πολιτική πίσω από αυτή τη μαζική επαναπροώθηση είναι κυνική. Όποιος δεν υπακούσει, χάνει τα πάντα. Όχι γιατί φταίει· γιατί είναι ξένος. Και η Ελλάδα, αντιμέτωπη με την πραγματικότητα, δεν μιλά. Το κράτος νίπτει τας χείρας. Οι αριθμοί μεγαλώνουν. Οι ευθύνες διαχέονται. Η κοινωνία αμύνεται.
Αυτό που ζούμε τώρα δεν είναι μεταναστευτική πολιτική. Είναι εξαναγκασμός χωρίς μέριμνα. Είναι μια νέα μορφή εξορίας. Και φοβάμαι ότι για όσους από εμάς ζήσουμε αυτή την «επιστροφή», θα είναι ένα ταξίδι χωρίς πατρίδα.
—————————————
Return Without a Homeland
A migrant reflects on the forced ‘voluntary’ return to Greece and the silence of a homeland that no longer waits.
I am a migrant. I’ve lived in Germany for years. I worked, I studied, I learned the language, made friends, became part of a society. Or so I thought. Then the letter came. A “voluntary” or forced return to Greece — a country that once gave me asylum and then turned its back.
The truth is, we feared this day. Every time the rhetoric hardened, every time the government shifted, we braced ourselves. Now it’s happening. Thousands of letters. And Greece? It took four days to issue a vague, anonymous denial. No plan, no policy, no protection. Just silence. Just fear.
Many of us have nothing waiting in Greece. No home, no job, no community. It’s not a return — it’s an exile. Greece is not a homeland anymore, just a checkpoint. And they don’t welcome us — they just accept us because they have to.
The policy behind this mass repatriation is brutal. Comply or lose everything. Not because we’ve done anything wrong, but because we’re foreign. And in Greece, no one speaks. The state looks away. The numbers rise. The responsibility dissolves.
What we are living is not migration policy. It is expulsion without support. It is forced displacement. And for many of us, this “return” will be the beginning of a new homelessness — one without any homeland at all.
