@nikoskarabasis «Τον Νοέμβριο επιστρέφουμε»… Όχι υπόσχεση, αλλά μαφιόζικη εξαγγελία εξουσίας. Ο παρακρατικός ψίθυρος έγινε πολιτικό τρέιλερ. Θα σωπάσουμε ή θα μιλήσουμε; ❤️ Πάτησε καρδιά για να δυναμώσει η φωνή μας 💬 Άφησε σχόλιο – η γνώμη σου μετρά 🔁 Κάνε share – να το μάθουν όλοι ➕ Πάτα follow για την επόμενη αποκάλυψη ✒️ By Nikos Karabasis | By the Power of Signature 🌐🔗 nikoskarabasis.gr #KarabasisReports #KarabasisLeaks #TikTokNews #GreekPolitics #Truth #ΜαφίαΚράτους #Επιστροφή #Νοέμβριος #ΑλήθειαΔενΣβήνεται #ByThePowerOfSignature
♬ original sound – nikos karabasis
Ο Μάνος έγραψε κάτι που αξίζει να ακούσουμε:
Η φράση «τον Νοέμβριο επιστρέφουμε», ειπωμένη όχι σε κάποιο δημόσιο βήμα, αλλά μέσα από το υποκείμενο ημίφως μιας μαφιόζικης τηλεφωνικής συνομιλίας, φέρει το ειδικό βάρος ενός προαναγγελθέντος καθεστώτος. Δεν πρόκειται για πολιτική πρόβλεψη, ούτε για προεκλογική υπόσχεση, είναι η οιονεί εξαγγελία της επιστροφής ενός υποσυστήματος, το οποίο ποτέ δεν εγκατέλειψε πραγματικά τον μηχανισμό εξουσίας, αλλά μάλλον λανθάνων και παρασιτικός, επιβίωσε σε πλέγματα ανομιών, εκδουλεύσεων, συσκοτίσεων και συναλλαγής.
Ο Νοέμβριος, ως χρόνος επιστροφής, δεν είναι ένας ημερολογιακός σταθμός, είναι μια ιστορική προθεσμία για την ολοκλήρωση ενός κύκλου σήψης, μέσα στον οποίο η μαφία μετασχηματίζεται από περιθώριο σε διαχειριστή. Και η εξουσία μετατρέπεται από θεσμικό γεγονός σε ιδιωτική λαφυραγώγηση.
Δεν μπορεί να ιδωθεί με πολιτικά αθώο βλέμμα το γεγονός ότι τέτοιες φράσεις, τόσο βαριές, τόσο ακραιφνώς εγκληματικές στην καταγωγή τους, κυκλοφορούν πλέον με την άνεση τηλεοπτικού τρέιλερ. Η υποκλοπή, αυτή καθαυτή, ως γεγονός που κάποτε προκαλούσε πολιτική πτώση και ηθικό σάλο, εδώ λειτουργεί ως οδός διαφήμισης, ως ανάγνωση προγραμματικών δηλώσεων της υποκόσμιας σκιώδους εξουσίας.
Και τούτο δεν είναι απλώς ένδειξη κατάρρευσης θεσμών, είναι σύμπτωμα ενός τελετουργικού εκμαυλισμού, όπου το δίκαιο είναι πια μόνο μορφή απόκρυψης, και η δημοκρατία μηχανισμός ανοχής της μαφιόζικης εφόδου. Όταν ο πολιτικός εκβιασμός, ο ψίθυρος της συμμορίας, και η προσχηματική δικαιοσύνη συναιρούνται, τότε ο λόγος του Καμμένου δεν είναι ένα ατυχές παραλήρημα, είναι συστημική προσευχή μιας εξουσίας που έχει αποποιηθεί κάθε εντροπία ενοχής.
Αυτός ο «Νοέμβριος», λοιπόν, πρέπει να ιδωθεί όχι μόνο ως εκλογικό ορόσημο, αλλά ως μνημονική απειλή, ως υπόσχεση αναπαραγωγής της πιο αδίστακτης συμπαιγνίας: ενός ανθρώπου που εμφανίστηκε ως σωτήρας του έθνους με περγαμηνές εθνοπατριωτικής ρητορικής και κατέληξε δορυφόρος ενός πρωθυπουργού που φλέρταρε με την ανατροπή αλλά υποτάχθηκε στο ασυνείδητο του κράτους.
Η σύμπραξη Καμμένου – Τσίπρα, όσο και αν μοιάζει απορριφθείσα από το ιστορικό σώμα, συνεχίζει να διαποτίζει το πολιτικό φαντασιακό της Αριστεράς με την ενοχή μιας ευκολίας: την ευκολία της εξουσίας χωρίς θεμέλιο. Την αχρειότητα του σκοπού που καθαγιάζει τα μέσα. Επιστροφή, λοιπόν, σε τι; Στην ανάμνηση μιας ρητορικής ρήξης που κατέληξε μνημονιακή συγκατάθεση; Ή μήπως στην παλινόρθωση ενός υπονόμου που βαφτίστηκε αντισυστημικός παράγοντας;
Είναι καιρός η κοινωνία –όχι η κοινή γνώμη αλλά το βαθύτερο πολιτικό σώμα της– να μην παριστάνει πως αγνοεί τη μεταμορφωτική εξάχνωση του εγκλήματος μέσα στον δημόσιο λόγο. Το «επιστρέφουμε» δεν είναι πλέον απειλή είναι μέθοδος, είναι κυβερνολογική πλατφόρμα εξουσίας, όπου η μαφία δεν λειτουργεί εκτός κράτους, αλλά ως το ίδιο το φαντασιακό του.
Το πολιτικό ζήτημα πλέον δεν είναι αν ο Καμμένος θα επιστρέψει, αλλά αν έχουμε γίνει, ως πολίτες, τόσο αδρανείς, ώστε να αποδεχτούμε την επιστροφή του εγκλήματος ως πράξης κυβερνητικής νομιμοποίησης. Όταν το παρακράτος μιλά χωρίς μάσκα, τότε η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα, είναι συνενοχή. Και τότε ο Νοέμβριος δεν είναι χρόνος εκλογών. Είναι ημερομηνία κοινού πένθους για την αποτυχία της Δημοκρατίας.
Πάτα καρδιά για δυναμώσει η φωνή μας. Σχολίασε και μοίρασε το για να το σχολάσουν όλοι.
