Με το γνώριμο ύφος της επίσημης αδιαφορίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπέρασε το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, δηλώνοντας πως «δεν τον απασχολεί». Όμως, πίσω από τις λέξεις, η αμηχανία είναι εμφανής.
Ο πρώην πρωθυπουργός παραμένει πολιτικά ενεργός και μετρά κάθε του βήμα, ενώ ο σημερινός βλέπει καθαρά τον κίνδυνο: ένα κόμμα Σαμαρά δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να αφαιρέσει κρίσιμες ψήφους, κυρίως από τους λεγόμενους «παραδοσιακούς δεξιούς».
Ο Σαμαράς έχει ιστορικό. Ρίχνει κυβερνήσεις, προκαλεί ρήγματα, μαγνητίζει απογοητευμένους νεοδημοκράτες. Από το 1993 που οδήγησε στην πτώση Μητσοτάκη, μέχρι την πρόσφατη διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία, παραμένει σταθερά απέναντι από την οικογένεια Μητσοτάκη.
Πολιτικά, κρατά πατριωτική ρητορική και ισχυρές θέσεις στα εθνικά θέματα, ενώ δεν φοβάται να τα βάλει με το «σύστημα». Μπορεί να μην είναι εύκολος ο δρόμος αυτή τη φορά, κουβαλά όμως μαζί του μια αναγνωρισιμότητα, αλλά και έναν σκληρό πυρήνα υποστηρικτών.
Το ερώτημα δεν είναι πια αν ο Μητσοτάκης ανησυχεί. Είναι αν ο Σαμαράς θα είναι ο πρώτος «μνημονιακός» πρώην πρωθυπουργός που θα καταφέρει πολιτικό comeback, εκεί όπου Παπανδρέου, Βενιζέλος και Καμμένος απέτυχαν παταγωδώς.
Το ρήγμα είναι ήδη εδώ. Το αν θα μετατραπεί σε ρήξη, θα φανεί το επόμενο διάστημα.
————————–
With the familiar tone of official indifference, Kyriakos Mitsotakis brushed aside the possibility of Antonis Samaras founding a new party, stating that “it does not concern him”. But behind the words, the embarrassment is evident.
The former prime minister remains politically active and counts his every step, while the current one clearly sees the danger: a Samaras party to the right of New Democracy could take away crucial votes, especially from the so-called “traditional right-wingers”.
Samaras has a track record. He brings down governments, causes rifts, and attracts disillusioned neo-democrats. From 1993, which led to the fall of Mitsotakis, to his recent expulsion from New Democracy, he has remained firmly opposite the Mitsotakis family.
Politically, he holds patriotic rhetoric and strong positions on national issues, and is not afraid to take on the “system”. It may not be an easy road this time, but he carries with him a name recognition and a hard core of supporters.
The question is no longer whether Mitsotakis is worried. It is whether Samaras will be the first “monumental” former prime minister to make a political comeback where Papandreou, Venizelos and Kammenos failed miserably.
The rift is already here. Whether it will turn into a rupture will be seen in the next period.
