Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης
Θα ξεκινήσω με δυο τρείς άμεσες και αναγκαίες νομοθετικές πρωτοβουλίες της (όποιας) νέας κυβέρνησης – όταν σβηστούν στον καιάδα του ερέβους μέσα στον οποίο βρίσκονται «τρισευτυχισμένοι» οι «Σημιτοκομητσοτακιστές» (και οι κάθε λογής και είδους σκοταδιστές από «όλο το πολιτικό φάσμα»).
1ον Οι εθνικές και τοπικές εκλογές να διεξάγονται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ από το κράτος και όχι από ιδιωτικές εταιρείες. Να απαγορευτεί στις εταιρίες δημοσκοπήσεων (ή όπως αλλιώς θέλουν να ονομάζονται) η δημοσιοποίηση πρόθεσης ή εκτίμησης ψήφου. Κάθε τρείς μήνες να έχουν την δυνατότητα να δημοσιοποιούν έρευνες για «τάσεις κοινής γνώμης» σε δείγμα τουλάχιστον 10.000 ατόμων – τα στοιχεία των οποίων όνομα, διεύθυνση και άλλα αποδεικτικά στοιχεία ότι πράγματι συμμετείχαν στην συγκεκριμένη έρευνα (της όποιας εταιρείας) οφείλουν να είναι στη διάθεση κάθε ελεγκτικής αρμόδιας αρχής. Το ίδιο θα ισχύει και για τις μετρήσεις κάθε είδους των μέσων ενημέρωσης(με βάση τις οποίες μετρήσεις άλλωστε σήμερα εισπράττουν διαφημιστικά έσοδα και έχουν και άλλα προνόμια στον δημόσιο βίο). Και φυσικά ποιος πλήρωσε την κάθε έρευνα.
2ον Αίρεται κάθε δικαστική ασυλία που έχει δοθεί σε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο και για οποιοδήποτε λόγο. Ειδικότερα για τα λεγόμενα funds/servicers διώκονται άμεσα από την Ελλάδα και ανοίγει ο σχετικός «δικαστικός φάκελος» λειτουργίας τους. Προστατεύεται απο το κράτος χωρίς υποσημειώσεις η πρώτη και μόνη κατοικία των Ελλήνων φορολογουμένων. Διαγράφονται όλοι οι τόκοι και τα χρεολύσια κάθε χρέους Έλληνα φορολογούμενου. Το πραγματικό χρέος ρυθμίζεται άμεσα με την εγγύηση του δημοσίου, ανάλογα με την πραγματική οικονομική κατάσταση κάθε οφειλέτη.
3ον Ο Μέσος μηνιαίος μισθός ορίζεται στα 1500 ευρώ καθαρά (χωρίς φόρους και παρακρατήσεις) όπως και όλες οι συντάξεις. Μισθοί και συντάξεις συνδέονται άμεσα με τα έσοδα από τα κάθε λογής και είδους ενεργειακά έσοδα της χώρας. Το «χρηματιστήριο της ενέργειας» αποδίδει τα κέρδη του στο ταμείο «μισθών και συντάξεων». Και προφανώς αλλάζει όλη η φιλοσοφία του.
Θα μπορούσα να συνεχίσω και με πάρα πολλά άλλα άμεσης προτεραιότητας “μέτρα” για να αλλάξει ρότα η χώρα απο την κατάσταση σήψης, παρακμής, διαφθοράς και απόλυτης απαξίωσης της κοινωνίας μέσα στην οποία μας οδήγησαν οι σκοταδιστές του «Σημιτικομητσοτακιστάν» (και οι παραφυάδες του).
