ΕΙΝΑΙ εντυπωσιακό – όχι γιατί η Ελλάδα ήρθε έκτη στη Eurovision. Αλλά γιατί η ψευτοελίτ αυτής της χώρας, αυτή η σάπια, αυτάρεσκη παρέα της απόλυτης ασημαντότητας, υποκρίνεται ότι δεν κατάλαβε γιατί χιλιάδες Έλληνες διάλεξαν τη νεαρή από τον Πόντο να τους εκπροσωπήσει.
Δεν το κατάλαβαν γιατί δεν ξέρουν πια τι πάει να πει ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ.
Ξέχασαν τον “συνωστισμό” της Σμύρνης που έγινε δάκρυ και φλόγα στις ψυχές. Ξέχασαν το Κόκκινο Ποτάμι, τον Άγιο Παΐσιο, το Φαμαγκούστα, τη Μαριούπολη. Ξεχνούν συστηματικά ό,τι ενώνει τον λαό με τις ρίζες του.
Και χλεύασαν. Είπαν «μόνο έκτοι». Δεν είδαν ότι ήρθαμε έκτοι με λέξεις ελληνικές – «ξέθωρο», «ριζωμός», «ξαποστάσω» – και μια ιστορία από αίμα, μνήμη και τιμή.
Δεν τους ενοχλεί η μουσική. Τους ενοχλεί η ΜΝΗΜΗ.
Κι όταν ο λαός σηκώνει κεφάλι, αυτοί τρέχουν να το καλύψουν με «θετικές ατζέντες», deals και σιωπές. Αποφεύγουν λέξεις όπως «γενοκτονία». Λες και η Ιστορία είναι διαπραγματεύσιμη.
Ξεχνούν ότι το Έθνος δεν διαλύεται με hashtags και χορηγίες. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεχνούν, που θυμούνται για να μην πεθάνουν, αυτή η χώρα έχει μέλλον.
Όταν η στιγμή έρθει – και θα έρθει – όσες φορές κι αν πάνε στο Άγιο Όρος για τα μάτια του κόσμου, θα είναι αργά. Γιατί τότε, οι αληθινές αξίες θα νικήσουν τις ψεύτικες.
————————–
It’s not impressive that Greece came sixth at Eurovision.
What’s impressive is that the so-called elite — that fake establishment of this country, this decaying aristocracy clinging to its illusion of relevance — pretends it doesn’t understand why thousands of Greeks chose that young woman from Pontus to represent them.
They don’t understand — because they no longer know what Hellenism means.
They forgot the “crowding” lie of Smyrna, the burning history that brought tears and fury.
They forgot the Red River, Saint Paisios, Famagusta, and the tears of Mariupol.
They forget, constantly, everything that binds the people to their roots.
And they mocked.
“Only sixth,” they said.
They didn’t notice that we came sixth speaking Greek – using words like “faded,” “rooted,” “rest,” “treasure” – and telling a story made of memory, loss, and pride.
The music doesn’t bother them.
It’s memory that scares them.
And when the people raise their heads, these elites rush to drown it out with “positive agendas,” shady business deals, and polite silences.
They avoid words like “genocide”, as if history is up for negotiation.
But they forget: a nation does not disappear with hashtags and press releases.
As long as there are people who remember – who remember in order to survive – this country has a future.
And when that moment comes – and it will come – no matter how many trips they make to Mount Athos for appearances, it will be too late.
Because by then, true values will have defeated fake ones.
