@nikoskarabasis Η Κύπρος σε πολεμική τροχιά – Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη; 📝 Η αποστολή φρεγατών και μαχητικών στην Κύπρο δεν είναι συμβολισμός. Είναι στρατιωτική επιλογή. Σε μια Μέση Ανατολή που φλέγεται, κάθε κίνηση μετρά. Και κάθε κίνηση έχει συνέπειες. Η ευθύνη είναι πολιτική. Και είναι ονομαστική. 🌐🔗 nikoskarabasis.gr ✒️ The TRUTH Network | By the Power of Signature. 📢 Αν θεωρείς ότι η κοινωνία πρέπει να γνωρίζει το πραγματικό ρίσκο, κάνε like. Αν πιστεύεις ότι η εξωτερική πολιτική χρειάζεται διαφάνεια, γράψε τη γνώμη σου. Αν θες να ανοίξει ουσιαστικός διάλογος, κοινοποίησε το βίντεο. Ακολούθησε για ανάλυση χωρίς φίλτρα. 🏷 #πολιτική #γεωπολιτική #Κύπρος #ΜέσηΑνατολή #εξωτερικήπολιτική #εθνικήασφάλεια #ανάλυση #διπλωματία #πολεμος #Ελλάδα #TheTruthNetwork #nikoskarabasis #KarabasisReports
♬ original sound – nikos karabasis
Η Κύπρος μπαίνει σε πολεμική ζώνη.
Όχι γιατί το αποφάσισε ο λαός της.
Αλλά γιατί στο έδαφός της υπάρχουν ξένες στρατιωτικές βάσεις που χρησιμοποιούνται σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Και όταν μια βάση χρησιμοποιείται για πλήγματα, γίνεται αυτομάτως στόχος.
Αυτό δεν είναι ιδεολογία. Είναι στρατιωτικός κανόνας.
Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση αποφασίζει αποστολή φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Η φρεγάτα “Κίμων”.
Δεύτερη φρεγάτα με σύστημα “Κένταυρος”.
Ζεύγος F-16.
Το ερώτημα είναι απλό και σκληρό:
Υπερασπιζόμαστε την Κυπριακή Δημοκρατία ή θωρακίζουμε στρατιωτικές εγκαταστάσεις τρίτων δυνάμεων;
Γιατί αν οι βάσεις χρησιμοποιούνται για επιθετικές ενέργειες, τότε η Κύπρος μετατρέπεται σε εμπόλεμο έδαφος.
Και μαζί της, μεταφέρεται και η Ελλάδα στην πρώτη γραμμή.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι μια διμερής σύγκρουση.
Είναι μια περιφερειακή ανάφλεξη που εμπλέκει κράτη, συμμαχίες, ενεργειακές οδούς και παγκόσμια συμφέροντα.
Τα Στενά του Ορμούζ απειλούνται.
Η ναυσιπλοΐα επηρεάζεται.
Η ενεργειακή ασφάλεια δοκιμάζεται.
Και όταν μπλοκάρονται τα περάσματα του πετρελαίου, δεν ανεβαίνουν μόνο οι τιμές.
Ανεβαίνει και το πολιτικό ρίσκο.
Ένα αποσταθεροποιημένο Ιράν, με εσωτερικές ρωγμές και εξωτερική πίεση, μπορεί να οδηγηθεί σε ανεξέλεγκτες επιλογές.
Και τότε η σύγκρουση παύει να είναι ελεγχόμενη.
Το ερώτημα της επόμενης ημέρας δεν είναι θεωρητικό.
Είναι απολύτως πραγματικό.
Αν η κλιμάκωση συνεχιστεί, ποιες βάσεις θα μπουν στο στόχαστρο;
Ποιες χώρες θα βρεθούν άμεσα εκτεθειμένες;
Και ποιος έχει μετρήσει το κόστος;
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι επικοινωνιακή διαχείριση.
Είναι ευθύνη.
Και η ευθύνη σε περίοδο πολέμου δεν συγχωρεί λάθη.
Όταν στέλνεις πλοία και μαχητικά, δεν κάνεις συμβολισμό.
Κάνεις επιλογή.
Και οι επιλογές αυτές γράφονται στην ιστορία.
Με κόστος.