Είναι ολοφάνερο – σε όποιον θέλει ή μπορεί να δει – ότι οι «Σημιτικομητσοτακιστές»(δηλαδή οι πραγματικοί “Ευρωναζί” με κέντρο αναφοράς την Γερμανία) δημιουργούν «μανιωδώς και λυσσασμένα» την κοινωνία του 1/5. Δηλαδή το 1/5 όσων κατοικούν στην Ελλάδα (δεν τους ενδιαφέρει ποιοι και γιατί) θα τρώνε με «χρυσά κουτάλια» αρμέγοντας τα κρατικά και κοινοτικά ταμεία («χλαπακιάσανε» περίπου 100 δις ευρώ μόνο την επταετία Μητσοτάκη) και πετώντας pass και «ψίχουλα» στα υπόλοιπα 4/5 της κοινωνίας για τα οποία δεν τους καίγεται «καρφάκι». Το αντίθετο θα λέγαμε. Αν μπορούσαν να τους δώσουν μια κλωτσιά να εξαφανιστούν, θα το έκαναν με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση.
Αυτό το σύστημα με την πολιτισμική αντίληψη των woke (δηλαδή της δαιμονικής διαστροφής και του καθαρού αντίστροφου λόγου) δεμένο σφιχτά με την εγχώρια Ολιγαρχία (ή τέλος πάντων με κάποιους από αυτούς – γιατί για παράδειγμα πολλοί εφοπλιστές δεν θέλουν να έχουν την παραμικρή σχέση μαζί τους) έχουν οδηγήσει την χώρα και το λαό μας σε ένα «θανάσιμο σπιράλ διάλυσης μέσα σε σήψη, παρακμή και αδιέξοδα παντού».
Δεν θα αναφερθώ στο γεγονός ότι αυτό «το σύστημα εξουσίας» μεθοδεύει την πρόσδεση της Ελλάδας ως «επαρχία της Οθωμανικής Τουρκίας» γιατί πολύ απλά δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο από Business με τους «γείτονες» (και όποιους άλλους ενδιαφέρονται). Το κάνουν άλλωστε υποχθόνια πράξη εδώ και καιρό. Είναι ολοφάνερο ότι δουλεύουν μεθοδικά και συνειδητά προς αυτή την κατεύθυνση. Ούτε και κρύβονται πλέον. Ίσως η Ελλάδα να είναι μια παγκόσμια πρωτοτυπία στους καιρούς μας ότι δηλαδή «οι εφιάλτες» να υπερηφανεύονται για το πόσο καλοί είναι στην προδοσία (με το…αζημίωτο). Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν οδηγηθεί στο «στρατοδικείο».
Και προφανώς δεν θέλουν να εγκαταλείψουν ούτε τις καρέκλες εξουσίας ούτε πολύ περισσότερο τα «κονδύλια». Τις «δουλειές» με πολλά δις. Και σε μια μικρή χώρα («ποιος ο κάβουρας, ποιο το ζουμί του») δεν είναι και τόσο δύσκολο να το καταφέρεις – εύκολα ή δυσκολότερα – έχοντας αλώσει για χρόνια «τα πάντα» (που έχουν σημασία προς αυτή την κατεύθυνση). Κάπου εδώ προέκυψε ένας απρόβλεπτος διεθνής συνδυασμός «που ενδέχεται να τους χαλάσει την…σούπα».
Τους προέκυψε…Τράμπ (και όχι οι Αμερικανοί φίλοι τους Woke), ο Πούτιν κέρδισε τον «ομογάλακτο τους» ηθοποιό/γελωτοποιό που στάζει αίμα, στον πόλεμο με την Ουκρανία και «τακίμιασε» (στις σφαίρες επιρροής) με τον Τράμπ ενώ και ο Κινέζος Σί έχει κάνει τις επιλογές του (μέσα στις οποίες δεν βρίσκονται οι…woke με τον τρόπο που φαντάζονται). Όπως έδειξε και η περίπτωση του «ομογάλακτου» τους Χριστοδουλίδη στην Κύπρο είναι αρκετό ένα video οκτώ λεπτών για να βάλει τέλος τόσο στην Προεδρική του θητεία όσο και στην συνέχιση της.
