🔹 ΠΟΛΙΤΙΚΟΘΕΣΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
Η επικείμενη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στα ελληνικά δικαστήρια δεν αφορά απλώς μια εικόνα στον τοίχο. Αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε τη σχέση δικαίου, ιστορίας και συλλογικής ταυτότητας.
Οι υποστηρικτές της αφαίρεσης μιλούν για ουδετερότητα. Για έναν χώρο αποστειρωμένο από κάθε πολιτισμική αναφορά, ώστε όλοι οι πολίτες να αισθάνονται ίσοι απέναντι στον νόμο. Όμως η ουδετερότητα δεν προκύπτει από την αφαίρεση κάθε ιστορικού συμβόλου, αλλά από την αμεροληψία της κρίσης.
Το ίδιο το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει στο παρελθόν, όπως στην υπόθεση της Ιταλίας, ότι τα θρησκευτικά σύμβολα μπορούν να λειτουργούν ως «παθητικά σύμβολα» χωρίς να συνιστούν επιβολή πίστης. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν μια εικόνα επηρεάζει τον δικαστή, αλλά αν υπάρχει πραγματική διάκριση στην απονομή δικαιοσύνης.
Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι ευρωπαϊκοί θεσμοί που επιδεικνύουν έντονη ευαισθησία για συμβολικά ζητήματα, σιωπούν ή κινούνται αργά σε υποθέσεις ωμών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε περιοχές όπως η Κύπρος ή το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τις προτεραιότητες και τα κίνητρα.
Η συζήτηση για τον πολιτικό όρκο και η απροθυμία να αγγιχθούν ουσιαστικές θεσμικές παθογένειες, όπως η ευθύνη υπουργών, εντείνουν την αίσθηση ότι η Ευρώπη παρεμβαίνει εκεί όπου είναι εύκολο — και αποφεύγει εκεί όπου είναι δύσκολο.
Η Δικαιοσύνη δεν γίνεται πιο δίκαιη όταν αποκόβεται από την ιστορική της συνέχεια.
Γίνεται απλώς πιο άδεια.
🫏 Η Αλήθεια – Χωρίς ζάχαρη
🌐 nikoskarabasis.gr | The Truth Network
