Στα στενά των πόλεων, δεν βρυχάται λιοντάρι. Βρυχάται η Εξουσία, με σάπια αλλά χρυσή σάρκα και βλέμμα ψεύτικο, να μπερδεύει τους δρόμους με υποσχέσεις που μυρίζουν.
Η νέα γενιά το βλέπει, το ζει, το υπομένει – με τα όνειρα που δεν έχουν τόπο να ξεδιπλωθούν, και τα πτυχία που γίνονται απλώς διαπιστεύσεις σε έναν κόσμο που ξεχνά τη λέξη «μέλλον».
Ο Ηρακλής του σήμερα δεν κρατά ρόπαλο. Δεν χρειάζεται. Είναι ένας άνεργος που κρατά κινητό, hashtag και φωνή. Στη θέση της δύναμης του παρελθόντος, έχει τη δύναμη της εικόνας, της φωνής που τρυπά τον τοίχο της απομόνωσης.
Η μάχη δεν είναι πλέον με το θηρίο του μύθου, είναι με το θηρίο του καιρού μας – την αμήχανη και άνοστη σιωπή, την αδικία, την έωλη αναγκαιότητα να υπομένεις.
Και εκεί , σε βρίσκει.
Με επιμονή, με την αλήθεια της φωνής που ταξιδεύει ανάμεσα από τα κάθε λογής σύνορα, υπάρχεις. Χωρίς φίλτρα. Το λιοντάρι σωπαίνει. Και το μόνο που μένει, είναι ο κόσμος που αρχίζει να ξυπνά.
