Οι πολιτικές επιθεωρήσεις επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι στα θερινά θέατρα της χώρας. Μόνο που φέτος, η πιο πολυσυζητημένη ανεβαίνει όχι στο Δελφινάριο, αλλά στο… Μέγαρο Μαξίμου.
Σκηνοθεσία: Σταν Γκρίνμπεργκ.
Τίτλος: «Μετά τον Κυριάκο, οι… μπαμπούλες του χάους».
Πρωταγωνιστής: Κυριάκος Μητσοτάκης.
Guest: Αλέξης Τσίπρας και Αντώνης Σαμαράς.
Η Ν.Δ., βλέποντας τη φθορά της εξουσίας να βαθαίνει και τις δημοσκοπικές επιδόσεις να πιέζονται, αναβιώνει σενάρια τρόμου: «Κυριάκος ή χάος». Ο Τσίπρας εμφανίζεται ως φάντασμα του 2015 και ο Σαμαράς ως απρόβλεπτος εσωκομματικός κίνδυνος. Ο Σαμαράς, παρά τη σιωπή του, αντιμετωπίζεται ως αντίπαλος – κι ας χρωστά ο Μητσοτάκης την πολιτική του ανάδειξη σε εκείνον.
Το αφήγημα ενισχύεται από προσκείμενα ΜΜΕ που πασχίζουν να αποδομήσουν την πολιτική παρακαταθήκη του Σαμαρά, άλλοτε με σοφιστείες, άλλοτε με προσβλητικές γενικεύσεις. Και στον Τσίπρα; Η γνωστή κασέτα: Novartis, το δημοψήφισμα, η καταστροφή. Όλα στον βωμό της επικοινωνιακής γραμμής.
Την ίδια στιγμή, όσοι διαφωνούν με την κυβέρνηση –ακόμα κι αν λέγονται Σαμαράς ή Καραμανλής– βαφτίζονται «αντιδυτικοί» ή «εσωκομματικοί υπονομευτές». Το πολιτικό θέαμα γίνεται επικίνδυνο όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προκαλεί τον Τσίπρα να εμφανιστεί στη Βουλή για να εξηγήσει το πολιτικό του “rebranding”, στήνοντας σκηνικό σύγκρουσης που θυμίζει περισσότερο πολιτική φάρσα.
Το κοινό όμως δεν γελάει. Η «παράσταση» δεν κόβει εισιτήρια. Γιατί κανείς δεν φοβάται τόσο τους «μπαμπούλες» όσο τη φτώχεια, τη στασιμότητα και την έλλειψη προοπτικής.
“Summer Revue: Kyriakos or the Bogeyman?”
With Stan Greenberg behind the scenes, Greece’s ruling party stages a political performance mixing fear, satire, and distraction — starring Mitsotakis, Tsipras, and Samaras.
Every Greek summer, theatrical revues mix dance, song, and political satire. But this year, the most watched show isn’t at a seaside stage — it’s unfolding at the Maximos Mansion.
Director: Stan Greenberg.
Title: “After Kyriakos, the bogeymen of chaos.”
Lead: Prime Minister Kyriakos Mitsotakis.
Special guests: Alexis Tsipras and Antonis Samaras.
With mounting political pressure and dipping poll numbers, New Democracy revives the classic fear script: “Kyriakos or chaos.” Tsipras is portrayed as the ghost of 2015; Samaras, the silent threat from within.
Government-friendly media join the chorus — deconstructing Samaras’ legacy, demonizing dissent, and portraying any criticism as “anti-Western.” Even past prime ministers like Karamanlis are now targets. Ironically, without Samaras, Mitsotakis would not have led the party — a fact conveniently forgotten.
As for Tsipras? The narrative is recycled: Novartis scandal, the 2015 referendum, economic ruin. All to distract voters and polarize the public.
Last week, Mitsotakis even challenged Tsipras to defend his “rebranding” in Parliament — elevating a politically absent MP to the role of main antagonist in a staged drama.
But the audience isn’t buying it. The script is tired. The threats feel hollow. What truly terrifies voters today isn’t old ghosts — it’s stagnation, inflation, and a political elite stuck in fiction.
