Ο Γιάννης Σμαραγδής επιστρέφει.
Και φέρνει μαζί του όχι μια ταινία.
Αλλά μια κραυγή μνήμης.
Μιλά για τον Καποδίστρια,
όχι σαν φιγούρα στα βιβλία.
Αλλά σαν φως.
Σαν έναν άνθρωπο που γεννήθηκε για να οδηγήσει.
Και πλήρωσε το τίμημα.
Λέει ότι τα έργα δεν τα επιλέγεις.
Σε επιλέγουν αυτά.
Και όταν έρθουν,
πρέπει να τους δώσεις ψυχή.
Αγάπη.
Και αλήθεια.
Καταγγέλλει κάτι πιο μεγάλο.
Ότι ο ελληνικός κινηματογράφος
κυβερνήθηκε χρόνια από σκοτεινές φατρίες.
Από δύο πρόσωπα,
που υπηρετούσαν μια ξενόφερτη ατζέντα.
Μια ατζέντα που ήθελε την Ελλάδα μικρή.
Άχρωμη.
Ασήμαντη.
Λέει ότι τον πολέμησαν.
Ότι απείλησαν τη ζωή του.
Ότι προσπάθησαν να θάψουν την ταινία πριν γεννηθεί.
Γιατί το Φως ενοχλεί.
Γιατί ο Καποδίστριας ενοχλεί.
Γιατί η μνήμη ενοχλεί.
Μιλά για τον ελληνικό πολιτισμό
ως την καρδιά της Ευρώπης.
Για την αδιάκοπη συνέχεια του Ελληνισμού.
Για τον Όμηρο που ακόμη κυλά στο αίμα μας.
Για αξίες που δεν σβήνουν.
Όσο κι αν κάποιοι το προσπαθούν.
Και λέει το πιο σκληρό:
Στην Ελλάδα σήμερα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας.
Να υπερασπίζεσαι το Φως.
Να μιλάς για την Ιστορία σου.
Να λες την αλήθεια.
Όμως άντεξε.
Και η ταινία έρχεται.
Με μήνυμα.
Ότι αφού βρέθηκε τότε ένας Καποδίστριας,
θα ξαναβρεθεί και στο μέλλον.
Γιατί το Φως δεν τελειώνει.
Ποτέ.
Και τώρα…
Εσύ τι πιστεύεις;
Η Ελλάδα σήμερα θέλει περισσότερους σαν τον Καποδίστρια;
