Στην ιστορία της Δύσης, υπάρχουν στιγμές όπου η λογική του «κατεστημένου» αποτυγχάνει. Και τότε εμφανίζονται ηγέτες «έξω από το κουτί», χλευαζόμενοι αρχικά, αλλά καθοριστικοί στη συνέχεια. Ντε Γκωλ, Τσόρτσιλ, Ρέηγκαν, Τραμπ. Χλευάστηκαν, λοιδορήθηκαν, κατηγορήθηκαν. Κι όμως, γύρισαν και άλλαξαν το ρου της Ιστορίας.
Στην Ελλάδα του σήμερα, η «Διακήρυξη των 91» μιλά για εθνικά και πολιτικά αδιέξοδα. Δεν προτείνει πρόσωπα. Προτείνει αξιακά προτάγματα. Η υστερία της κυβέρνησης και των παπαγάλων της δείχνει ότι κάτι τους τρόμαξε: όχι η επιστροφή «παλιών», αλλά η πιθανότητα επιστροφής όσων δεν είναι ελεγχόμενοι.
Ο Σαμαράς και ο Καραμανλής, όσο κι αν διαφωνήσει κανείς μαζί τους, έχουν δύο χαρακτηριστικά: δεν παραδόθηκαν ούτε στον νεο-οθωμανισμό, ούτε στον “δικαιωματισμό” της παγκόσμιας ελίτ. Και επί των ημερών τους, η Ελλάδα δεν ήταν διεθνώς εξευτελισμένη, ούτε εσωτερικά απολιθωμένη.
Ο Μητσοτάκης από την άλλη, έχει μετατραπεί σε «εξω-φυλαρούχα» της διεθνούς πολιτικής. Η Ελλάδα απουσιάζει από όλες τις κρίσιμες γεωπολιτικές εξελίξεις. Και στο εσωτερικό; Η συμμετοχή στις εκλογές καταρρέει. Η αντιπροσώπευση ξεθωριάζει. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί ούτε να εκπροσωπήσει, ούτε να προστατεύσει.
Κι όμως, η κυβέρνηση μιλά για «επιστροφή στο παρελθόν» όταν ουσιαστικά τροφοδοτεί την επιστροφή Τσίπρα – και μάλιστα με τις ευλογίες της Μέρκελ, που πλέον έχει απορριφθεί ακόμα και στη χώρα της.
Η «Διακήρυξη των 91» δεν προτείνει σωτήρες. Αναδεικνύει το διπλό κενό: εθνικό και πολιτικό. Κι όσοι ειρωνεύονται, μάλλον φοβούνται. Γιατί ξέρουν πως το υπάρχον σύστημα, που πουλάει σταθερότητα και θερίζεται από απονομιμοποίηση, δεν έχει άλλα περιθώρια.
ΥΓ: Όσοι πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά, ας μην ανησυχούν. Μπορούν να απολαύσουν τους… ανανάδες στον Όλυμπο. Η χώρα θα σωθεί από τις μπανανοφυτείες του Κυριάκου. Και τους μονόκερους του που βόσκουν στον Παρνασσό.
The “Gatekeeper Abroad” and Banana Plantations on Mount Olympus
From Churchill to Trump — why the system mocks what it can’t control, until it needs it
In Western history, there have been moments when mainstream politics collapsed — and outsiders emerged. Mocked, vilified, underestimated. De Gaulle, Churchill, Reagan, Trump. And yet, they returned and shaped history.
In Greece today, the “Declaration of the 91” speaks of political and national dead-ends. It names no one, but sets forth values and direction. The hysterical reactions of the establishment are revealing: the fear is not of the past, but of those they cannot control.
Whatever one may think of Samaras and Karamanlis, two things are certain: they never surrendered to neo-Ottoman fantasies, nor to the globalist ideology of “rightism without borders.” And during their time, Greece had dignity — both externally and internally.
Mitsotakis, by contrast, has become a “gatekeeper abroad” — with Greece virtually absent from every critical geopolitical arena. And at home? Electoral participation plummets. Legitimacy fades. Representation collapses.
Yet the government hypocritically denounces any “return to the past” — while encouraging the return of Tsipras, a man politically aligned with the Merkel doctrine that has now collapsed across Europe.
The “91” do not seek saviors. They point to a dual vacuum: international and domestic. And those who mock them, likely fear the truth. Because the current system — selling the illusion of “stability” while decaying from within — has run out of time.
P.S. To those who think this is fearmongering: don’t worry. We now have banana plantations on Mount Olympus. The country is surely saved. Next stop: unicorns grazing on Mount Parnassus.
