Το 1979, λέει, μπήκαμε στην Ευρώπη. Το άκουγα από τότε, μικρό κορίτσι ήμουν. «Θα αλλάξουν όλα», έλεγαν. «Θα προοδεύσουμε, θα ζήσουμε σαν τους Γερμανούς». Και περίμενα κι εγώ, που γεννήθηκα σε χωριό και βρέθηκα στα σαράντα μου να πλένω σκάλες για να ζήσω.
Σήμερα, το 2025, ανεβαίνω και κατεβαίνω τα ίδια σκαλοπάτια που σφουγγάριζα και το 2000. Το μόνο που άλλαξε είναι ότι τότε χαμογελούσα με ελπίδα – τώρα απλώς μετράω τα πόδια μου να δω αν αντέχουν ακόμα.
Η Ευρώπη που μας έταξαν ήταν για άλλους. Για τα κονδύλια που πήγαν στις τσέπες τους, για τα έργα που ξεκίνησαν αλλά δεν τελείωσαν ποτέ, για τα τρένα που έπρεπε να τρέχουν και τελικά συγκρούονται. Για τα παιδιά μας που φύγανε για έξω να βρουν αυτά που δεν βρίσκουν εδώ. Για τη δικαιοσύνη που είναι δικιά τους, όχι δική μας.
Και τώρα; Πάνε να μας περάσουν κι οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι… Κι εμείς εδώ, ακόμα να καθαρίζουμε τη σκάλα της Ευρώπης, αλλά κανείς δεν ανεβαίνει ποτέ να μας δει.
——————————-
A Life on the Stairwell — Europe Only on Paper
A cleaning lady reflects on the 1979 EEC agreement and the European dream that never reached the lower floors of society.
They said we joined Europe in 1979. I remember it — I was a young girl then. “Everything will change,” they said. “We’ll be like the Germans.” I waited. I left the village and found myself, in my forties, cleaning stairwells to make a living.
Now it’s 2025. I still climb and mop the same stairs I cleaned back in 2000. The only difference is that back then, I smiled with hope. Now, I just count my steps and pray my knees don’t give in.
The Europe they promised was never for people like me. It was for the funds that vanished, for the projects that started and never ended, for the trains that were meant to connect but ended up crashing. For our children who had to leave in search of what we couldn’t offer. For a justice system that serves them, not us.
And now? Even Bulgaria and Romania are catching up. And we’re still scrubbing Europe’s staircase — but no one ever comes down to see us.
