@nikoskarabasis ❤️ + 👤= Δύναμη στη φωνή μας! Κάνε Like και Follow τώρα! – Μια μάνα μιλάει για μια γενιά που έμαθε να ζει με λιγότερα απ’ όσα της αξίζουν. Όχι γιατί το διάλεξε — αλλά γιατί της το επιβάλαμε. #ΤοΜέλλονΠουΧρωστάγαμε #ΓενιάΧωρίςΑύριο #ΝέαΓενιά #Πανελλήνιες #Όνειρα #Φτώχεια #Αξιοπρέπεια #ΝέοιΧωρίςΜέλλον #ΣχόλιοΗμέρας #Εκπαίδευση #Εργασία #Μεροκάματο #μέλλονχωρίςβία #LostGeneration #YouthWithoutFuture #DreamsShattered #Dignity #EducationCrisis #WorkingYouth #SocialCommentary #WakeUpCall #VoiceOfMothers #hardtruthsabouthavingkids #NikosKarabasis #NikosKarabasisGr #ΔημοσιογραφίαΜεΥπογραφή #ΣχόλιαΜεΥπογραφή #ΗΔύναμηΤηςΥπογραφής #ΑνεξάρτητηΦωνή #ΑξιοπρέπειαΣτοΛόγο ♬ original sound – nikos karabasis
Σήμερα η κόρη μου φόρεσε ποδιά και έπιασε το δίσκο.
Όχι από επιλογή. Από ανάγκη.
Από εγκατάλειψη.
Από ένα κράτος και μια κοινωνία που δεν έχουν τίποτα να της προσφέρουν — παρά μόνο φθηνή εργασία και κουρασμένα όνειρα.
Μας έλεγαν:
“Δώστε στα παιδιά σας μόρφωση, στείλτε τα στο πανεπιστήμιο, εκεί θα βρουν το μέλλον τους.”
Ψέματα.
Τα σπουδάσαμε για να δουλεύουν σεζόνια σε ταβέρνες και καφέ.
Για να σπρώχνουν δίσκους και να παίρνουν μισθούς ντροπής.
Πανηγυρίζουν για τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας.
Μα δεν λένε ότι τα παιδιά μας δουλεύουν χωρίς δικαιώματα, χωρίς ωράρια, χωρίς ασφάλιση.
Σπουδάζουν και στο τέλος τους περιμένει μια ζωή στη νύχτα, στην εποχικότητα, στην ανασφάλεια.
Κι εμείς;
Ποιοι χαίρονται;
Εκείνοι που υποθήκευσαν το μέλλον της γενιάς μας και τώρα ξεπουλάνε και της δικής τους.
Η κόρη μου δεν εγκατέλειψε τα όνειρα.
Την εγκατέλειψαν οι κυβερνήσεις, τα υπουργεία, τα κούφια λόγια για “ανάπτυξη” και “προοπτικές”.
Την εγκατέλειψε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που φτιάχτηκε για να παράγει ανέργους με πτυχία.
Ντρέπομαι;
Ναι, ντρέπομαι.
Όχι για την κόρη μου.
Για όλους εμάς που συνηθίσαμε τη φτώχεια, το ξεπούλημα, την αδικία.
Για όλους εμάς που ψηφίζουμε εκείνους που μετατρέπουν τα παιδιά μας σε φθηνά χέρια για την τουριστική μας βιτρίνα.
Η κόρη μου είναι γενναία.
Εμείς δεν ξέρω αν είμαστε.
Γιατί το χειρότερο δεν είναι ότι τα παιδιά μας δουλεύουν για ψίχουλα.
Το χειρότερο είναι ότι το θεωρούμε φυσιολογικό.
Ότι αποδεχόμαστε πως η ζωή τους θα είναι φθηνότερη από τη δική μας.
Που βλέπουμε τα όνειρά τους να σπάνε και κάνουμε πως δεν τα ακούμε.
Αν υπάρχει κρίση, δεν είναι μόνο οικονομική — είναι κρίση αξιοπρέπειας.
Και αυτή την κρίση, εμείς τη μεγαλώσαμε και τους τη φορέσαμε σαν δεύτερο δέρμα.
Γιατί η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι ότι τα παιδιά μας δουλεύουν νύχτα για λίγα ευρώ.
Η μεγαλύτερη ήττα είναι ότι τους μάθαμε να μην περιμένουν τίποτα καλύτερο.
Να σκύβουν το κεφάλι μπροστά σε αφεντικά και πολιτικούς που τους θέλουν φτηνούς, υπάκουους και αναλώσιμους.
Αν υπάρχει προδοσία, δεν είναι μόνο απέναντι στα όνειρά τους —
είναι απέναντι στο μέλλον που τους χρωστάγαμε.
Και δεν τους το δώσαμε.
—————–
“The Future We Owe Them”
Today, my daughter put on her apron and picked up the serving tray.
Not by choice. Out of necessity.
Out of abandonment.
By a state and a society that have nothing to offer her — except cheap labor and broken dreams.
They told us:
“Educate your children, send them to university, that’s where they’ll find their future.”
Lies.
We sent them to study only for them to end up working in cafés and taverns.
To push trays and earn humiliating wages.
They boast about low unemployment rates.
But they don’t tell us that our children are working without rights, without proper hours, without insurance.
They study for years, only to find themselves trapped in a life of seasonal work and insecurity.
And who celebrates?
Those who mortgaged our generation’s future — and are now selling off theirs too.
My daughter didn’t abandon her dreams.
She was abandoned — by governments, ministries, and empty promises of “growth” and “opportunities.”
She was abandoned by an education system designed to produce graduates for unemployment.
Am I ashamed?
Yes, I am.
But not for my daughter.
I’m ashamed of us — for getting used to poverty, to betrayal, to injustice.
For electing those who turn our children into cheap labor for the country’s tourist shop window.
My daughter is brave.
I’m not sure we are.
Because the worst part isn’t that our children work for crumbs.
The worst part is that we treat it as normal.
That we accept their lives will be cheaper than ours.
That we watch their dreams crumble and pretend not to notice.
If there is a crisis, it’s not just economic — it’s a crisis of dignity.
And we nurtured it, dressing them in it like a second skin.
Because the greatest defeat isn’t that our children work nights for pennies.
It’s that we taught them to expect nothing better.
To bow their heads to bosses and politicians who want them cheap, obedient, disposable.
If there is betrayal, it’s not only against their dreams —
It’s against the future we owed them.
And never gave them.
