Ο πρώτος άθλος του Ηρακλή ήταν η εξόντωση του λιονταριού της Νεμέας, ενός τέρατος αήττητου, με δέρμα σκληρό σαν πέτρα, αδιαπέραστο από κάθε όπλο. Μα σήμερα, το λιοντάρι δεν είναι το ίδιο. Δεν περιφέρεται στα δάση, ούτε καταστρέφει χωριά. Η μορφή του άλλαξε, φόρεσε κοστούμια, κατέκτησε τίτλους και ονόματα. Τώρα, το λιοντάρι ζει στις αίθουσες των βουλών, στις επιτροπές των εταιρειών, στα κεντρικά γραφεία των σταθμών ειδήσεων, κυβερνώντας με τον τρόμο, όχι με τα νύχια του.
Η νέα γενιά, αυτής της εποχής, αντικρίζει το τέρας καθημερινά. Στις ουρές του ΟΑΕΔ, στα ράφια των σούπερ μάρκετ γεμάτα με άδειες τσέπες, στα inbox γεμάτα από αρνήσεις και απορρίψεις. Ο σημερινός Ηρακλής δεν είναι υπεράνθρωπος. Είναι εκείνος που ξυπνάει κάθε πρωί με την ελπίδα να παλέψει κόντρα στη στυγνή στατιστική. Και, αντί για βία, χρησιμοποιεί τη φωνή του.
Όπως ο αρχαίος ήρωας χρησιμοποίησε το δέρμα του λιονταριού για να το νικήσει, έτσι και ο σύγχρονος πολίτης χρησιμοποιεί το ίδιο το όπλο του συστήματος – την πληροφορία. Η αλήθεια, οι λέξεις, οι εικόνες. Το σκοτάδι που προσπαθεί να καλύψει τα πάντα, διαλύεται μόλις το φως διαπεράσει τις αθέατες γωνιές του κόσμου. Και το λιοντάρι, αυτό το σύστημα του φόβου, δεν πεθαίνει. Απλώς χάνει τη δύναμή του.
Ίσως οι άθλοι να μην τελείωσαν ποτέ. Ίσως απλώς άλλαξε το σκηνικό. Κι εμείς, σήμερα, περιμένουμε όχι για να γίνουμε ήρωες, αλλά για να μην μείνουμε σιωπηλοί. Γιατί το φως πάντα θα βρίσκει το δρόμο του, ακόμα και όταν όλα γύρω μοιάζουν σκοτεινά.
Στα στενά των πόλεων, δεν βρυχάται λιοντάρι. Βρυχάται η Εξουσία, με σάπια αλλά χρυσή σάρκα και βλέμμα ψεύτικο, να μπερδεύει τους δρόμους με υποσχέσεις που μυρίζουν.
Η νέα γενιά το βλέπει, το ζει, το υπομένει – με τα όνειρα που δεν έχουν τόπο να ξεδιπλωθούν, και τα πτυχία που γίνονται απλώς διαπιστεύσεις σε έναν κόσμο που ξεχνά τη λέξη «μέλλον».
Ο Ηρακλής του σήμερα δεν κρατά ρόπαλο. Δεν χρειάζεται. Είναι ένας άνεργος που κρατά κινητό, hashtag και φωνή. Στη θέση της δύναμης του παρελθόντος, έχει τη δύναμη της εικόνας, της φωνής που τρυπά τον τοίχο της απομόνωσης.
Η μάχη δεν είναι πλέον με το θηρίο του μύθου, είναι με το θηρίο του καιρού μας – την αμήχανη και άνοστη σιωπή, την αδικία, την έωλη αναγκαιότητα να υπομένεις.
Και εκεί , σε βρίσκει.
Με επιμονή, με την αλήθεια της φωνής που ταξιδεύει ανάμεσα από τα κάθε λογής σύνορα, υπάρχεις. Χωρίς φίλτρα. Το λιοντάρι σωπαίνει. Και το μόνο που μένει, είναι ο κόσμος που αρχίζει να ξυπνά.