Οποιος μπορεί να διαβάσει την πραγματική πολιτική εικόνα στην σημερινή Ελλάδα μπορεί να αντιληφθεί ότι ναι μεν ο Μητσοτάκης (και ο,τι και όσους εκπροσωπεί) έχουν αποφασίσει να δώσουν «τον υπερ πάντων αγώνα» ως woke Ευρωναζί (Γερμανοί) για να κρατηθούν «στις καρέκλες τους» αλλά πλέον ο άνεμος άλλαξε φορά και είναι πολύ ισχυρός. Η Ελλάδα χρειάζεται πολύ έμπειρο «καπετάνιο», στιβαρά χέρια, βαθιά γνώση «του ποιοι είμαστε» και το κυριότερο «που θέλουμε να πάμε» με ασφάλεια μέσα στην καταιγίδα. Να σταματήσει την πορεία στον γκρεμό και να αλλάξουμε πορεία. Για τα παιδιά μας.
Πρόκειται ίσως για την πιο κρίσιμη μάχη από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους (1830). Γι αυτό και η ταινία «Καποδίστριας» έσπασε τα ταμεία – κόντρα και απέναντι στους ευρωναζί woke – και συγκίνησε κάθε Ελληνα. Ηταν το «μήνυμα» ότι «αυτό θέλουμε». Να πιάσουμε «από εκεί το νήμα της ιστορίας» για να δημιουργήσουμε την Ελλάδα του 21ου. Να δημιουργήσουμε έναν νέο Φάρο Πολιτισμού και ΑΞΙΩΝ σε μια ευημερούσα κοινωνία όπου θα ανθίζει το πραγματικό χαμόγελο.
Στην σημερινή Ελλάδα ένα μόνο τέτοιο πρόσωπο υπάρχει. Ο Αντώνης Σαμαράς (δεν θα εξηγήσω εδώ το «γιατί»). Γι αυτό άλλωστε και είναι τον μόνο που πραγματικά φοβούνται. Είναι ολοφάνερο. Ο Αντώνης προφανώς και δεν ενδιαφέρεται να γίνει «κομματάρχης». Όμως ως γνήσιος Ελληνας πατριώτης αφουγκράζεται πολύ προσεκτικά τα μηνύματα και τις ανάγκες των καιρών. Και έχει αποδείξει ότι βάζει πιο επάνω την ΕΛΛΑΔΑ και από την ίδια του τη ζωή (και την υγεία του). Είναι ο εθνικός ηγέτης που χρειαζόμαστε σήμερα για να πάρει το τιμόνι διακυβέρνησης της χώρας. Ανεξάρτητα από πολιτικά χρώματα, ιδεολογίες πραγματικές ή μη και ο,τι άλλο έχει ο καθένας στο μυαλό του. Και προφανώς ανεξάρτητα από λάθη του παρελθόντος (ποιος δεν έχει κάνει λάθη;).
Ο αγώνας – για μένα τουλάχιστον – έχει και «εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά» μέσα σε μια Ευρώπη που καταρρέει με πάταγο. Τα 4/5 του λαού μας δείχνουν βαθιά μέσα τους ότι «είναι έτοιμα». Προφανώς το 1/5 θα «ταμπουρωθεί» γύρω από τους «Σημιτικομητσοτακιστές» και θα δώσει τον δικό του «αγώνα» (για τα «κεκτημένα» και για τις συνέπειες τους). Έχοντας στα χέρια τους το «γκουβέρνο» και τα χρήματα.
Τίποτε δεν χαρίζεται. Τα καλά – όπως έλεγαν οι πρόγονοι μας – «κόποις κτώνται». Ο αγώνας είναι μπροστά μας. Οφείλουμε να τον κερδίσουμε. Για εμάς και τα παιδιά μας.
Υπάρχει εθνικός καπετάνιος; • antinews.gr
