Τις τελευταίες μέρες, εδώ στο χωριό, νιώθω πως κάτι δεν πάει καλά. Όλοι παρατηρούμε μια αυξημένη κινητικότητα του κ. Μητσοτάκη και των μέσων παραπληροφόρησης που τον συνοδεύουν σαν κοπάδι. Πάλι προσπαθούν να μας αλλάξουν κουβέντα. Να ξεχάσουμε. Να θάψουμε στο χώμα, μαζί με τις πατάτες μας, την τραγωδία των Τεμπών.
Μα η μνήμη δεν ξεριζώνεται τόσο εύκολα όσο οι ελιές. Προσπαθούν να χτίσουν άλλο κλίμα – κλίμα “προόδου”, όπως λένε – με ψεύτικα χαμόγελα και τηλεοπτικά νούμερα που ποτέ δεν βγήκαν από την κάλπη. Ο πρωθυπουργός, λένε, ανεβαίνει. Μα εγώ βλέπω μόνο τη γη να καίγεται, τις επιδοτήσεις να χάνονται και το κράτος να σιωπά.
Φορούν τα κανάλια το κουστούμι της σιγουριάς. Λένε πως η ΝΔ θα νικήσει ξανά. Κι αν δεν νικήσει; Θα αρχίσουν οι κουβέντες για συνεργασίες. Μα ποιος να συνεργαστεί με ποιον, όταν τα πάντα μυρίζουν σήψη; Πίσω από τα χαμόγελα των δημοσιογράφων, εγώ βλέπω φόβο. Φόβο μην πέσει η βιτρίνα. Φόβο για το αύριο χωρίς αρχηγό.
Όσα σκάνδαλα και να κουκουλώσουν, όσα πορίσματα κι αν εξαφανιστούν, η αλήθεια φυτρώνει. Σαν το ζιζάνιο στο χωράφι – πάντα βρίσκει τρόπο να βγει στην επιφάνεια. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ μάς δείχνει πόσο βαθιά έχει απλωθεί η διαπλοκή, πόσο εύκολα η “ανάπτυξη” γίνεται εμπόριο ψυχών.
Η ΝΔ αποφεύγει τη νομιμότητα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Οι δημοσκοπικές εταιρείες, αντί να αποτυπώνουν την αλήθεια, φτιάχνουν μια εικονική πραγματικότητα, έναν πίνακα ζωγραφισμένο με ψευδαισθήσεις. Όπως λέει και ο Ζαν Μποντριγιάρ, δεν αποτυπώνουν, αλλά κατασκευάζουν. Κι εμείς μένουμε μ’ ένα ερώτημα: ποιον κόσμο μας πουλάνε;
———————————-
Buried in Lies and Dust – A Farmer’s Voice from the Fields of Greece
Political theatre, staged polls, and a country urged to forget the blood of Tempi
These days, from my small village, I sense something’s off. There’s a strange buzz around Prime Minister Mitsotakis and the machinery of media manipulation that follows him. Once again, they’re trying to change the subject. To make us forget. To bury the tragedy of Tempi beneath the dirt – alongside our crops.
But memory doesn’t get uprooted as easily as olive trees. They’re trying to build a “new climate” – a climate of “progress,” they say – by peddling fake smiles and polling numbers that were never cast by any real vote. The Prime Minister is “rising,” they say. Yet all I see rising is dust – as subsidies vanish and the state turns its back.
The TV anchors put on their suits of certainty. They tell us that New Democracy is bound to win again. But what if they don’t? Then come the whispers of coalitions. But who will join with whom, when everything reeks of decay? Behind the polished smiles of journalists, I see fear. Fear that the illusion might crumble. Fear of tomorrow without a leader.
No matter how many scandals they cover up, no matter how many files they erase, the truth grows back – like a weed in the field, always finding a way to break through. The OPEKEPE scandal shows us how deep the corruption runs, how easily “development” becomes a marketplace for selling out the people.
New Democracy avoids legality like the devil avoids holy water. Polling companies don’t reflect reality – they fabricate it. They draw a picture painted with illusions. As Jean Baudrillard said, “Polls don’t capture democracy, they manipulate it.” And we are left wondering: what world are they selling us?
