Μεγαλώνω σε μια χώρα που αλλάζει με ταχύτητα, αλλά δεν ξέρω αν προλαβαίνω να την καταλάβω. Από τη μία, μου λένε ότι ζούμε την εποχή της προόδου, της συμπερίληψης, της ελευθερίας. Από την άλλη, βλέπω μια κοινωνία που μοιάζει να ασφυκτιά, να φοβάται, να διχάζεται.
Στις αρχές του 2021, οι αμερικανικές πρεσβείες άρχισαν να σηκώνουν τη σημαία της Υπερηφάνειας και του Black Lives Matter. Δεν ήταν μια απλή συμβολική κίνηση. Ήταν μια νέα μορφή εξαγωγής «αξιών», με στρατηγικό στόχο τη διαφοροποίηση από τη Ρωσία, αλλά και την αναδιάρθρωση των ίδιων των κοινωνιών της Δύσης. Στην Ελλάδα, το κύμα αυτό έφτασε γρήγορα. Ο γάμος των ΛΟΑΤΚΙ+ νομοθετήθηκε εν μία νυκτί και παρουσιάστηκε ως αναγκαία γεωστρατηγική προσαρμογή. Από τη μία ο φιλελευθερισμός, από την άλλη το Πατριαρχείο Μόσχας.
Ως νέος, δεν είμαι εναντίον της ελευθερίας των άλλων. Αλλά αναρωτιέμαι: πότε η ανάγκη για ελευθερία μετατράπηκε σε κρατική επιβολή ατζέντας; Πότε η προώθηση της διαφορετικότητας πέρασε στο σημείο όπου όποιος εκφράζει αμφιβολία θεωρείται εχθρός του «προοδευτισμού»;
Βλέπω ναούς να βανδαλίζονται, παιδικά έργα να σεξουαλικοποιούνται, σάτιρα να «ακυρώνεται» και καλλιτέχνες να φιμώνονται επειδή δεν είναι «αρκετά ευαίσθητοι». Βλέπω επιχορηγήσεις σε έργα με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, ενώ οι νέοι καλλιτέχνες που μιλούν απλά, ανθρώπινα, μένουν στο περιθώριο. Βλέπω ένα κράτος που πλέον δεν προωθεί απλώς την ανεκτικότητα, αλλά επιβάλλει έναν τρόπο ζωής και σκέψης.
Δεν είμαι ούτε με τους ακραίους, ούτε με τους φανατικούς. Είμαι με την αλήθεια, με την ελευθερία όλων – και με το δικαίωμα να σκέφτεσαι χωρίς φόβο. Αν αυτή είναι η νέα δημοκρατία, τότε πρέπει να την ξανασκεφτούμε.
—————————
Living in Woke Greece – A Generation Between Identity and Geopolitics
When flags wave for freedom, but society feels suffocated – A young voice from Greece in 2025
I’m growing up in a country that’s changing fast – but I’m not sure I can keep up. On one hand, they say we live in an age of progress, inclusion, and freedom. On the other, I see a society that’s tense, confused, and deeply divided.
In early 2021, U.S. embassies began raising the Pride and Black Lives Matter flags. It wasn’t just symbolic. It was a new form of value export – a geopolitical signal, aimed not only at distancing the West from Russia but also at reshaping the very core of Western societies. In Greece, the wave arrived quickly. The same-sex marriage law passed overnight, framed as a geostrategic necessity. Liberalism versus the Moscow Patriarchate.
As a young person, I don’t oppose others’ freedom. But I ask: when did the call for freedom become the state enforcement of a single worldview? When did promoting diversity cross the line into punishing those who simply have doubts?
I see churches vandalized, children’s content sexualized, comedians silenced, and artists canceled for not being “sensitive enough.” I see public funding going to provocative projects while thoughtful, genuine voices are sidelined. I see a state not just encouraging tolerance, but enforcing a lifestyle.
I’m not with extremists. I’m not with radicals. I’m with truth, with freedom – and with the right to think without fear. If this is the new democracy, maybe we need to rethink it.
