@nikoskarabasis Follow — Comment — Share Πες μας στα σχόλια: Τι ζούμε; 🎯 Η χώρα πάλλεται σαν σπασμένο νευρικό σύστημα. Και κανείς δεν μιλά. Εσύ το βλέπεις; Ή το έχεις συνηθίσει; «Σε ποια πρόταση αναγνωρίζεις τη σημερινή Ελλάδα;» #αληθεια #ελλαδα #κοινωνια #πολιτικη #TheTruthNetwork #KarabasisReports #nikoskarabasisgr
♬ original sound – nikos karabasis
Μισείς αυτή τη χώρα γιατί παραληρεί με τον τρόπο που παραληρεί ένα αποσυντονισμένο νευρικό σύστημα: με συστολές, με ρήξεις, με ανεξέλεγκτες εκφορτίσεις που διαπερνούν τον κοινωνικό της φλοιό και μετατρέπουν ολόκληρο το συλλογικό σώμα σε μια τεράστια, σπασμωδική σύναψη.
Δεν πρόκειται για απλή δυσλειτουργία. Πρόκειται για μια ριζική απορρύθμιση του νοήματος, μια ολική διάλυση των κέντρων λήψης πραγματικότητας.
Η Ελλάδα—το φάντασμα της Ελλάδας, το ψυχόγραμμα της Ελλάδας—έχει εισέλθει σε μια περίοδο παρανοϊκής φρενίτιδας τέτοιας έντασης, που πλέον δεν ξέρεις αν βιώνεις την πραγματικότητα ή την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας.
Δεν ξέρεις αν τα αίτια είναι βιοχημικά ή μεταφυσικά, εμβολιαστικά ή αντι-εμβολιαστικά, νευρολογικές διαταράξεις ή ηθικές παραμορφώσεις. Το μόνο βέβαιο είναι πως το περιβάλλον πάλλεται από μια μόνιμη ηχώ παραληρήματος που διεισδύει στον αμφιβληστροειδή, στο ακουστικό τύμπανο, στον ίδιο τον τρόπο πρόσληψης του κόσμου.
Η χώρα έχει μεταμορφωθεί σε μια νευροψυχιατρική τοπολογία όπου η λογική και η αποδιοργάνωση δεν διακρίνονται πια ως αντίθετοι πόλοι, αλλά ως αλληλένδετες μορφές της ίδιας εκφυλιστικής διαδικασίας.
Περπατάς στο δρόμο και διαπιστώνεις ότι οι άνθρωποι δεν φέρουν πια πρόσωπα αλλά ηχώ—αντηχήσεις μιας συλλογικής σύγχυσης.
Τα πρόσωπα έχουν χάσει τη γραμματική τους, τις προθέσεις τους, την εσωτερική τους σύνταξη. Ξεχειλίζουν από τυχαίες σημασίες, από σπασμένες φωνολογίες, από άναρθρες εκφορές που θυμίζουν περισσότερο ηλεκτρικές διαταραχές παρά ανθρώπινο λόγο.
Η δημόσια σφαίρα δεν είναι πια πεδίο διαλόγου αλλά πεδίο πλεονάζουσας ηχητικότητας, ένας θόρυβος που υπερφαλαγγίζει κάθε δυνατότητα αναστοχασμού.
Και αυτή η χώρα, μέσα σε αυτό το παραμιλητό, όχι μόνο δεν σοκάρεται, αυτολιπαίνεται από το ίδιο της το παραλήρημα. Η παραφροσύνη γίνεται ο νέος εθισμός της, η νέα της οντολογική απόλαυση.
Το βλέπεις στους θεσμούς της που λειτουργούν σαν άρρωστες βαλβίδες καρδιάς—ανοίγουν και κλείνουν ακατάπαυστα, παράγοντας εμβολές που διοχετεύονται σε κάθε κοινωνικό αγγείο.
Το νιώθεις στους νόμους της που σχηματίζουν λαβύρινθους χωρίς έξοδο, στις ηθικές της αξίες που έχουν γίνει ολοσκότεινες, αδιαφανείς, σαν εκφυλισμένοι νευροδιαβιβαστές που δεν μπορούν πια να μεταφέρουν τίποτα χωρίς να παραμορφώσουν τα πάντα.
