@nikoskarabasis Η Ελλάδα αλλάζει χωρίς να το λένε. Η γκρίζα ζώνη φουσκώνει. Ο Κανένας προηγείται. Και το πολιτικό σύστημα κάνει πως δεν βλέπει… 🌐🔗 nikoskarabasis.gr | The TRUTH NetWork | By the Power of Signature 📌 Αν θέλεις αλήθεια — όχι ετικέτες, πάτα Follow. Μοιράσου το. Και γράψε στα σχόλια: "Τι θέλει πραγματικά ο λαός;" 💬 Πόσοι ακόμη πρέπει να ξυπνήσουν για να αλλάξει η χώρα; 🔖 #πολιτική #αλήθεια #εκλογές #κοινωνία #Ελλάδα #σχόλιο #δημοσιογραφία #TheTruthNetwork #KarabasisReports
♬ original sound – nikos karabasis
Όλες οι δημοσκοπήσεις συμφωνούν σε κάτι που τρομάζει.
Η “γκρίζα ζώνη” μεγαλώνει.
Όλο και περισσότεροι δεν αποφασίζουν.
Όλο και περισσότεροι ψηφίζουν “κάτι άλλο”.
Όλο και περισσότεροι ζητούν “νέα κόμματα”.
Και πάρα πολλοί λένε ανοιχτά ότι δεν θα ψηφίσουν.
Η Metron Analysis, πριν από τρεις εβδομάδες, κατέγραψε κάτι απίστευτο:
Εξήντα τοις εκατό ζητούν νέο πολιτικό φορέα.
Και η Marc, πριν από μία εβδομάδα, είπε το πιο ανησυχητικό:
Οι αναποφάσιστοι μειώνονται λίγο…
Αλλά αυξάνονται εκείνοι που δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να ψηφίσουν ποτέ.
Κι έτσι, με όλα τα μικρά πάνω–κάτω των κομμάτων,
ο πρώτος στις δημοσκοπήσεις είναι ένας:
Ο Κανένας.
Γιατί;
Η απάντηση είναι απλή:
Τα κόμματα που ζητούν να κυβερνήσουν…
είναι παραλλαγές του ίδιου μοντέλου.
Κι αυτό το μοντέλο απέτυχε.
Τριάντα χρόνια τώρα, η Ελλάδα ζει το ίδιο παράδοξο:
Οι κυβερνήσεις αλλάζουν.
Η πολιτική μένει ίδια.
Ο Κώστας Σημίτης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου.
Ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Φαινομενικά διαφορετικοί.
Στην πράξη, τέσσερα επεισόδια της ίδιας ιδεολογικής μήτρας.
Μιας μήτρας που βλέπει την Ελλάδα όχι ως χώρα,
αλλά ως “χώρο”.
Ως πεδίο εφαρμογής πολιτικών που σχεδιάζονται αλλού.
Μιας μήτρας που πιστεύει ότι “η Ευρώπη έχει πάντα δίκιο” –
ακόμη κι όταν δεν έχει στρατηγική.
Μιας μήτρας που θέλει ανάπτυξη χωρίς παραγωγή,
ευημερία με δανεικά,
επιδοτήσεις αντί για επενδύσεις,
και έναν λαό τόσο αποδυναμωμένο
που να μην μπορεί να αντιδράσει.
Μιας μήτρας που αποδέχεται Δικαιοσύνη πιεσμένη,
χειραγωγημένη,
ή απλώς φιμωμένη.
Ο Σημίτης το βάφτισε “εκσυγχρονισμό”.
Ο Παπανδρέου το βάφτισε “παγκοσμιοποίηση”.
Ο Τσίπρας το βάφτισε “πρώτη φορά αριστερά”.
Ο Μητσοτάκης το βάφτισε “σταθερότητα”.
Τέσσερα διαφορετικά ονόματα.
Ένα μοντέλο.
Και η Ελλάδα βυθίζεται.
Κι όμως, υπήρξαν δύο εξαιρέσεις.
Δύο μόνο κυβερνήσεις που τόλμησαν να κάνουν το αντίθετο:
Του Κώστα Καραμανλή.
Του Αντώνη Σαμαρά.
Παραγωγή.
Σύνορα.
Ενέργεια.
Εθνικό συμφέρον.
Όχι όταν έπρεπε.
Γι’ αυτό και χτυπήθηκαν.
Γι’ αυτό και υπονομεύθηκαν.
Γι’ αυτό και έπεσαν με τρόπους που μόνο “καθαροί” δεν ήταν.
Σήμερα όμως κάτι τελειώνει.
Το μοντέλο Σημίτη – Παπανδρέου – Τσίπρα – Μητσοτάκη
δεν έχει πια καύσιμα.
Δεν πείθει.
Δεν λειτουργεί.
Δεν αποδίδει.
Και καταρρέει.
Η κοινωνία το έχει καταλάβει.
Και δεν δέχεται πια να μετριέται ως “πληθυσμός”.
Θέλει να μιλήσει ως λαός.
Με ταυτότητα.
Με κυριαρχία.
Με φωνή.
Και ψάχνει ποιος θα εκφράσει αυτή τη φωνή.
Για να αποκτήσει πρόσωπο αυτός που προηγείται σταθερά παντού:
Ο Κανένας.
