Τ’ ακούμε από τα ραδιόφωνα στα καΐκια και γελάμε πικρά. Οι αρχηγοί της Πλεύσης κι οι άλλοι της Αριστεράς έστειλαν λέει επιστολή στον Πρωθυπουργό, κατηγορώντας τον ότι δεν σταμάτησε τον πόλεμο στη Γάζα. Εμείς εδώ, στη Λέσβο, που έχουμε δει παιδιά από τη Συρία να ξεβράζονται, ξέρουμε καλά τι σημαίνει υποκρισία.
Ξαφνικά, ανακαλύψανε τη δύναμη της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή, που μέχρι χθες την κορόιδευαν. Τώρα μας λένε ότι μπορούμε να πιέσουμε τον Νετανιάχου πιο πολύ κι απ’ τον Μακρόν και τον Τραμπ. Αν δεν ήταν τραγικό, θα ’ταν αστείο.
Καταδικάζουν τη σφαγή – και καλά κάνουν. Αλλά ξεχνούν τη 7η Οκτωβρίου. Ξεχνούν ότι η Χαμάς κρατάει ακόμη ομήρους. Ξεχνούν πως οι Παλαιστίνιοι δεν είναι η Χαμάς – και πως το Ισραήλ δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου.
Θυμώνουμε, όχι γιατί νοιάζονται για τα παιδιά της Γάζας – αλλά γιατί δεν νοιάστηκαν το ίδιο για τα παιδιά του Σουδάν, της Ουκρανίας, ή της Βόρειας Κορέας. Η ευαισθησία τους είναι επιλεκτική. Και μοιάζει με σιωπηλό αντισημιτισμό.
Ζητάνε να διακοπούν οι στρατιωτικές σχέσεις με το Ισραήλ. Μα αυτό δεν το ζητούσε πάντα η Τουρκία; Και τώρα το ζητάνε κι εκείνοι;
Ούτε στα κουπιά δεν κάνει να εμπιστεύεσαι όσους βλέπουν τα πράγματα έτσι μονόπλευρα. Γιατί αν είσαι αληθινός άνθρωπος της ειρήνης, δε ρίχνεις λάδι στη φωτιά – ούτε ψάχνεις ψήφους μες στα ερείπια.
——————————-
The Fisherman of Lesvos and the Waves of Hypocrisy
From Lesvos, you can see far. Even beyond Gaza.
We hear it on the radios in our boats and bitter laughter fills the sea breeze. The leaders of Plefsi and other leftist parties sent a letter, they say, accusing the Prime Minister of not stopping the war in Gaza. But here in Lesvos, we’ve seen children from Syria wash ashore. We know well what hypocrisy looks like.
Suddenly, they discovered Greece’s diplomatic power—power they used to mock. Now they claim we could pressure Netanyahu more than Macron or Trump ever could. If it weren’t tragic, it would be laughable.
They condemn the slaughter—and rightly so. But they forget October 7th. They forget that Hamas still holds hostages. They forget that Palestinians are not Hamas—and that Israel is not just Netanyahu.
What angers us is not that they care for Gaza’s children—but that they didn’t care the same for the children of Sudan, Ukraine, or North Korea. Their compassion is selective. It borders on silent antisemitism.
They ask for Greece to end military ties with Israel. But hasn’t Turkey always asked for that? And now they echo it?
Even with oars, you can’t trust those who row in one direction only. If you’re truly for peace, you don’t throw oil into the fire—or fish for votes among the ruins.