Η ιστορία της πάλλεται σαν αλλόκοτο σώμα που έχει ξεχάσει τη δική του αφήγηση και τώρα επαναλαμβάνει σπασμωδικά την ασθένειά του αντί για το παρελθόν του.
Δεν υπάρχει καθαρή πραγματικότητα πλέον.
Υπάρχει μόνο μια κοινοπραξία εμμονών, μια ρευστή μάζα από φαντασιώσεις, φόβους, παραπληροφορίες, ημιμαθείς βεβαιότητες, κραυγές χωρίς αναφορά.
Ο κοινωνικός ιστός μοιάζει με ακατάστατο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα: κορυφώσεις, βυθίσεις, απότομες εκφορτίσεις, κενά, θόρυβοι, τυχαίες συχνότητες. Μια χώρα που δεν σκέφτεται, που μόνο εκπέμπει. Μια χώρα που δεν αντιλαμβάνεται, μόνο αντιδρά.
Και εμείς, εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό το φάσμα διαταραχής, προσπαθούμε να διακρίνουμε αν η παραφροσύνη είναι εξωτερική, αν ανήκει στο περιβάλλον, ή αν είναι ήδη οργανικά ενσωματωμένη μέσα μας.
Αν η χώρα παραληρεί ή αν εμείς έχουμε γίνει οι δέκτες που ενισχύουν το παραλήρημά της. Αν το έδαφος είναι τοξικό ή αν έχει γίνει τοξική η ίδια η εσωτερική μας γλώσσα.
Γιατί η χώρα δεν κατοικεί μόνο στο γεωγραφικό της περίγραμμα, κατοικεί μέσα στη νοηματική μας αρχιτεκτονική, στα συντακτικά μας αντανακλαστικά, στις σιωπές και τις χειρονομίες μας.
Η Ελλάδα είναι πλέον ένας απέραντος θάλαμος απομόνωσης, ένα αδιαχώρητο σύμπλεγμα φωνών που δεν συνεννοούνται, δεν επικοινωνούν, δεν αναγνωρίζουν.
Το κανονικό και το παθολογικό έχουν αλληλοδιαποτιστεί σε τέτοιο βαθμό που είναι αδύνατο να διακρίνεις πού τελειώνει η εύλογη ανησυχία και πού αρχίζει η συλλογική ψύχωση.
Οι λογικοί φαίνονται ύποπτοι, οι παράλογοι εύπιστοι, οι ουδέτεροι ένοχοι. Η δημόσια ατμόσφαιρα δομείται πάνω σε μια διαρκή ψυχοσωματική ταλάντωση, μια αμφισημία που δεν καταλαγιάζει ούτε στιγμή.
Και το πιο φρικώδες: ότι την αγαπάμε ακόμη. Ότι παραμένει το αποτύπωμα που δεν ξεκολλά από το δέρμα, η σκιά που δεν υποχωρεί, η αρρώστια που δεν θέλει θεραπεία.
Αυτή η χώρα έχει γίνει ο παθολογικός μας δίδυμος: αναπνέουμε με τους πνεύμονές της, μολυνόμαστε από τα συμπτώματά της, εκφραζόμαστε με τις δυσλειτουργίες της.
Το σκοτάδι της έχει πάψει να είναι εξωτερική συνθήκη και είναι ενδογενής, ενδοφλέβιος, κυκλοφορεί μαζί με το αίμα μας. Και όσο την κοιτάζω, όσο την αφουγκράζομαι, τόσο νιώθω την καρδιά μου να παραμορφώνεται, να παίρνει το σχήμα της, να αποκτά τη δυσλειτουργία της.
Και αυτή η επώδυνη ταύτιση—αυτό το σιωπηλό, μοιραίο συμπέρασμα—είναι, ίσως, το πιο τρομακτικό σημείο της σύγχρονης ελληνικής κατάστασης: ότι το παραλήρημα δεν ξέρει πια από πού προήλθε και πού κατευθύνεται.
Ότι η χώρα κι εμείς είμαστε πια το ίδιο σύμπτωμα. Το ίδιο ρήγμα. Το ίδιο αμείλικτο παραμιλητό. Ένα συνεχές χωρίς έξοδο, χωρίς ανάσα, χωρίς επιστροφή.
Μάνος Λαμπράκης | FB
