«Μας τρέφετε με όσα γράφετε, αλλά βρείτε να πείτε και κάτι στρογγυλό!», μου είπε με πατερική γαλήνη ένας πνευματικός άνθρωπος, εκεί, στον πέμπτο όροφο του κτιρίου «Μακεδονία». Ανέβαινε το ασανσέρ της ναυτιλιακής αυτοκρατορίας του καπετάν Παναγιώτη Τσάκου και δίπλα μας ανέβαινε κι ένας διάλογος: ο κόσμος της τεχνητής νοημοσύνης από τη μια, ο κόσμος της ανθρώπινης σοφίας από την άλλη.
Η αφορμή ήταν η παρουσίαση του συλλογικού τόμου για την ΑΙ που επιμελήθηκε ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, στον οποίο συμμετείχα με νομική ανάλυση των επιπτώσεων της ΑΙ στα ΜΜΕ. Από την ψηφιακή θεωρία, όμως, περάσαμε στην ψηφιακή πράξη: στην «αίθουσα ψηφιακού πολέμου» της εταιρίας. Εκεί, με θαυμασμό, είδαμε πώς λειτουργεί σήμερα ένας στόλος 100 πλοίων, συνδεδεμένος με δορυφόρους και 579 αισθητήρες, που προσφέρουν πληροφόρηση ανά δευτερόλεπτο.
Αλλά ποιος αποφασίζει όταν όλα κρέμονται σε μία ψηφιακή τρίχα; Η απάντηση, καθαρή: ο καπετάνιος. Ο άνθρωπος, που με την πείρα και την καρδιά του ζυγίζει τις συνθήκες. Γιατί τελικά, όπως έλεγε ο ίδιος ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος, η μεγαλύτερη απόσταση που έχει να διανύσει κανείς είναι από το μυαλό στην καρδιά.
Η ψηφιοποίηση, οι προσομοιωτές, οι κυβερνοεπιθέσεις, τα alerts από τα Στενά του Ορμούζ και την Τεχεράνη… όλα υπαρκτά. Αλλά μέσα σε όλα, ακούς μια κουβέντα για τη «φτώχεια και τη θάλασσα» και καταλαβαίνεις τι είναι ναυτιλία: είναι πολιτισμός.
Όταν στο τέλος, στην αυλή του κτιρίου, δύο Ελληνόπουλα μιλούσαν στα κινέζικα μπροστά στον καπετάνιο, και όταν κάποιος από τους παρευρισκόμενους είπε για μένα «Καλός!» και μετά πρόσθεσε «Οι καλοί είναι επικίνδυνοι», κατάλαβα ότι εν τέλει ο καλός δημοσιογράφος δεν είναι αυτός που χτυπά — είναι αυτός που βλέπει και λέει, όταν αξίζει: κάτι στρογγυλό.
Το ρεπορτάζ απο τον Μανώλη Κοττάκη και την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ
“Say something round!” — When it’s worth it, you say it
A visit to the “digital war room” of tomorrow’s shipping world, in the company of Captain Panagiotis Tsakos
“You feed us with what you write, but find something positive too. Say something round!” The elevator in the “Macedonia” building, home of Captain Panagiotis Tsakos’ shipping company, was heading to the fifth floor — the so-called digital war room. Along with it rose a conversation: between artificial intelligence and human intelligence.
We were there for the closed presentation of a collective volume on AI, edited by MP Evripidis Stylianidis, in which I contributed a legal text on AI’s impact on media. But theory met practice just next door: in the control center of a 100-vessel fleet, digitally connected to satellites and sensors — 579 per ship — providing data every second.
Who decides when the world is in crisis and everything is at stake? The answer was crystal clear: the captain. The human being. Because he is the one who can weigh data with intuition, judgment, and experience — especially in reading the weather and plotting the course.
Yes, the alerts were flashing: 1,032 cybersecurity threats at that moment, mostly from the US. Yes, missiles in Tehran had hit banks, and yes, the Strait of Hormuz was glowing red on the ship radar maps. But still, the doctrine remains grounded: “trust – tradition – teamwork.”
That word — tradition — isn’t just a slogan. It’s embodied in the presence of Captain Tsakos himself, whom I found sitting humbly in the courtyard as if in his childhood home in Kardamyla, Chios. Around him: experts, collaborators, and young Greeks demonstrating fluent Chinese — the new lingua franca of shipping.
As I was leaving, the same wise man who had earlier nudged me spiritually said to the captain, pointing to me: “He’s good!” And then added, “The good ones are dangerous.”
I agree. The good ones live on the edge. But sometimes — if it’s worth it — they say something round.
Τίτλος: “Ο καπετάνιος στον πύργο ελέγχου”
Σκηνή:
Στο πάνω μέρος της εικόνας, ένα τεράστιο πλοίο πλέει στον ωκεανό υπό συνθήκες καταιγίδας. Πάνω από το πλοίο, κυκλώνεται από ψηφιακά σήματα, δορυφορικές συνδέσεις, ειδοποιήσεις “ALERT” και εικονίδια κυβερνοαπειλών που έρχονται σαν αστραπές από διαφορετικές κατευθύνσεις (με εμβλήματα σημαδιών: ΗΠΑ, Ιράν, Τεχνητή Νοημοσύνη, κ.λπ.).
Στο κάτω μέρος, στο κτίριο “Μακεδονία”, μέσα από ένα μεγάλο παράθυρο φαίνεται μια αίθουσα ψηφιακού πολέμου, γεμάτη οθόνες, γραφήματα, αισθητήρες, προβολές και νούμερα. Στο κέντρο της αίθουσας στέκεται ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος, σαν μια πατρική φιγούρα – ήρεμος, γαλήνιος, καθισμένος σε σκαμνί – με το χέρι απλωμένο πάνω σ’ ένα παραδοσιακό ναυτικό χάρτη, όχι σε οθόνη. Δίπλα του, νέα παιδιά με τάμπλετ και headphones τον κοιτούν με σεβασμό.
Λεπτομέρεια:
Πίσω του, στον τοίχο, είναι γραμμένες οι τρεις αξίες: Εμπιστοσύνη – Παράδοση – Ομαδικότητα.
Στο κάτω δεξί μέρος, σαν σχόλιο:
Ένα φιγούρα δημοσιογράφου κρατά σημειωματάριο και ακούει κάποιον να του ψιθυρίζει:
«Πείτε κάτι στρογγυλό…»
